Press we can

Ο τελευταίος εκδότης...

2009-12-21T10:46:00.001+02:00

Εφυγε σήμερα το πρωϊ ο Χρήστος Λαμπράκης, ο τελευταίος παραδοσιακός μεγάλος εκδότης. Σε όσους έτυχε να τον γνωρίσουν, είτε στις εκδοτικές προσπάθειές του, είτε στο μεγάλο του όνειρο που έγινε πραγματικότητα, στο Μέγαρο Μουσικής, έχουν να μιλούν για έναν καλλιεργημένο άνθρωπο, υψηλού επιπέδου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι μιλούσε και στον τελευταίο άνθρωπο που συναντούσε στον πληθυντικό, ότι συμπεριφερόταν ως τζέντλεμαν δίνοντας τη σειρά του στον πιο ασήμαντο υπάλληλό του και πως είχε ένα μεγάλο πολύ χαρακτηριστικό γνώρισμα όσων πέτυχαν τελικά στη ζωή τους. Ήξερε να ακούει και άφηνε τους συνεργάτες του να μιλούν πριν εκείνος τελικά αποφασίσει.

Ο Χρήστος Λαμπράκης ήταν ο τελευταίος μεγάλος εκδότης, παραδοσιακός, δίχως δουλειές εκτός εκδόσεων, αλλά και με ισχυρή παρέμβαση στα πολιτικά και δημοσιογραφικά πράγματα της χώρας. Με αμφιλεγόμενες επιλογές, που σηκώνουν συζήτηση, το σίγουρο είναι ότι με τη διαδρομή της οικογένειάς του, από το 1922 μέχρι σήμερα, χάραξε, σχεδίασε και πρωτοπόρησε στα εκδοτικά πράγματα της Ελλάδας, σε καιρούς δύσκολους και διαφορετικούς. Το γεγονός ότι δεν αφήνει διάδοχο με το όνομά του, είναι ούτως ή άλλως χαρακτηριστικό της απώλειάς του, ανεξάρτητα από τη φυσική διαδοχή του ΔΟΛ. Λαμπράκης δεν θα υπάρξει την επόμενη μέρα και το τέλος μιας εκδοτικής ιστορίας 87 ετών, με καλά και άσχημα, σωστά και λάθη, ήρθε σήμερα, στις 21 Δεκεμβρίου 2009...

Η ζωή που δεν έζησε...

2009-12-03T03:05:00.000+02:00

Κανείς ακόμα δεν ρωτάει ή δεν αναρωτιέται πώς ένας πολιτικός που, κατά δήλωσή του, κοιτούσε 15 χρόνια τα ντουβάρια του σπιτιού του, κατάφερε να επανέλθει στην πολιτική, στο προσκήνιο, στο υπουργικό συμβούλιο. Και όχι μόνο αυτό αλλά και να κερδίσει την ηγεσία ενός κόμματος το οποίο, πριν από 16 χρόνια, έριξε από την εξουσία - όπως τον κατηγορεί το Μητσοτακέικο.
Ουδείς μέχρι σήμερα κατάφερε να αναλύσει σοβαρά και αξιόπιστα αυτό το κατόρθωμα, που είναι μάλλον ιδιαίτερα απλό. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη, ο Σαμαράς δεν ήταν ένας «προδότης», ένας «αποστάτης», ένας «αλήτης» που έριξε την κυβέρνησή του. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη ήταν «το παιδί» που σηκώθηκε και έφυγε για τις ιδέες του (στραβές ή σωστές, εθνικές ή μη, εθνικιστικές ή όχι, πάντως ιδέες του) από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, του σημαντικότερου δελφίνου του κόμματός του, αλλά και από τη Βουλή.
Ήταν εκείνος που πάλεψε με το κόμμα που μετά δημιούργησε, που έκανε όσα πίστεψε κόντρα στα politically corect όλων των εποχών (πρόταση για Στεφανόπουλο στην Προεδρία), που δεν θέλησε να «παίξει» την... πολυκατοικία σαν τον Καρατζαφέρη, που ναι μεν είναι αλλού αλλά θέλει να το παίζει και εντός, που δεν πήγε στο ΠΑΣΟΚ όταν έκλεισε το κόμμα του, ούτε παρακάλεσε για να γυρίσει, ούτε συγνώμη ζήτησε, ούτε τον Μητσοτάκη άρχισε να γλείφει. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη, ο Σαμαράς είναι ο ΜΟΝΟΣ μεταπολιτευτικά που είπε το αυτονόητο: «Δεν ντρέπομαι που είμαι δεξιός και το δηλώνω». Σε μια κοινωνία που για 30 χρόνια το Δεξιός είναι συνώνυμο του δωσίλογου, του βασανιστή, του αντιδημοκράτη, του χουντικού, του, του, του, ο Σαμαράς ήταν ο πρώτος που βγήκε και μίλησε έτσι. Οι αμαρτίες γονέων δεν θα παιδεύουν πια τα παιδιά της Δεξιάς.
Όπως παλιότερα ήταν και ο πρώτος που είχε μιλήσει δημοσίως για τους «νταβατζήδες» των ΜΜΕ - και μετά τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Και τελικά, δεν θυμάμαι και πολλούς, μην σας πω κανέναν, που αποφάσισαν να παραιτηθούν από τη θεσούλα τους στη Βουλή ή τη θεσάρα τους σε κάποιο υπουργείο, επειδή αλλιώς έπρεπε να πάνε κόντρα στα πιστεύω τους.
Τα 15 χρόνια στα ντουβάρια, για τον Σαμαρά έγιναν ο καθρέπτης από τον οποίο οι Νεοδημοκράτες - πλην των καρεκλοκένταυρων της κάθε εξουσίας που τσίνισαν επειδή το 1993 την έχασαν -, τον είδαν στην πραγματική του διάσταση.
Στο κάτω - κάτω της γραφής, κάποιος που έριξε τον Μητσοτάκη (και την κυβέρνηση του 1993 αν θυμάστε καλά), μάλλον ως... εθνικός ήρωας θα έπρεπε να χαρακτηριστεί.

Τα Goldman Sachs ελληνικά ομόλογα

2009-11-25T21:18:00.000+02:00

Την ώρα που Κυβέρνηση, Αντιπολίτευση και Τράπεζα της Ελλάδας τσακώνονται για το ποιος είχε κάνει τη σωστότερη (αλλά και μεγαλύτερη) πρόβλεψη, στο παρασκήνιο της ελληνικής οικονομίας ακούγεται ότι η Goldman Sachs ήρθε σε συμφωνία με παράγοντες του ελληνικού κράτους για να αναλάβει την έκδοση και αγορά των νέων ομολόγων που πρόκειται να κυκλοφορήσουν για να καλυφθεί το έλλειμμα.

Ποια είναι η Goldman Sachs; Μια από τις εταιρείες που (και σύμφωνα με τις δημόσιες δηλώσεις στελεχών της), ευθύνεται για τη φούσκα των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ, η οποία υπήρξε προάγγελος της παγκόσμιας πιστωτικής κρίσης, με τα κορυφαία στελέχη της να έχουν διατελέσει προ ή μετά τη θητεία τους εκεί, σε κορυφαίες θέσεις της παγκόσμιας οικονομίας - και των ΗΠΑ. Διασώθηκε δε της κρίσης, όταν η κυβέρνηση Μπους στις ΗΠΑ προτίμησε τη δική της στήριξη από τη στήριξη της Lehman Brothers. Με ιστορία 140 ετών, έχει εμπειρία και από την οικονομική κρίση του 1929, ενώ ήδη, ξεκίνησε ξανά τα τεράστια μπόνους των στελεχών της, των αποκαλούμενων golden boys.

Τι θα κάνει με τα ελληνικά ομόλογα; Τις προηγούμενες μέρες έγινε γνωστό, χωρίς σε τέτοιες περιπτώσεις να είναι δυνατή η διασταύρωση αυτών των πληροφοριών, ότι η Goldman Sachs πουλούσε σωρηδόν τα ελληνικά ομόλογα που είχε ως τώρα στη διάθεσή της. Αναλυτές επισήμαναν, σε συνδυασμό με την πληροφορία ότι η εν λόγω εταιρεία ανέλαβε - και εγγυήθηκε - τη συμμετοχή της στα ομόλογα του 2010, ότι αυτές οι κινήσεις προδικάζουν τη δημιουργία κεφαλαίου για την τοποθέτηση στις νέες εκδόσεις, οι οποίες όμως, θα κυμανθούν σε υψηλότερο επιτόκιο αυτών που πωλούνται.

Σε απλά, καθημερινά, ελληνικά, η Goldman Sachs πουλάει τα ώριμα ελληνικά ομόλογα, αποκτάει ρευστότητα και ετοιμάζεται να τα τοποθετήσει στις νέες εκδόσεις του 2010, με σκοπό φυσικά το υψηλότερο κέρδος μέσω του δανεισμού του ελληνικού δημοσίου. Στην αγορά μάλιστα, λένε ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα συμμετάσχουν στη διαπραγμάτευση των νέων ομολόγων, όπως είχαν πράξει πριν από περίπου ένα χρόνο.

Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία μεγάλου κέρδους για τράπεζες και άλλα πιστωτικά ιδρύματα. Δανείζουν με 4,5 ή 6% το ελληνικό Δημόσιο, με αντάλλαγμα χρεόγραφα, στη συνέχεια καταθέτουν αυτά τα ομόλογα ως εγγύηση στις κεντρικές τράπεζες, απ' όπου δανείζονται με 1% (ακόμα). Τι κερδίζουν; Τη διαφορά του επιτοκίου με το οποίο δανείζουν την Ελλάδα και αυτού με το οποίο δανείζονται καταθέτοντας εγγυήσεις τα ελληνικά ομόλογα. Και όλα αυτά με μια απλή... μεταφορά των ομολόγων στις ΚΤ...

Ποιος... την έχει πιο μεγάλη!

2009-11-25T20:58:00.000+02:00

Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, κ. Γιάννης Προβόπουλος, πριν από είκοσι ημέρες είχε αποκαλύψει στην εφημερίδα «Καθημερινή» ότι προεκλογικά, για την ακρίβεια αμέσως μετά την προκήρυξη των εκλογών, είχε ενημερώσει τόσο τον τότε Πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, όσο και τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ και σημερινό Πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, για το μέγεθος του ελλείμματος που θα άγγιζε το 12%.

Τότε, η μεν Νέα Δημοκρατία μιλούσε με σκληρά λόγια για το οικονομικό μέλλον, επικαλούμενη βέβαια την παγκόσμια κρίση, αλλά αποκρύβοντας το πραγματικό μέγεθος του ελλείμματος, που το τοποθετούσε στο 6%, στο μεγαλύτερο ίσως ψέμα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Το δε ΠΑΣΟΚ, παρότι σύμφωνα με τον Προβόπουλο, ήταν ενημερωμένο για το μέγεθος του ελλείμματος, έταζε, έταζε και σχεδίαζε περισσότερα απ' όσα άντεχε ο... (άντε, να μην το πούμε) η τσέπη μας.

Σήμερα, το έλλειμμα έχει υπερβεί το 12%, το «greek statistics» αποτελεί το πιο σύντομο αλλά και νέο ανέκδοτο στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΠΑΣΟΚ ως Κυβέρνηση αποδοκιμάζει μεν τον Προβόπουλο για χθεσινές δηλώσεις του στη Βουλή, όπου επανέλαβε τα όσα είχε πει στην «Καθημερινή», η δε Νέα Δημοκρατία ασχολείται με τις εσωκομματικές εκλογές της για την επιστροφή στην εξουσία και όχι με τα οικονομικά, ενώ ο τέως αρχηγός της, που προεκλογικά εμφανιζόταν ως «ειλικρινής» και καλούσε σε «απόφαση ευθύνης», παρά τα αποδεδειγμένα ψέμματα για το έλλειμμα, πηγαίνει σε αγώνες του Παναθηναϊκού, ταβέρνες της Ραφήνας ή στο «18» για μεσημεριανό ποτάκι.

Η πολιτική στην Ελλάδα είναι σίγουρα παράξενη έννοια και υπόθεση. Αλλά από αυτό το σημείο ως του να τσακώνονται δυο μεγάλα πολιτικά κόμματα και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδας για το... ποιος την έχει πιο μεγάλη, την πρόβλεψη, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Η πολιτική και το τίποτα

2009-11-17T01:45:00.000+02:00

Υπάρχουν ουσιώδη στοιχεία που μπορεί κανείς να εντοπίσει στη μάχη της διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία. Κυριότερο εκ των οποίων, η μεγάλη όσο και σημαντική διαφορά μεταξύ Ντόρας και Σαμαρά. Δεξιός ή... αδέξιος, σκληρός, ακραίος, εθνικιστής ή λαϊκιστής, προδότης ή... σωτήρας, ο Σαμαράς εκφράζει μια πολιτική. Συγκεκριμένη, εντός πλασίου, με μέση, άκρη, λογική, ακόμη και αν ελάχιστοι από εμάς την ενστερνίζονται.
Απέναντί του τι ακριβώς βρίσκεται; Ενα πελώριο λάιφσταϊλάδικο χαμόγελο, η εξουσία των ΜΜΕ και της επιχειρηματικής ελίτ της Ελλάδας, η πολιτικός που έκανε καριέρα ως κόρη ενός Μητσοτάκη και ως (τραγική μεν) χήρα ενός Μπακογιάννη.
Στο μεγαλύτερο έργο της εξωτερικής πολιτικής της ΝΔ κατά την τελευταία 5ετία, το βέτο στην είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, δημοσιεύματα της εποχής ανέφεραν ότι η Ντόρα ήταν αρνητική, παρά τη βούληση του τέως. Ας μην ανοίξουμε επίσης το κεφάλαιο του Δήμου Αθηναίων, διότι θα έχουμε... κλάμματα.
Η σύγκρουση στη ΝΔ είναι βαθιά ριζωμένη στο πολιτικό μας σύστημα και το αφορά, ακόμη και αν προσωπικά ο καθένας μας δεν ανήκει στο κόμμα. Είναι βαθιά ουσιαστική σύγκρουση. Από τη μια έχουμε την πολιτική, έστω και στρεβλή, ακραία, ή ασύμφωνη με τα δικά μας πιστεύω, από την άλλη το απόλυτο τίποτα των δελτίων των 8.
Στο ίδιο τίποτα προστέθηκε και ο Άρης. Ενα συμπαθές παιδί από την Πάτρα, trendy και καλοντυμμένος, Κολωνακιώτης εκ μεταγραφής. Από το 2000 όταν και έφυγε από εκπρρόσωπος Τύπου της ΝΔ έχουμε να ακούσουμε μια πολιτική δήλωση, παρέμβαση ή πρωτοβουλία και πρόταση που πήρε.
Πολιτική ή τίποτα, είναι το δίλημμα για τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας την 29η Νοεμβρίου. Και για κάθε σκεπτόμενο πολίτη, καλό για τη χώρα είναι να κερδίσει η πολιτική. Διότι από τίποτα... άλλο τίποτα σε αυτή τη χώρα και πολλοί θα πάρουν σειρά...

Πόλεμο κατά της διαφθοράς...

2009-11-12T22:49:00.000+02:00

Πλαίσιο αρχών και θέσεων δημοσιοποίησε η Ντόρα Μπακογιάννη ενόψει των εκλογών για την ανάδειξη αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία. Μεταξύ άλλων, τονίζει την ανάγκη για επιστροφή «στον νόμο και στην τάξη», για την ασφάλεια της ελληνικής κοινωνίας.

Ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Και μπροστά στον πανικό της συνεργασίας Αβραμόπουλου - Σαμαρά και των δημοσκοπήσεων που δίνουν αέρα νίκης στον Μεσσήνιο, η κόρη του Μητσοτάκη φρόντισε άμεσα να ξεχάσει τα περί «κεντρώου» χώρου και της προς τα εκεί διεύρυνσης. Μέχρι σήμερα τόνιζε το φιλολαϊκό αλλά και κεντρώο, «ευρωπαϊκό» προφίλ της. Πριν περάσουν μερικά 24ωρα, επέστρεψε στο... δόγμα Παυλόπουλου που με τόση... επιτυχία γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια.

Το γεγονός επίσης ότι σύμφωνα με την ίδια διακήρυξή της, η Ντόρα Μπακογιάννη δηλώνει ότι «θα πολεμήσουμε τη διαφθορά, την αδιαφάνεια και τις πελατειακές σχέσεις», εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο διασκέδασης της συγκεκριμένης διαδικασίας, όπως για παράδειγμα η συμμετοχή Ψωμιάδη στην ψηφοφορία. Ελπίζουμε στον «πόλεμο» κατά της διαφθοράς, της αδιαφάνειας και των πελατειακών σχέσεων να μην χρησιμοποιηθούν μηχανήματα Siemens.

Να δεις που κάποτε...

2009-11-11T00:30:00.000+02:00

Ο «κεντρώος» Νικήτας που το 1997 πρότεινε στον Σαμαρά να κάνουνε το τότε ΛΑΟΣ και το «ΒΗΜΑ» έγραφε για τον «Έλληνα Λεπέν». Η «κεντρώα» Ντόρα με τις λαϊκές ευαισθησίες, κατάλοιπο των μεγάλων ευαισθησιών της οικογένειάς της. Ο «κεντρώος» Έβερτ που καλούσε να στείλουν στο Γουδί Σημίτη και Πάγκαλο για τα Ίμια. Τρεις πολιτικοί που άλλωστε έχουν διακριθεί για τη ΔΙΑΦΑΝΕΣΤΑΤΗ θητεία τους στον Δήμο Αθηναίων...
Και απέναντι ο «δεξιός» Σαμαράς που έριξε τον Μητσοτάκη μαζί με τον Λεντάκη επειδή «τα πήραν από τον Κόκκαλη». Ποιος; Ο Σαμαράς, ίσως ο μόνος πολιτικός τα τελευταία 30 χρόνια που παραιτήθηκε για τις ιδέες του και που πλήρωσε κοιτώντας «δεκαπέντε χρόνια τα ντουβάρια», όπως δήλωσε, το λάθος του - αν ήταν λάθος του. Με ποιον έριξε τον Μητσοτάκη; Με τον «χτυπούν το βράδυ στην ταράτσα τον Ανδρέα». Και τον «κύριο τίποτα», Αβραμόπουλο, που και θάρρος βρήκε να παραιτηθεί της διεκδίκησης της αρχηγίας και να μιλήσει επίσημα για το ποιον στηρίζει, ενώ τα «παλικάρια» με τα μουστάκια τα βαριά, π.χ. Μεϊμαράκης, ακόμα παίζουν κρυφτό και λένε λογάκια. Οσονούπω έρχεται και ο εξίσου «δεξιός» Άρης στο πλευρό των δυο «δεξιών», τον οποίον σήμερα κάποια βρωμερά δημοσιογραφάκια της μπλογκόσφαιρας απειλούν για τις (όποιες) ευαισθησίες του, αν έχει και αν υπάρχουν, προφανώς επειδή θα στηρίξει Σαμαρά.
Αναρωτιέμαι αλήθεια εάν όσα ακούμε και διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες είναι αληθινά ή απλώς βλέπουμε όνειρο, όπου κάποιοι προσπαθούν να διαστρεβλώσουν βιαίως την πραγματικότητα.

υγ. Αναρωτιέμαι τέλος, εάν το γεγονός ότι κάποιος έριξε τον Μητσοτάκη μπορεί πραγματικά να περνιέται ως ενοχή / λάθος και όχι ως λόγος για να στηθεί ανδριάντας με την προτομή του...

Δεν μιλάνε για σχοινί...

2009-11-06T04:40:00.000+02:00

To 1993 θυμήθηκαν στη Νέα Δημοκρατία στον δρόμο προς τις κάλπες για την εκλογή νέου αρχηγού. Υπεύθυνος... ιστορικής μνήμης, ενίοτε επιλεκτικής, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, που υπενθυμίζει σε όσους σκέφτονται να ψηφίσουν Σαμαρά ότι ο Μεσσήνιος πολιτικός δημιούργησε τότε την Πολιτική Άνοιξη και έριξε την Κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Είναι το ίδιο κόμμα όπου δυο πρώην αρχηγοί άλλων πολιτικών σχηματισμών, «διασπαστικών» προς τη ΝΔ, έθεσαν υποψηφιότητα για την αρχηγία μετά την παραίτηση Καραμανλή. Είναι το ίδιο κόμμα όπου ο τρίτος υποψήφιος για την προεδρία «αλληθώριζε» συχνά τα τελευταία χρόνια προς τον ΛΑΟΣ. Είναι το ίδιο κόμμα όπου η τέταρτη υποψήφια είναι κόρη του αποστάτη της δεκαετίας του 1960. Είναι το ίδιο κόμμα που ψήφισε και τίμησε έναν άλλο «διασπαστή», εκλέγοντάς τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι το ίδιο κόμμα όπου εκλέχθηκε αρχηγός και αργότερα Πρωθυπουργός, ο αρχι-αποστάτης Μητσοτάκης...

Σε αυτό το ίδιο κόμμα πώς γίνεται λοιπόν ο Μεϊμαράκης να μιλάει για σχοινί;

Serial Killers και όχι τρομοκράτες

2009-10-28T02:59:00.000+02:00

Όταν ο μοναδικός στόχος σου είναι να αφαιρέσεις κατά το δυνατόν περισσότερες ανθρώπινες ζωές για να σκορπίσεις τον τρόμο, τότε δεν είσαι επαναστάτης.

Όταν στη μπούκα της ανώμαλης κάννης σου μπαίνει κάποιος, συνήθως αδίκως, που τυχαίνει να φορά στολή αστυνομικού, τότε δεν είσαι επαναστάτης.

Όταν με τις αρρωστημένες πράξεις σου ευνοείς τους περιορισμούς των δικαιωμάτων των πολλών και την έξαρση του αστυνομικού κράτους, τότε δεν είσαι επαναστάτης.

Όταν σε συνθήκες Δημοκρατίας εσύ απαντάς με τυχαίο αίμα, τότε δεν είσαι επαναστάτης.

Είσαι ένας στυγνός δολοφόνος, αιμοσταγής, ένας ανώμαλος Serial killer, με θολωμένο, άρρωστο μυαλό. Ένα αμερικανάκι της κακιάς ώρας, σαν κι αυτά που σπέρνουν τον θάνατο σε σχολεία, σούπερ μάρκετ και αφήνουν βίντεο στο youtube, σαν τις δικές σου αστείες προκηρύξεις. Είσαι δολοφόνος, σαν τον Κορκονέα, αν όχι εγκάθετος και προβοκάτορας.

Διαλύεις τα πραγματικά μαζικά κινήματα και δίνεις άλλοθι σε κάθε εξουσιαστικό περιορισμό. Δεν είσαι αντεξουσιαστής αλλά γιαλαντζί επαναστάτης, μια κότα λυράτη που της έλαχε όπλο στα χέρια και νομίζει ότι θα γαμήσει τον κόσμο σκοτώνοντας τυφλά, έστω και «μπάτσους».

Δεν με νοιάζει ότι ο «αντίπαλός» σου έχει όπλο. Για εκείνον υπάρχει νόμος και κράτος. Για εσένα δεν υπάρχει τίποτε, παρά μόνο το αρρωστημένο και ανώμαλο μυαλό των ιδίων σου που σε επικροτούν κρυμμένοι σαν σκουλήκια και όχι μπροστάρηδες με τα πρόσωπά τους στους μαζικούς και πραγματικούς αγώνες.

υγ. Και με τις πράξεις αυτές θα δικαιώσεις περιστολή δικαιωμάτων κατηγορουμένων, στημένες δίκες και όλα όσα έχουμε ξαναδεί...

Οι φίλοι μου το είχαν πει...

2009-10-22T00:27:00.000+03:00

Το επεισόδιο στα Εξάρχεια με τη σωρηδόν σύλληψη όποιου περνούσε από το Φλοράλ, όπως μεταδίδει όλο το ίντερνετ, ελεύθερα και διασταυρωμένα, δεν είναι ούτε πρωτοφανές ούτε αστείο. Αναμενόμενο ήταν, από τη στιγμή που ο αρμόδιος υπουργός μετέφρασε τους Πραίτορες του Βύρωνα, σοσιαλιστική αδεία, σε θεματοφύλακες της ασφάλειας και της «καθαρότητας» των Εξαρχείων.

Ακόμα και καλές προθέσεις να έχει(;) ο Χρυσοχοϊδης, με τη «Συνωμοσία των Ανίκανων» (της ΕΛΑΣ) χαϊρι δεν θα δει. Με κράνη και γκλομπς, εισέβαλαν σε καφετέρια της πλατείας Εξαρχείων και άρχισαν να συλλαμβάνουν όποιον περνούσε από μπροστά τους, την ώρα που σίγουρα οι νεαροί που επιτέθηκαν, νωρίτερα, σε αστυνομικούς στην περιοχή με πέτρες και τούβλα, για κάπου αλλού είχαν τραβήξει. Γιατί μόνο κάποιος Ραν Ταν Πλαν της ελληνικής Αστυνομίας μπορεί να υποθέσει ότι κάποιος που πέταξε πέτρες σε αστυνομικούς, μετά πήγε για καφέ και παρουσίαση βιβλίου στο Φλοράλ και είχε ντυθεί Μήτσος Παπαχρήστος.

Ο κατά δήλωσή του φίλος των αντεξουσιαστών και μανιώδης διώκτης των φασιστών αστυνομικών Χρυσοχοϊδης, μάλλον είχε ρεπό σήμερα...

υγ. Ποιος πάει στοίχημα ότι αύριο θα μιλήσει για προβοκάτσια;

(Αν)ώριμα φρούτα

2009-10-14T21:02:00.000+03:00

Η νέα Βουλή ορκίστηκε, η κυβέρνηση ήδη άρχισε τη δουλειά, η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ συνεδρίασε, το ίδιο και οι ομάδες των υπόλοιπων κομμάτων. Πώς είπατε; Η Νέα Δημοκρατία όχι μόνο συνεδρίαση δεν έκανε αλλά συνεχίζει το καθημερινό της show στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων όπου στελέχη της τσακώνονται για το πώς θα γίνει η διαδοχή και πιο σώμα θα εκλέξει τον νέο αρχηγό.

Στο 2009 αρκετοί πιστεύουμε ότι ορισμένα πράγματα είναι πλέον αυτονόητα. Οταν το ΠΑΣΟΚ δυο φορές προσέφυγε στη βάση, τη δεύτερη στα... σοβαρά, για την ανάδειξη του νέου αρχηγού του, όταν στον Σύριζα κάθε μικρό ή μεγαλύτερο θέμα συζητείται στα αρμόδια όργανα με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση, όταν ακόμα και στο ΛΑΟΣ έκαναν συνέδριο για να αναλύσουν την πορεία τους, στη μέχρι πρότινος Κυβέρνηση (και στο ΚΚΕ) κάθε τέτοια συζήτηση... σχεδόν απαγορεύεται.

Στη ΝΔ άργησαν και δεν φαίνεται να θέλουν να καταλάβουν το γιατί έχασαν με την ιστορική διαφορά του -10,5%. Για τους λόγους που σήμερα αναλώνονται: γιατί κυβέρνησαν μακριά από τον πολίτη, ακόμα και από τα χιλιάδες «γαλάζια παιδιά» που περίμεναν κάτι από αυτούς. Διότι κυβέρνησαν μόνο μεταξύ φίλων και κολλητών, με την αβάντα των περισσότερων ΜΜΕ να προστατεύουν τον (α)καταλληλότερο, να τον αναγάγουν σε «μέντορα» του οποίου περίμεναν τους χρησμούς: «ο Πρωθυπουργός είναι θυμωμένος / προβληματισμένος / οργισμένος / πεινασμένος» έλεγαν οι διαρροές από το Μαξίμου και η μοναδική πράξη του τέως ήταν να ικανοποιήσει μόνο το τελευταίο... επίθετο.

Εχασαν διότι κυβέρνησαν μόνο με την προοπτική των επόμενων εκλογών. Ποτέ άλλοτε στην πολιτική ιστορία της χώρας δεν υπήρξε κόμμα, ούτε καν επί Συγκυβέρνησης, που από την επόμενη μέρα της εκλογής του σκεφτόταν το πότε θα κάνει τις επόμενες εκλογές για να προλάβει διαλυμένο τον αντίπαλό του. Κυβέρνησαν, τέλος, με βάση μόνο τις δημοσκοπήσεις. Οι οποίες, όπως αποδείχθηκε, ήταν απλώς εργαλεία χειραγώγησης της κοινής γνώμης, γι' αυτό και οι πολίτες πλέον στα exit polls απαντούν αντίθετα με ό,τι έπραξαν, προκειμένου να τις εκδικηθούν.

Στη ΝΔ επιμένουν στο ίδιο μοτίβο: ενδιαφέρονται μόνο για τη βιτρίνα, τον επόμενο αρχηγό, καθόλου για την ουσία, την ανάλυση των λαθών των 5,5 ετών και την (όποια) ιδεολογία τους. Και θα περιμένουν, ξανά, να πέσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ως ώριμο φρούτο...

Η κόρη του η Σοσιαλίστρια...

2009-10-12T22:03:00.000+03:00

Την ώρα που οι ανθυποψήφιοί της την περίμεναν στη Ρηγίλλης για να συζητήσουν με τον πρόεδρο της Επιτροπής Συνεδρίου τα διαδικαστικά της εκλογής και τις διαφωνίες τους, εκείνη δεν πήγε στο ραντεβού και ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της. Τόνισε μάλιστα ότι «θα επιδιώξω την εκλογή μου και από το Έκτακτο Συνέδριο της 7ηςΝοεμβρίου, όπως προβλέπει το καταστατικό μας, και από τα μέλη τουκόμματος, με οποιαδήποτε αδιάβλητη καταστατική διαδικασία».

Τι είπε η Ντόρα Μπακογιάννη δηλαδή; Ότι συμφωνεί με τηναπόφαση Καραμανλή για εκλογή νέου αρχηγού από το (αραχνιασμένο καιστενό) σώμα του Συνεδρίου του 2007 και επιβεβαίωσή της μετά, προφανώςδίχως αντίπαλο, από τη βάση. Μάλιστα...

Οι (πάντα πρόθυμοι) δημοσιογράφοι στα παράθυρα, τόνισαν ότι η Ντόρα πήρε αυτή την πρωτοβουλία για να φύγει από το κάδρο της αντιπαράθεσης για τα διαδικαστικά της εκλογής. ΔΕΝ είπαν ότι τα «διαδικαστικά» είναι συνήθως τα πιο ουσιαστικά σε περιπτώσεις άμεσης δημοκρατίας και ψηφοφορίας. ΔΕΝ είπαν ότι το έκανε για να βγει από το κά

Είπε επίσης ότι η ιδεολογία της Νέας Δημοκρατίας είναι ξεκάθαρη: κοινωνικός φιλελευθερισμός, όσα δηλαδή έγραφαν οι κυριακάτικες εφημερίδες ότι αποτελούν τη στάση του Αντώνη Σαμαρά. Μάλιστα νούμερο 2...

Δεσμεύτηκε τέλος ότι θα «καταθέσει η Ν.Δ. συγκεκριμένες προτάσεις και να αποδεχθεί οποιαδήποτεθέση κατοχυρώνει τη διαφάνεια στην πολιτική μας ζωή και την ηθικήακεραιότητα στο κόμμα μας, αλλά και σε όλο το πολιτικό σύστημα». Μάλιστα νο 3...

Δυο επισημάνσεις: την ώρα που δυο εκ των υποψηφίων ζητούν εκλογή από τη βάση, με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών - ψηφοφόρων, εκείνη επιμένει στην prive εκλογή ενός προδιαγεγραμμένου αποτελέσματος. Δεύτερη επισήμανση - ερώτηση: στις προτάσεις για τη διαφάνεια θα περιλαμβάνεται και πλήρης διαλεύκανση του σκανδάλου Siemens και του τρόπου διαφυγής των κ.κ. Καραβέλα και Χριστοφοράκου στο εξωτερικό???

Τελικά η Ντόρα Μπακογιάννη αποδεικνύει σε κάθε περίσταση ότι είναι πραγματικό τέκνο του Μητσοτάκουλα.

υγ. Αυτό το κόμμα τελικά δεν κατάλαβε τίποτε από το ΠΑΣΟΚ και την περιπέτεια του Νοεμβρίου του 2007, που οδήγησε στην πρόσφατη νίκη με +10%.

υγ2. Καλά έλεγαν οι παλαιότεροι: να φοβάσαι όσους φέρουν τρία επίθετα...

Δεν είμαι ο Γιώργος που λοιδoρούσες μια φορά...

2009-10-09T19:12:00.002+03:00

Ζούμε ένα όνειρο ή είμαστε ξύπνιοι; Ο Παπανδρέου αναλαμβάνει την Πρωθυπουργία της Ελλάδας, κερδίζει με δέκα μονάδες τον (α)καταλληλότερο, κάνει άνοιγμα στους Οικολόγους για το υπουργείο Περιβάλλοντος, φωνάζει τον Συνήγορο του Πολίτη στο υπουργικό Συμβούλιο για να κατακεραυνώσει τη Δημόσια Διοίκηση, κάνει ανοιχτή στα ΜΜΕ συνεδρίαση, επιλέγει για υπουργούς νέους και ωραίους, βγάζει στο διαδίκτυο διαγωνισμό για τις γενικές γραμματείες των υπουργείων, παίρνει το αεροπλάνο και πηγαίνει αιφνιδιαστικά στην Πόλη για την άτυπη σύνοδο των ηγετών των βαλκανικών χωρών, συναντά τον Πατριάρχη και τον Ερντογάν και μιλάει με τον Βαρθολομαίο επί σχεδόν δέκα λεπτά δίχως χαρτιά, μπροστά στις κάμερες και χωρίς σχεδόν κανένα σαρδάμ.
Αν είναι όνειρο, παρακαλώ μη μας ξυπνήσετε...

υγ. Την Παρασκευή δεν σημειώθηκε ως το απόγευμα καμία παραβίαση του εθνικού εναέριου χώρου μας από τουρκικά μαχητικά αεροπλάνα...

Dear diary, ημέρα 2η

2009-10-09T01:12:00.000+03:00

Ξυπνήσαμε πρωϊ. Πήγαμε στο Προεδρικό Μέγαρο για την ορκωμοσία. Δεν ήταν σαν τον Μπάρακ, με τον Μπόνο να τραγουδά, αλλά εντάξει, εδώ είναι αλλιώς τα πράγματα. Ορκιστήκαμε μπροστά στον Jeronymo, που by the way τον συμπαθώ πολύ, μετά υπογράψαμε τα πρωτόκολλα. Νομίζω πάντως ότι οι περισσότεροι υπουργοί μου ήρθαν με καλοραμμένα κοστούμια. Πλην της Τίνας, που ήρθε με μπλου τζιν, αθλητικά και ένα σακίδιο στην πλάτη. She is crazy...

Μετά πήγαμε με τα πόδια στη Βουλή για το πρώτο υπουργικό Συμβούλιο. Κάμερες και δημοσιογράφοι μπερδεύονταν μεταξύ μας. Κάποιοι είχαν αναψοκικκινήσει από το περπάτημα. Σκέφτομαι να τους κάνω δώρο μια συνδρομή στο Holmes. Ο Θόδωρος νομίζω ότι βαριανάσαινε. Μίλησα στους υπουργούς μου με τις κάμερες παρούσες, τους είπα να καταργήσουν τις επιτροπές των υπουργείων τους, κάποιοι, είμαι σίγουρος, δεν έμειναν ευχαριστημένοι. Ήρθε και ο Συνήγορος του Πολίτη και τους εξήγησε τι πρέπει να κάνουν. Είδα κάποια χαμόγελα, κρυφά, εύχομαι να ήταν κατανόησης και όχι ειρωνείας. Ανάμεσα σε εμένα και τον χοντρό, καθόταν, ευτυχώς, ο Ραγκούσης. Έχω την εντύπωση πως αν σηκωνόμουν ο Ευάγγελος θα ερχόταν να κάτσει στην καρέκλα μου.

Διάβασα τις εφημερίδες. Strange: μια εφημερίδα με μαύρο φόντο και μεγάλα άσπρα γράμματα με αποθέωνε. «Χθεσινή», «Αυριανή», δεν θυμάμαι πώς την έλεγαν. Όλα πήγαν καλά πάντως.

Αγαπημένο μου Ημερολόγιο... Ημέρα 1η

2009-10-09T00:18:00.000+03:00

Πήγα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ορκίστηκα. Τα είπαμε με τον Κάρολο, μου είπε τα γνωστά και φημισμένα jokes του, θυμηθήκαμε τότε που τα έλεγε με τον πατέρα μου στο σπίτι στο Καστρί. Ορκίστηκα μόνος μου. Τα νέα υπουργεία που σκαρφίστηκα δεν ήταν έτοιμα από συνταγματικής πλευράς και ανέθεσα στον Χάρη να τα συντάξει. Ποιος είναι ο Χάρης; Ένας πολύ καλός friend of me, που ναι μεν περίμενε ότι θα τον έβαζα στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, αλλά τελικά του επιφύλασσα καλύτερη θέση. Υπουργός Επικρατείας παρά τω Πρωθυπουργώ, δηλαδή εμένα, και μάλιστα με γραφείο στο Μέγαρο Μαξίμου. Θα είναι ο Αγγέλου μου, αλλά ευελπιστώ να τα πάει καλύτερα. Είναι άλλωστε, νομίζω, καλύτερος από εκείνον, ειδικά στις μηχανορραφίες.

Ο Χάρης λοιπόν θα αναλάβει the dirty job του συντονισμού της κυβέρνησής μου. Θα είναι Αγγέλου και Ρουσσόπουλος μαζί, ελπίζω μόνο να μην έχει σχέση με παπάδες και μοναχούς. Είναι maniac δε με τα νομικά και θέλει να αλλάξει πολλά πράγματα στον δημόσιο τομέα. Όπως για παράδειγμα την πολυνομία. Να κωδικοποιήσει τους νόμους όλους. Ελπίζω μόνο μην μπερδευτεί και ξεχάσει τίποτε...

Το μεσημέρι τηλεφώνησα στη Βασιλάκου από τους Οικολόγους. Της πρότεινα να αναλάβει το νεοσύστατο υπουργείο Περιβάλλοντος. Εκείνη χάρηκε πολύ, ήταν στη Βιέννη όταν την πήρα και μου είπε ότι θα με καλέσει πίσω μόλις μιλήσει με εκείνον τον συμπαθητικό κυριούλη των Οικολόγων. Που έφερε το μπουκαλάκι από τον Ασωπό στο debate...

Λίγο μετά με πήρε πίσω και μου είπε ότι οι υπόλοιποι Οικολόγοι δεν δέχτηκαν. Too pitty. Έβαλα έτσι υφυπουργό ένα καλό παιδί με ωραία χωρίστρα, τον Θάνο. Υπουργό τοποθέτησα την Τίνα. Είναι πολύ καλή φίλη μου και συνεργάτις, αλλά έχει ένα κακό: φοράει αθλητικά και φθαρμένα τζιν, όπως διάβασα την επόμενη μέρα στις εφημερίδες.

Κάθισα με τον Χάρη, τον Παύλο και τον Νίκο (Αθανασάκη) και φτιάξαμε την κυβέρνηση. Μίλησα με τον Αντρίκο και τον Νίκο, δεν βρήκα τη mammy. Στον χοντρό έδωσα το Άμυνας. Ας κάνει ρουσφέτια να τον τρέχουν τα blogs. Ας κάνει καμιά mlkia ο Ερντογάν και θα του το χρεώσω. Τα εξοπλιστικά άλλωστε τα έχει ο Πάνος.

Έβαλα και τον Πάγκαλο αντιπρόεδρό μου. Like daddy. Θα βρίζει πού θα βρίζει, ας βρίζει τουλάχιστον όσους βρίζουν την κυβέρνηση αφού αυτός είναι μέσα. Ας δεν μπορείς να το αποφύγεις... Το βράδυ στο δελτίο, ο Yannis έκανε ότι δεν γνώριζε ορισμένους από τους υπουργούς. Γιατί το έκανε αυτό; Για αβάντα ή για να δείξει ότι έβαλα άγνωστους και όχι αυτούς που ήθελε; This guy drives me crazy.

Το βράδυ πήγα γυμναστήριο, μετά για dinner με την Αντα και μετά για ύπνο. Είχαμε νωρίς ξύπνημα...

Στης Νουδού την πόρτα...

2009-10-08T03:45:00.001+03:00

Μετά αναρωτιούνται γιατί έχασαν τις εκλογές με... double score. Στη σύνθεση της Επιτροπής συνεδρίου, ξεχωρίζει η υποψήφια για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, Ντόρα Μπακογιάννη, ο ασφαλής στο Επικρατείας, Δημήτρης Σιούφας, οι Λευτέρης Ζαγορίτης, Φεβρωνία Πατριανάκου που ως Γραμματέας της ΝΔ και υπεύθυνη για τον Πολιτικό Σχεδιασμό αντίστοιχα, απέτυχαν παταγωδώς να εκλεγούν, η επίσης εκτός Βουλής Φάνη Πάλλη Πετραλιά, ο Γιάννης Τραγάκης (μια κατηγορία μόνος του, δεν μπορούσε ως γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας ούτε τον Δαϊλάκη της Στέλλας Μπετζετάκου να κάνει καλά), ο Προκόπης Παυλόπουλος που ακόμα να παραιτηθεί μαζί με τον Καραμανλή όπως μας έταξε, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης που ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει αν θα κατέβει (στηρίζοντας εν τω μεταξύ την Ντόρα) και κάποιοι άλλοι τυχάρπαστοι για τον περισσότερο κόσμο.

Οταν το 2004 ο Σημίτης πήδηξε από τη βάρκα που ναυαγούσε, δίνοντας το δαχτυλίδι στον Γιώργο, εκείνος είχε τουλάχιστον τα κότσια να κάνει το, έστω γιαλαντζί, δημοψήφισμα του ενός (λέμε τώρα) εκατομμυρίου μελών του ΠΑΣΟΚ. Τρία χρόνια αργότερα, το ΠΑΣΟΚ όντως προσέφυγε στα μέλη του για την εκλογή νέου αρχηγού.

Στη Νέα Δημοκρατία, ο Αβραμόπουλος ζητάει εκλογή από τη βάση και ο Σαμαράς διαμαρτύρεται για τη σύνθεση της Επιτροπής Συνεδρίου. Ο δε πρώην Πρωθυπουργός, αποφάσισε το... μονοήμερο συνέδριο, σαν άλλη σχολική εκδρομή στην Αίγινα. Το μόνο που λείπει είναι να βάλουν τον... Λούλη να μετρήσει τα ψηφοδέλτια. Τόσο στημένο φαίνεται το πράγμα...

Ordinary people (Ως πότε;)

2009-10-08T02:33:00.000+03:00

Εμφανίστηκε στο Προεδρικό Μέγαρο με σακίδιο πλάτης και αθλητικά παπούτσια. Οι αντικομφορμιστές χαμογέλασαν με συμπάθεια. «Ενας κανονικός άνθρωπος πόσο χρόνο χρειάζεται για να τον αλλάξει η εξουσία;». Στην περίπτωση της Τίνας Μπιρμπίλη θα το δούμε στην πράξη. Ενσαρκώνει άλλωστε το ζιβάγκο της νέας εποχής σύμφωνα με το βιογραφικό της και λένε για την καθημερινή ζωή της.
Είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό στη μίζερη πολιτική ζωή μας; Θα φανεί στην πράξη. Νέα, άγνωστη στο ευρύ κοινό, με καλές σπουδές και lifestyle που ταιριάζει περισσότερο στην Ικαρία παρά στο Μέγαρο Μαξίμου. Μέχρι την ορκωμοσία της νέας Κυβέρνησης κυκλοφορούσε μόλις μια φωτογραφία της στις εφημερίδες.
Μύθοι πολλοί για το πώς γνωρίστηκαν με τον Γιώργο: άλλοι λένε στο γυμναστήριο, άλλοι ότι στο περιβάλλον του την έφερε η φιλία της με τον αδελφό Ανδρίκο.
Η μόνη αλήθεια είναι ότι ανέλαβε υπουργός στο νεοσύστατο υπουργείο Περιβάλλοντος. Και πως το βιογραφικό αλλά και τα δείγματα γραφής της... κανονικής ζωής της, συνηγορούν στην επιτυχία του νέου θεσμού. Ιδωμεν. Και άλλοι ξεκίνησαν άφραγκοι, μουσάτοι και με ζιβάγκο, αλλά σύντομα πνίγηκαν στο καλοραμμένο κοστούμι του Καρούζου και δερμάτινο κάθισμα της υπουργικής Μερσεντές - ούτε καν στο υβδρικό Lexus.

Υβριδικό ξεγύμνωμα...

2009-10-07T02:49:00.000+03:00

Όταν ο νεοεκλεγείς Πρωθυπουργός που επαγγέλλεται την αλλαγή αλλά και την «πράσινη ανάπτυξη», σε καλεί να αναλάβεις το υπουργείο Περιβάλλοντος, αν λέγεσαι «Οικολόγος» - και μάλιστα πράσινος -, λες απλώς «ναι, τι ώρα ξεκινάμε;». Η πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου προς τον Νίκο Χρυσόγελο, να αναλάβει ο επικεφαλής των Οικολόγων Πράσινων το νεοσύστατο υπουργείο, προβλήθηκε πολύ λιγότερο απ' ότι της αξίζει. Και η αρνητική απάντηση κρίθηκε επίσης λιγότερο απ' ότι της αξίζει.

Μιλάμε για την πρώτη (πολύ μεγάλη) κίνηση της νέας κυβέρνησης, να ξεπεράσει διαχωρισμούς αλλά και την απουσία κάποιας «συγγένειας» ή προγραμματικής συμφωνίας και να προτείνει, δίχως όρους, την ανάληψη ενός κρίσιμου υπουργείου σε ένα κόμμα που έμεινε εκτός Βουλής. Τι απάντησαν οι... εμβρόντητοι Οικολόγοι Πράσινοι; «Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε».

Στο debate ο κ. Νίκος Χρυσόγελος «δασκάλευε» τα υπόλοιπα κόμματα τι θα πρέπει να κάνουν με τις φωτιές, τον Ασωπό και τα περιβαλλοντικά προβλήματα και όταν, εντελώς ξαφνικά, ο νέος Πρωθυπουργός του πρότεινε το αρμόδιο υπουργείο, δίχως όρους (διότι δεν βγήκε κάτι τέτοιο από καμία εκ των δυο πλευρών), εκείνος είπε... όχι.

Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι κάποιοι επιμένουν στην ασφάλεια της διαμαρτυρίας. Στα ωραία λόγια δίχως εφαρμογή. Στις λεζάντες και όχι στην ουσία. Στην Αριστερά της διαμαρτυρίας και όχι της εξουσίας. Στην Οικολογία της καταγγελίας και όχι της πράξης. Αυτό είναι ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα από τον δικομματισμό. Ισως είναι και ο ακριβής λόγος ύπαρξής του και μακροχρόνιας διάσωσής του.

Εν κατακλείδι: το μόρφωμα που λέγεται κόμμα και ονομάζεται «Οικολόγοι Πράσινοι», τι είναι τελικά; Ωραία λογάκια, Οικολογία κατ' επάγγελμα με ΜΚΟ και χρηματοδοτήσεις και λεζάντες στα κανάλια με το ποδήλατο στο εκλογικό κέντρο; Οικολογία κατά το δοκούν, με προβολή τους από τα ΜΜΕ κατά περίπτωση, όταν επιδιώκουν τη μη αυτοδυναμία; Ή συμμετοχή, σύγκρουση εντός κυβέρνησης, συνεργασία, σύνθεση, πράξεις, έργα, πραγματική «πράσινη» αλλαγή; Σίγουρα δεν είναι το δεύτερο...

υγ. Και εκ του ασφαλούς να το έκανε ο Γιώργος, γνωρίζοντας ότι δεν θα πάρει θετική απάντηση, πέτυχε πάλι διάνα. Εκτεθειμένοι οι Οικολόγοι, μάγκας αυτός. Αν βέβαια υπήρχαν σοβαρά ΜΜΕ στη χώρα μας...

Η περίοδος χάριτος τελείωσε... χθες

2009-10-05T13:56:00.000+03:00

Ένα παράδοξο συμβαίνει από τον περασμένο Ιούνιο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ο λαός έχει προεξοφλήσει τη νίκη του ΠΑΣΟΚ και την ήττα της Νέας Δημοκρατίας. Ελάχιστοι «αρνητές» και «ταλιμπάν» της ΝΔ επέμεναν ότι μπορεί να ανατραπεί αυτή η φυσική εξέλιξη. Δεν είχαν δίκιο.

Πού έχει οδηγήσει όμως αυτό το κλίμα; Στο να πιστεύει μια σημαντική πλειονότητα των Ελλήνων ότι ο Γιώργος Παπανδρέου... σχεδόν έχει ξεκινήσει να κυβερνά από τον περασμένο Ιούνιο. Με αποτέλεσμα, δύσκολα να μπορεί να του δώσει κανείς την απαραίτητη περίοδο χάριτος που αναλογεί σε κάθε νέα Κυβέρνηση.

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και νέος Πρωθυπουργός μοιάζει να έχει ήδη εξαντλήσει αυτή την περίοδο, λόγω των προσδοκιών του κόσμου, αλλά και της καχυποψίας που πάντα υπάρχει απέναντι στο κόμμα του, τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα: οι 100 πρώτες μέρες μοιάζουν οριστικά παρελθόν, τα προβλήματα δεν περιμένουν και η περίοδος χάριτος του Γιώργο τέλειωσε... χθες!

Οι Φρουροί της Επανάστασης...

2009-10-05T05:15:00.000+03:00

Ο Γιάννης Λούλης ως αργά το βράδυ της Κυριακής, προέβλεπε διαφορά 6,2%. Ο τέως υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Αλογοσκούφης, ίδρωνε να εκλεγεί στην Α' Αθηνών, με μικρή πιθανότητα επιτυχίας. Ο νυν υπουργός Οικονομίας, Γιάννης Παπαθανασίου, ίδρωνε επίσης στη Β' Αθηνών, με μεγαλύτερες πιθανότητες. Ο Γιώργος Βουλγαράκης ήταν σπίτι του. Ο γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, Λευτέρης Ζαγορίτης, δύσκολα θα έβγαινε στη Β' Αθηνών. Ο Ευάγγελος Αντώναρος δεν κατάφερνε να εκλεγεί ούτε... διορισμένος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας (η ΝΔ εξέλεξε 4). Η υπουργός Απασχόλησης, Φάνη Πάλλη Πετραλιά, επίσης καρκινοβατούσε στη Β' Αθηνών. Ο υπουργός Δικαιοσύνης αλλά και Ναυτιλίας, στις δυο κυβερνήσεις ΝΔ, Αναστάσης Παπαληγούρας δεν εκλεγόταν στην Κόρινθο. Η υπεύθυνη Πολιτικού Σχεδιασμού, Φεβρωνία Πατριανάκου, πάτωνε στη Λακωνία.

Στο Ιράν, ο Αγιατολάχ Χαμενεϊ έκανε... ανασχηματισμό, αλλάζοντας πρόσωπα στους διαβόητους «Φρουρούς της Επανάστασης». Στην Ελλάδα, οι Φρουροί της Επανάστασης, by Μonty Pythons, κατάφερναν να δικαιώσουν τις... προσδοκίες μας. Αλλά και να αποδείξουν, μέσα από την αποτυχία τους, ότι ο ελληνικός λαός, όσο και αν πιστεύουμε το αντίθετο, δεν είναι τελικά ΤΟΣΟ μαλάκας.

υγ. Λείπει μια δήλωση του Προκόπη Παυλόπουλου, να δέσει το γλυκό, ανάλογη εκείνων που έκανε για τον Δεκέμβρη και τις πυρκαγιές: «Ναι, χάσαμε, αλλά κανείς δεν σχολιάζει όσα κερδίσαμε» (κατά το: «κάηκε η Αττική, αλλά κανείς δεν σχολιάζει όσα δεν κάηκαν και προστατέψαμε»).

υγ.2 Ο Ρουσσόπουλος είχε (προλάβει να) φύγει νωρίς... Ο μόνος που κρατούσε το «ψέμα» στην Κυβέρνηση. Και ο Γιάννης Ανδριανός, γραφείο Τύπου Πρωθυπουργού, έβγαινε ως αργά το βράδυ της Κυριακής στη Λακωνία.

Το ήξεραν αλλά... για να έχει ενδιαφέρον!

2009-10-05T04:49:00.000+03:00

Από το www.enimerosi24.gr

Λίγο μετά τις 10.30 όταν πλέον και το Υπουργείο Εσωτερικών είχε δώσειεπίσημα το αποτέλεσμα των 10 μονάδων άρχισαν οι παρουσιαστές τωνκαναλιών ο ένας μετά τον άλλο να λένε ότι η εταιρία δημοσκοπήσεων μετην οποία συνεργάζεται το κανάλι είχε προβλέψει από μέρες ότι η νίκητου ΠΑΣΟΚ θα ήταν σαρωτική και πάνω από 7-8 μονάδες αλλά μας τοκράταγαν κρυφό για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Σε ορισμένα κανάλιαμάλιστα (όπως στον ANT1) οι υπεύθυνοι των εταιριών κουνούσαν με νόηματο κεφάλι τους δείχνοντας να συμφωνούν με τους παρουσιαστές.
ΣτονΣκάι το προχώρησαν ακόμη περισσότερο. Είπαν ότι η Public Issue γνώριζεαπό μέρες ακριβώς το αποτέλεσμα και την διαφορά των 10 μονάδων αλλά οιυπεύθυνοι της εταιρίας και του σταθμού απλά δεν πίστευαν, λέει, σταμάτια τους και στα χαρτιά και τα νούμερα των μετρήσεων που έκαναν καιαποφάσισαν να πούνε και αυτοί ό,τι και όλοι οι υπόλοιποι, δηλαδή ναψαλιδίσουν τα ποσοστά της διαφοράς κατά περίπου 50%!! Όπως και να έχειτο πράγμα, είτε για δεύτερη συνεχόμενη φορά έχουμε πλήρη αποτυχία τωνμετρήσεων είτε αυτές ήταν σωστές αλλά οι εταιρίες μαγείρεψαν τα νούμερακατά το δοκούν, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Οι εταιρίες δημοσκοπήσεωνστο σύνολο τους απέτυχαν οικτρά και πρέπει πλέον ο καθένας να αναλάβειτις ευθύνες του.

Τρεις γενιές Πρωθυπουργών...

2009-10-05T04:34:00.001+03:00

Στην παγκόσμια Ιστορία δεν πρέπει να υπάρχει κάτι ανάλογο: η οικογένεια Παπανδρέου μετράει τρεις Πρωθυπουργούς. Παππούς, γιος και εγγονός. Γεώργιος, Ανδρέας, Γιώργος. Ναι, είναι αποτέλεσμα και της νεποκρατίας στην Ελλάδα. Ναι, για να γίνεις Πρωθυπουργός ή ακόμα και βουλευτής, πρέπει να κρατάς από κάποιο «τζάκι», πολιτικό ή μη. Ναι, ο Γιώργος θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το σπίτι του, «το κόμμα είναι δικό μας». Ολα δεκτά.

Μία αλήθεια ας μην ξεχνάμε: και τους τρεις Παπανδρέου, τους έστειλε στο Μαξίμου ο λαός. Εμείς. Τους δυο πρώτους σε ιδιαίτερα δύσκολες και κρίσιμες στιγμές της ελληνικής Δημοκρατίας. Τον τρίτο σε μια κρίσιμη εποχή και έπειτα από μεγάλο αγώνα, εντός και εκτός τειχών.

Μπορεί κάποιος να κυβερνήσει σωστά μόνο και μόνο λόγω ονόματος; Το πρώτο παράδειγμα πέτυχε. Ο Ανδρέας κυβέρνησε σωστά, άλλαξε όντως την Ελλάδα και έμεινε δικαίως στην Ιστορία, με τα χρόνια να περνούν και να τον τοποθετούν ακόμα πιο ψηλά στο βιβλίο της. Το δεύτερο παράδειγμα κυβερνήτη λόγω ονόματος, απέτυχε παταγωδώς. Με το -10% στην πλάτη, ο Κώστας Καραμανλής έφυγε ηττημένος μετά συντριβής.

Το τρίτο παράδειγμα είναι πλέον μπροστά μας. Για τη χώρα και τη ζωή μας, ελπίζουμε να αποδειχθεί πετυχημένο...

υγ. Και η Μαργαρίτα Παπανδρέου, νύφη, σύζυγος και γυναίκα Πρωθυπουργού. Ελπίζουμε όχι και γιαγιά...

Μια παραίτηση που άργησε 5,5 χρόνια (ή και 12)

2009-10-05T02:54:00.001+03:00

Ο απερχόμενος Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την παραίτησή του από την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας και την έναρξη των διαδικασιών αλλαγής φρουράς. Είναι σκληρή η ώρα για τον Κώστα Καραμανλή, που ο ελληνικός λαός του έδωσε δυο φορές την ευκαιρία (και παραλίγο τρεις, το 2000), να την οδηγήσει σε μια νέα εποχή. Είναι όμως και μια παραίτηση που άργησε 5,5 χρόνια - για κάποιους πολύ περισσότερο, από το 1997.

«Ανέβα ως εκεί που φτάνει το μπόι σου», λένε οι παππούδες. Ο Κώστας Καραμανλής ο νεότερος, μάλλον δεν το άκουσε ποτέ. Και παρότι το μπόι του δεν έφτανε για να κυβερνήσει μια χώρα, ο ελληνικός λαός του έδωσε αυτές τις ευκαιρίες - και το κάκιστο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη επίσης.

Οταν δεν μπορείς και το ξέρεις, καλύτερα να το αποφύγεις. Είναι κρίμα για το όνομά του, την υστεροφημία του (καθότι 5,5 χρόνια Πρωθυπουργός) αλλά και μια μεγάλη παράταξη, τη δεύτερη τη τάξει στη χώρα μας. Και το κρίμα δεν είναι ότι φεύγει, αλλά ότι για τόσο μεγάλο διάστημα το χειρότερο πολιτικό προσωπικό που γνώρισε μεταπολιτευτικά η χώρα, με χαρακτηριστική απουσία κάθε επιπέδου, έδωσε μόνο μεγάλες λαχτάρες, λύπες, κόντρες και προβλήματα στην Ελλάδα.

Είναι μικρός και δεν χωρά...

2009-10-02T04:40:00.002+03:00

Η Ιστορία θα γράψει αυτή την Κυριακή, ότι η χειρότερη Κυβέρνηση και το κατώτατου επιπέδου πολιτικό προσωπικό της Μεταπολίτευσης, πήγε σπίτι της με μια συντριπτική ήττα έπειτα από 5,5 χρόνια παλινωδιών που έφεραν την Ελλάδα πολύ πίσω. Η Ελλάδα του 2004, με την τεράστια ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων και τα μεγάλα έργα υποδομής που δημιουργήθηκαν εξαιτίας τους, τα σχετικώς συμμαζεμένα οικονομικά και τη μια κάποια διεθνή αναγνώριση, έγινε κουρέλια μέσα σε 5,5 χρόνια - και λιγότερο, εάν το ΠΑΣΟΚ είχε ξυπνήσει από τα εσωκομματικά του λάθη και αν ο λαός το είχε συγχωρήσει νωρίτερα για τη λαίλαπα του Χρηματιστηρίου.
Βρισκόμαστε πολύ πίσω από το 2004. Ισως στο 2000, στο 1998, στο 1993. Δεν ήταν θέμα πολιτικών που υιοθετήθηκαν. Ηταν θέμα διαχείρισης και μόνο της εικόνας. Η Κυβέρνηση Καραμανλή δεν ήρθε για να δημιουργήσει, αλλά για να καταστρέψει και στη θέση των ερειπίων, να πάρουν «τα δικά της παιδιά» τα μπάζα για πούλημα.
Διαχειρίστηκε μόνο την εικόνα, την επικοινωνία και την εντύπωση και αυτή με όρους και μεθόδους αστείες (π.χ. κρατική ΕΡΤ, τηλεπαράθυρα). Ας όψεται ο θυμός του λαού προς το ΠΑΣΟΚ, μόνο για το Χρηματιστήριο, που κράτησε τη ΝΔ στην επιφάνεια για τόσο καιρό και κάποιοι... μαγικοί χειρισμοί του Ρουσσόπουλου με τα ΜΜΕ που επέτειναν για λίγο τη ζωή της κυβέρνησης.
Αναδεικνύοντας, ας πούμε, σε μέγα θέμα τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, που, σύμφωνα με τη ΝΔ «βάζει τη χώρα σε περιπέτειες με τα εθνικά μας θέματα» - λες και κερδίσαμε τίποτε με τη συμφωνία με τον Πούτιν (ο οποίος τώρα χαριεντίζεται με τον Ερντογάν), αντίθετα, χάσαμε από αμερικανικής πλευράς -, ή προσφάτως, το από πού πληρώνεται ο Νομάρχης Πειραιά, Γιάννης Μίχας, από τα Ναυπηγεία που δούλευε ή από τη Νομαρχία, στη Νέα Δημοκρατία (νομίζουν ότι) δίνουν ακόμα μάχη για την επανεκλογή τους.
Αδυνατούν ακόμη και σήμερα να καταλάβουν ότι ο λαός τους τιμωρεί χειρότερα και απ' ότι έπραξε με το ΠΑΣΟΚ. Και πως μόνο από τραγικά λάθη του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, θα επανέλθουν σύντομα(;) στην εξουσία. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός που συνεχίζει να δηλώνει «αναλάβαμε τις πολιτικές ευθύνες», λες και είναι η θέση του εκείνη του μάγειρα που απλώς έκαψε το φαγητό, ή που τονίζει ότι είναι περήφανος για τις μεταρρυθμίσεις (που δεν έκανε, παρά μόνο στην, αμφιλεγόμενη, πώληση της Ολυμπιακής), αποδεικνύει ότι ήταν απλώς κατώτερος όχι μόνο των περιστάσεων, αλλά ακόμα και των προσδοκιών του χειρότερου εχθρού του. Ηταν πολύ μικρός ο Κώστας ο νεότερος, για να χωρέσει τον αναστεναγμό ενός λαού που αποζητούσε επιτέλους «καθαρές εξηγήσεις», «διαφάνεια» και «εν πάσει περιπτώσει, Δικαιοσύνη». Ολα λόγια του Καραμανλή που θα φύγει ως χειρότερος κυβερνήτης Μεταπολιτευτικά, για να μην πούμε Μεταπολεμικά, σαν ένας άξιος διάδοχος του Πιπινέλη...

υγ. Η ιστορία του εξώφυλλου του περιοδικού «Μετεξέλιξη» δεν είναι διόλου τυχαία με τους «επικοινωνισμούς» της πρώην, πια, κυβέρνησης. Πάνω απ' όλα ο «πολιτικός πολιτισμός»: κι ας δηλώνει στο Mega ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, Πέτρος Κουμουτσάκος, ότι «με τον κ. Παπανδρέου χαμηλώνει ο πήχης», κι ας τον κατηγορούν για «εντολοδόχο της Αμερικής» (Τραγάκης στο Extra), κι ας λένε «άκρο» το ΛΑΟΣ, την ώρα που ο Πρωθυπουργός δηλώνει ευθέως ότι πρέπει να καταργηθεί το άσυλο κτλ.

Ερωτήματα ενός (τρομοκρατημένου) πολίτη...

2009-09-29T03:19:00.001+03:00

Μερικές επισημάνσεις που δεν έχουν τεθεί από ΚΑΝΕΝΑΝ αυτές τις μέρες, με αφορμή τη σύλληψη τεσσάρων ατόμων και την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης για άλλους έξι:

1. Σύμφωνα με όλα τα δημοσιεύματα του Τύπου, ειδικά του κυριακάτικου, στη δικογραφία που κατέχει πλέον η ανακρίτρια, «δεν προκύπτουν ενδείξεις ή ευρήματα που να συνδέουν τους τέσσερις που ήδη κατηγορούνται ή τους άλλους έξι για τους οποίους εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης, με άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις». (Καθημερινή, 27/09/2009).

2. Όμως, οι συλληφθέντες συνδέονται από την Αστυνομία με τις βομβιστικές επιθέσεις στα σπίτια Χηνοφώτη – Κατσέλη, που αποδόθηκαν, από την Αστυνομία, στην οργάνωση «Συνομωσία Πυρήνων της φωτιάς». Πώς συνδέονται; «Εκείνο που συνδέει, κατά τη δικογραφία, τους συλληφθέντες με τις δύο αυτές ενέργειες, είναι το εργαστηριακό εύρημα που πιστοποιεί ότι η εκρηκτική ύλη που βρέθηκε στα σπίτια των Κατσέλη - Χηνοφώτη είναι ίδια με αυτή που βρέθηκε σε κάδο απορριμμάτων» (Καθημερινή, 27/09/2009). Ποιον κάδο; «Στον κάδο αυτό σύμφωνα με καταθέσεις αστυνομικών, πέταξε ύποπτο υλικό την περασμένη Δευτέρα, ένας εκ των συλληφθέντων». (Καθημερινή, 27/09/2009).

Η ιστορία της Αστυνομίας, με λίγα λόγια: οι 20χρονοι και οι καταζητούμενοι, έβαλαν τις βόμβες στα σπίτια Χηνοφώτη και Κατσέλη. Πώς το ισχυρίζεται αυτό η Αστυνομία; Επειδή υπολείμματα των δυο βομβών, ταιριάζουν με υπολείμματα υλικού που πετάχτηκε στον κάδο απορριμμάτων (προφανώς, έξω από το σπίτι - «γιάφκα»). Αυτό είναι το πιο σημαντικό στοιχείο, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Καθημερινής, 27/09/2009, που προέρχεται από τη δικογραφία. Στην ίδια εφημερίδα, την ίδια μέρα, σε άλλο ρεπορτάζ με πηγές στην Αστυνομία, σημειώνεται χαρακτηριστικά: «Της εφόδου της Τετάρτης προηγήθηκε η κίνηση νεαρού (φορούσε κράνος) να πετάξει σε κάδο απορριμμάτων έξω από το διαμέρισμα του Χαλανδρίου υπολείμματα εκρηκτικών μηχανισμών».

Επισήμανση: ο νεαρός, προφανώς της παρέας των συλληφθέντων, που πέταξε στον κάδο(!) υπολείμματα εκρηκτικών μηχανισμών(!!), φορούσε… κράνος(!!!). Τι συμπέρασμα μας δίνει αυτό; Ότι ο αστυνομικός που τον είδε(;) να πετάει υπολείμματα εκρηκτικών μηχανισμών(;;) δεν τον έχει δει καθαρά, αφού φορούσε κράνος(;;;).

3. Στο αστυνομικό ρεπορτάζ της έγκυρης «Καθημερινής», σημειώνεται επίσης: «Άλλες πληροφορίες από το υπουργείο Εσωτερικών ανέφεραν ότι αποτυπώματα τριών από τους συλληφθέντες και τουλάχιστον δύο εκ των καταζητούμενων είχαν βρεθεί σε τμήματα και αντικείμενα που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή των εκρηκτικών μηχανισμών». Αυτά, φυσικά, τα λέει η Ασφάλεια. Ας δούμε λεπτομέρειες: αποτυπώματα βρέθηκαν σε τμήματα(!) και αντικείμενα(!!) που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών. Δηλαδή αυτά μπορεί να είναι ρολόγια (Tag Hauer, Rolex, Swatch), σύρματα (ποιος δεν έχει σπίτι του σύρμα;), καλώδια (το προηγούμενο), χύτρες (λόγω… νέας μόδας). Τονίζω ότι δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα εάν τελικά ΒΡΕΘΗΚΕ ή ΟΧΙ βόμβα έτοιμη, σε χύτρα ή tefal ή τάπερ ή δίπλα στο μπριάμ, μέσα στη «γιάφκα» του Χαλανδρίου. Πουθενά, σε κανένα τουλάχιστον δημοσίευμα του έντυπου Τύπου, δεν ξεκαθαρίζεται αυτό το (εάν υπήρξε) γεγονός.
Σημείωση: αν λοιπόν δεχτούμε ότι βρέθηκαν αποτυπώματα των παιδιών σε αντικείμενα που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών, ΠΡΕΠΕΙ να διευκρινιστεί ποια αντικείμενα εννοεί η Αστυνομία. Πυροκροτητές και εκρηκτική ύλη; Κατσαρόλες και σουπλά; Ρολόγια και καλώδια; Εχει σημασία, δεν νομίζετε;

4. Τέταρτο ζήτημα. Στο δικαστικό ρεπορτάζ της «Καθημερινής» (27/09/2009), αναφέρεται χαρακτηριστικά στο τέλος του άρθρου: «Ενδιαφέρον προκαλεί το έγγραφο για την χύτρα - βόμβα που βρέθηκε στο σπίτι του Χαλανδρίου. Στην έκθεση παράδοσης και κατάσχεσης που υπάρχει στη δικογραφία και υπογράφεται από τον αστυνομικό ********* δεν γίνεται μνεία στο περιεχόμενό της - αν είχε εκρηκτική ύλη - αλλά μόνον εξωτερική περιγραφή». Δεν χρειάζονται, νομίζω, επεξηγήσεις. Το όργανο περιγράφει μια… χύτρα που βρήκε. «Ομορφη, γυαλισμένη, με υπολείμματα γεμιστών με σταφίδες», μπορεί να είναι. Περιεχόμενο και, ειδικά, εκρηκτική ύλη, δεν περιγράφεται.

5. Επίσης, στην κυριακάτικη «Ελευθεροτυπία», αναφέρεται: τονίζεται ότι τα σπίτια (σε Χαλάνδρι και Γαλάτσι), παρακολουθούνταν από την Αστυνομία από τις 13 Ιουλίου, όπως προκύπτει από έγγραφά της που περιέχονται στη δικογραφία και σημειώνεται: «Ως βασικά στοιχεία εναντίον των κατηγορουμένων εμφανίζονται στη δικογραφία καταθέσεις πέντε αστυνομικών, που παρακολουθούσαν τα δύο σπίτια. Δεν υπάρχει στοιχείο ότι «συνελήφθησαν επ' αυτοφώρω», γεγονός που γεννάει υπόνοιες, αφού είχε προηγηθεί η ενέργεια εναντίον της Κατσέλη. Βασικό επιχείρημα της υπεράσπισης των εμπλεκομένων θα είναι και το ερώτημα «πώς αφέθηκαν να τοποθετήσουν τον εκρηκτικό μηχανισμό στο Κολωνάκι, και δεν εμποδίστηκαν, αφού τους παρακολουθούσαν;». Δηλαδή, η Αστυνομία παρακολουθούσε επί τουλάχιστον δυόμιση μήνες τα δυο επίμαχα σπίτια, αλλά αδυνατεί να ισχυριστεί ότι η βόμβα βγήκε στην Κατσέλη βγήκε από ένα από αυτά, γεγονός που θα σήμαινε την «επ' αυτοφόρω σύλληψη».

6. Στην «Ελευθεροτυπία» επίσης, αναφέρεται: «Παράλληλα, τα στοιχεία με βάση τα οποία έχουν συλληφθεί οι νεαροί είναι επί της ουσίας ένας εκρηκτικός μηχανισμός, μία κατσαρόλα, ίδια με αυτή που βρέθηκε στην κατοικία της Λούκας Κατσέλη, αλλά και κάλυκες, που εντοπίστηκαν στο σπίτι ενός νεαρού στο Γαλάτσι», επιβεβαιώνοντας έτσι ότι το βασικό στοιχείο είναι μια... ίδια κατσαρόλα (και υπολείμματα, που αναφέρουμε παραπάνω πώς βρέθηκαν), αλλά και κάτι κάλυκες, αγνώστου προελεύσεως και τυχόν ταυτοποίησης.

Ορισμένα επιπλέον ερωτήματα, βάσει της κοινής λογικής:

α. Τέσσερις 20χρονοι συλλαμβάνονται και κατηγορούνται με τον αντιτρομοκρατικό νόμο. Μένουν δυο 24ωρα στην Ασφάλεια. Ανακρίνονται. Να δεχτούμε ότι η Αστυνομία δεν χρησιμοποιεί άσχημες μεθόδους, καθότι απαγορεύεται και έχουμε Δημοκρατία. Κανένα από τα 20χρονα δεν… χέστηκε πάνω του ακούγοντας τις κατηγορίες, ώστε να σπάσει και να ομολογήσει; Κανένας γονιός δεν είπε στο παιδί του, «αγόρι μου, εάν μιλήσεις και πεις την αλήθεια θα έχεις επιείκεια από το δικαστήριο;». Κανείς δικηγόρος δεν συμβούλεψε κάτι παρόμοιο;

β. Δεν γνωρίζουμε τη δικογραφία στο σύνολό της, παρά μόνο αποσπάσματα από τον Τύπο, που δεν θα είχε λόγο να κρύψει τυχόν… τέρατα που θα αποκαλύπτονταν σε αυτή. Αρα: είναι δυνατόν να οδηγείται η Αστυνομία στη σύλληψη τεσσάρων και στην αναζήτηση άλλων έξι, με βάση «έναν κρανοφόρο που πέταξε σε κάδο απορριμμάτων υπολείμματα εκρηκτικού μηχανισμού»; Ποια αυτά τα υπολείμματα; Ποιος το πιστοποιεί; Ποιος εγγυάται ότι ο κρανοφόρος δεν πέταξε τα κωλόχαρτα από την τουαλέτα και κάποιο… άγιο και… μαγικό χέρι, δεν έβαλε στον ίδιο κάδο υπολείμματα εκρηκτικού μηχανισμού;

γ. Γιατί οι γονείς των παιδιών δεν έχουν ξεσηκώσει ακόμα τον κόσμο; Γιατί δεν έχουν κάνει ακόμα το ίδιο οι δικηγόροι τους;

δ. Το προεκλογικό κλίμα έχει κάνει τους πάντες προσεκτικούς. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, διότι μια ατυχής δήλωση (όπως η, υποτιθέμενε, της Κατσέλη), μπορεί να αλλάξει δεδομένα, με αφορμή μια υπόθεση της οποίας ακόμη δεν γνωρίζουμε όλες τις πτυχές.

ε. Γιατί κοτσάρουμε και το άσυλο σε οποιαδήποτε υπόθεση; Τις τελευταίες ώρες διακινείται ένα σενάριο που λέει ότι κάποιοι από τους καταζητούμενους βρίσκονται σε πανεπιστημιακούς χώρους. Εκεί, δηλαδή, είναι σίγουροι ότι δεν θα τους πιάσουν; Ηλίθιο επιχείρημα και σενάριο.

στ. Σύμφωνα με όλα τα ρεπορτάζ, αναμένονται και τα αποτελέσματα των εργαστηρίων. Αν υπάρχει κάποιος ειδικός ας εξηγήσει, αλλά προσωπικά αμφιβάλλω για το εξής: είναι πολύ δύσκολο ένα αποτύπωμα να μεταφερθεί κάπου; Εκτιμώ πως όχι.

ζ. Γιατί, τέλος, στη συνέντευξη Τύπου του εκπροσώπου της ΕΛΑΣ την περασμένη εβδομάδα, μια μέρα μετά τη σύλληψη των τεσσάρων, ο αξιωματικός σχεδόν... φώναζε ότι η Αστυνομία δεν κάνει παρακολουθήσεις; Ποια λεπτομέρεια ήθελε να προλάβει;

Ελπίζω ότι από Δευτέρα, ίσως και από σήμερα, μετά τις απολογίες των συλληφθέντων, θα ξεκαθαρίσουν ορισμένα πράγματα και θα δοθούν ορισμένες συγκεκριμένες απαντήσεις. Θέλω να πιστεύω ότι ζούμε, ακόμα, σε μια Δημοκρατία και πως υπάρχει εν ισχύ ακόμα η αρχή «ουδείς ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου» και όχι το αντίθετο. Οι αρχές οφείλουν να αποδείξουν την ενοχή και όχι ο κατηγορούμενος την αθωότητά του.

Θαρραλέα δήλωση - άστοχη... στοχοποίηση!

2009-09-28T02:32:00.002+03:00

Διόρθωση: Η κυρία Κατσέλη διέψευσε ότι έκανε τη δήλωση που δημοσιεύτηκε στον δικτυακό της τόπο και αποτέλεσε τη βάση αυτής της ακόλουθης ανάρτησης και του σχολιασμού...

«Σχετικά με την υπόθεση της σύλληψης των φερόμενων ως μελών της οργάνωσης "Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς", θα ήθελα να τονίσω οτι όσο περνάει απο το χέρι μου δεν θα επιτρέψω σε κανένα δημοσιογράφο ή μή, για πολιτικές σκοπιμότητες να καταστρέψει το μέλλον εικοσάχρονων παιδιών. Είναι προφανές οτι πρόκειται για προεκλογικό τρικ της ΝΔ, πάνε να μετατρέψουν 20αχρονα παιδιά σε αδίστακτους τρομοκράτες!».

Με αυτή τη δήλωσή της που αναρτήθηκε στον δικτυακό της τόπο, η υποψήφια βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθηνών, κυρία Λούκα Κατσέλη, τοποθετήθηκε επί του ζητήματος των συλλήψεων νεαρών με την κατηγορία της συμμετοχής στην τρομοκρατική ομάδα «Συνωμοσία Πυρήνων της φωτιάς».

Τιμά σίγουρα την κυρία Κατσέλη η δημόσια τοποθέτησή της, σε προεκλογική μάλιστα περίοδο, για ένα πολύ φλέγον θέμα, που μάλιστα την άγγιξε και πολύ πρόσφατα καθώς η τελευταία επίθεση της συγκεκριμένης ομάδας έγινε στο σπίτι της. Η συμπαθής όμως κα Κατσέλη, κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος στην κατά τ' άλλα θαρραλέα δήλωσή της. Η φράση «δεν θα επιτρέψω σε κανένα δημοσιογράφο ή μή, για πολιτικές σκοπιμότητες να καταστρέψει το μέλλον εικοσάχρονων παιδιών» και η αναφορά της, κυρίως σε δημοσιογράφους, είναι τουλάχιστον ατυχής, λανθασμένη, απίστευτα άστοχη και εξαιρετικά μηδενιστική για το επίπεδο μιας καθηγήτριας Πανεπιστημίου.

Κι αυτό διότι, κυρία Κατσέλη, το μέλλον των 20χρονων παιδιών ΔΕΝ το καταστρέφει κάποιος «δημοσιογράφος»! Οι δημοσιογράφοι μεταφέρουν πληροφορίες από την Αστυνομία, η οποία, όπως σίγουρα γνωρίζετε, «έδεσε» τα 20χρονα και τα έστειλε στον εισαγγελέα με βαριές κατηγορίες για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση.

Καθήκοντα του δημοσιογράφου είναι τα εξής: α. να ενημερώσει για την απόφαση της Αστυνομίας. β. να ενημερώσει για τα στοιχεία που περιέχονται στη δικογραφία. γ. να ενημερώσει για την κρίση της Δικαιοσύνης επί των διώξεων. δ. να ενημερώσει για τις θέσεις των συλληφθέντων. ε. να διερευνήσει εάν ευσταθούν τα στοιχεία της δικογραφίας, όσο επιτρέπει η δημοσιογραφική παρέμβαση (διότι δεν είναι εισαγγελική ή ανακριτική ή δικαστική).

Η αναφορά και η πρόταξη πρώτα της λέξης «δημοσιογράφος», τη στιγμή που η ίδια η κυρία Κατσέλη συμπεραίνει (μετά γνώσεως;) ότι πρόκειται περί «μετατροπής 20χρονων παιδιών σε τρομοκράτες για προεκλογικούς λόγους», είναι ατυχής. Δεν βγήκαν οι δημοσιογράφοι να συλλάβουν και να στείλουν στον εισαγγελέα τα 20χρονα παιδιά. Αν λοιπόν έχει αμφιβολίες για τα ευρήματα ή την αξιοπιστία των στοιχείων που περιέχονται στη δικογραφία, ας το καταγγείλει δημοσίως, όπως κάνει, αλλά προς τους πραγματικούς υπεύθυνους. Κι επίσης, ας το καταγγείλει με στοιχεία. Διότι την κοινή λογική που αναφέρει ότι 20χρονα παιδιά ΔΕΝ γίνεται να αναστάτωναν με βόμβες - tefal την Αθήνα και τις Αρχές, δημοσιογράφοι πάλι την εξέφρασαν κυρία Κατσέλη.

Κάθε τι άλλο, μπορεί να θεωρηθεί ως απλό προεκλογικό παιχνίδι ΚΑΙ της κυρίας Κατσέλη, με στόχο τα ευαίσθητα ώτα γονιών αλλά και κατοίκων της Β' Αθηνών, απ' όπου και τα 20χρονα παιδιά.

υγ. Για την άποψη του συγκεκριμένου μπλογκ περί του θέματος, μπορείτε να διαβάσετε το αμέσως προηγούμενο άρθρο.

Συνωμοσία των αμούστακων Vs Συνωμοσία των Ηλίθιων

2009-09-26T01:59:00.001+03:00

Ως μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της απελθούσας κυβέρνησης, μπορεί να χαρακτηριστεί η εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Τέσσερις 20χρονοι συνελήφθησαν, στη γνωστή ως «γιάφκα της κατσαρόλας», ενώ εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης για ακόμη έξι, που φέρονται να συμμετείχαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην κατασκευή της «χύτρας - βόμβας».

Ο πανελλήνιας κυκλοφορίας Τύπος και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, σκιαγραφούν μάλιστα το προφίλ των δέκα 20χρονων: πλην ενός που είναι αλβανικής καταγωγής, τα υπόλοιπα μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης με περισσότερες από 80 επιθέσεις τον τελευταίο χρόνο στο ενεργητικό τους, είναι κάτοικοι βορείων προαστίων, γόνοι εύπορων ή τουλάχιστον καλοβαλμένων οικογενειών, ενώ τα περισσότερα παιδιά ήταν συμμαθητές σε γνωστό ιδιωτικό σχολείο του Ψυχικού. Όσο για τη γιάφκα, ήταν το σπίτι ενός από τα μέλη της οργάνωσης, σαν να λέμε μόνο πινακίδα με νέον δεν είχαν βάλει απ' έξω: «Συνωμοσίες Πυρήνων ΕΠΕ».

Αναρωτιέμαι τι είναι χειρότερο και πιο τραγελαφικό; Το να πρόκειται για ακόμη ένα σενάριο της Αστυνομίας, σε προεκλογική περίοδο μάλιστα; Ή το να είναι όντως πραγματικότητα αυτή η τρομοκρατική ομάδα των πιτσιρικάδων του Μωραϊτη και του Κολλεγίου; Ή μήπως, τα χειροκροτήματα κερδίζει το τρίτο συμπέρασμα αυτών των ειδήσεων, ότι μια χούφτα πιτσιρίκια γέμιζαν ανενόχλητα με δυναμίτιδα πολιτικά γραφεία και σπίτια υπουργών και υφυπουργών, κάτω από τη μύτη της Ασφάλειας και μετά αμέριμνα πετούσαν άχρηστους εκρηκτικούς μηχανισμούς στον κάδο της Ανακύκλωσης;

Φρονώ όμως ότι αλλού βρίσκεται το μεγάλο συμπέρασμα της όλης υπόθεσης. Ότι η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης Καραμανλή που ετοιμάζεται να κουνήσει μαντήλι οσονούπω, είναι αυτή ακριβώς; Ότι επί των ημερών της, με τις πράξεις και τις παραλείψεις της, κατόρθωσε να ξεσηκώσει ακόμα και τα καλοβολεμένα παιδιά των αστικών οικογενειών, με τις καλύτερες σπουδές, τα Πανεπιστήμια στο Λονδίνο και την άνεση να πηγαινοφέρνουν βόμβες από το Χαλάνδρι στο Κολωνάκι και τούμπαλιν.

Η κυβέρνηση που αποχωρεί, έχει ακόμα και την... τρομοκρατία που της αξίζει: αυτή των golden boys and girls, πιθανότατα και με απουσία κάθε ιδεολογικής βάσης - αν και προσωπικά διαφωνώ ότι η τρομοκρατία μπορεί να δικαιολογηθεί με οποιαδήποτε ιδέα ή σκέψη, σε συνθήκες δημοκρατίας, έστω και «αστικής» κατά τα λεγόμενα των διαφωνούντων.

Η παγκόσμια πρωτοτυπία στα χρονικά της τρομοκρατίας, της συνωμοσίας μιας χούφτας πιτσιρικάδων, που κατόρθωναν ανενόχλητοι τους τελευταίους μήνες να αναστατώνουν την Αθήνα και τις Αρχές με βόμβες - tefal και να πετάνε τα υπολείμματα στον κάδο απορριμμάτων έξω από το σπίτι τους αμέριμνοι, μόνο από αυτή την κυβέρνηση μπορούσε να υπογραφεί... Και μάλιστα μετά πανηγυρισμών για την εξάρθρωσή της, αντί για κλάμα και άμεσο ξήλωμα γαλονιών που τόσο καιρό δέκα αμούστακα παιδιά κόντεψαν να ανατινάξουν όλη την Αθήνα...

υγ. Με όσα ακούμε αυτές τις μέρες στα κανάλια, πάλι καλά που δεν μάθαμε και ότι μαζί με τις χύτρες και τις κατσαρόλες, η Ασφάλεια συνέλαβε και το μπριάμ της μητέρας του ιδιοκτήτη της «γιάφκας - παιδική χαρά»...

υγ.2 Αδυνατώ και να πιστέψω το σενάριο της συνωμοσίας. Δεν τους έχω, ακόμα, για τόσο αδίστακτους να τυλίξουν 20χρονα παιδιά που βρήκαν τυχαία στον δρόμο τους. Αδυνατώ. Μέχρι αποδείξεως του εναντίου...

Τρίχες as usual

2009-09-22T01:24:00.005+03:00

Αν τα debate άλλαζαν τον τόπο, θα ήταν παράνομα. Όπως και οι εκλογές. Πολύ κακό για το τίποτα και αυτή η «τηλεμαχία» των πολιτικών, όσο και αν το φτωχό mediako μας σπίτι, αλλά και η ακόμα φτωχότερη πολιτική κοινότητα... ενθουσιάστηκε με το γεγονός ότι οι πολιτικοί αρχηγοί ρωτούσαν ο ένας τον άλλον. Μετεξεταστέοι έμειναν και σε αυτό και ούτε... φαρμακεία δεν θα έγραφαν σε οποιαδήποτε τοπική εφημερίδα σέβεται τον εαυτό της.
Μοναδικοί κερδισμένοι τα κανάλια, που απόλαυσαν τζάμπα εξάωρο τηλεοπτικό πρόγραμμα, σε εποχές κρίσης της διαφημιστικής αγοράς, αλλά και οι συμμετέχοντες δημοσιογράφοι, που σε prime time και εθνικό δίκτυο, μόστραραν τις μούρες τους στη γειτονιά για να μην τους ξεχνάει ο θυρωρός, ο πορτιέρης και ο μετρ στο in restaurant.
Τα συμπεράσματα είναι απλά: ο στριμωγμένος Καραμανλής λέει ψέματα, ο αέρινος Γιώργος τρέμει τον φακό και το χρονόμετρο, η κατεψυγμένη Παπαρήγα λέει τη γνωστή μπροσούρα της, ο συμπαθής Χρυσόγελος τσαντίζεται με τα καμώματα του ανεκδιήγητου Τρεμόπουλου που θα τους καταστρέψει, ο φύρερ Γιώργαρος μπορεί να πείσει από αντάρτη του ΕΛΑΣ ως συγγενή του Λεπέν, αρκεί άπαντες να είναι κωφοί και άνω των 85 ετών ή με IQ κατώτερο του μηδενός. Ο Τσίπρας πάλι, που μπορεί να τάζει και να κριτικάρει, αφού ποτέ δεν θα κληθεί (όπως και όλοι οι «μικροί») να τα αποδείξει, ήταν ίσως ο πιο καλός - γιατί δεν είχε να συγκριθεί με κανένα παρελθόν.

Υγ. Όσο για αύριο που θα λείπουν οι δημοσιογράφοι, ένα στοίχημα υπέρ του... ξύλου μεταξύ Καραμανλή - Παπανδρέου, με τον πρώτο να θέλει να δαγκώσει τον δεύτερο, ίσως φέρει χρήματα στον τολμηρό γκάμπλερ.

Υγ.2 Όπως έλεγε πάντως νεοδημοκράτης υπουργός για τα debate και τις προσδοκίες των Καραμανλικών για επικράτηση επί του Γιώργου, «ο κόσμος έχει ήδη προεξοφλήσει ότι ο Καραμανλής είναι καλύτερος. Τι παραπάνω να κερδίσουμε; Μόνο εάν τον πλακώσει στο ξύλο, θα δημιουργηθούν καινούργιες εντυπώσεις»...

Αλά καρτ δεοντολογία?

2009-09-16T03:13:00.003+03:00

Η είδηση απασχόλησε τα δημοσιογραφικά γραφεία αυτή την εβδομάδα: δυο δημοσιογράφοι (ο ένας σκιτσογράφος) της «Ελευθεροτυπίας», απειλήθηκαν με απόλυση από την εκδότριά τους, Μάνια Τεγοπούλου, επειδή συμπεριλήφθηκαν στα ψηφοδέλτια του Σύριζα. Ορισμένα σχόλια:
α. Το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο και αδιαπραγμάτευτο για όλους τους Έλληνες πολίτες, ανεξαρτήτου επαγγέλματος, φύλου, ιδιότητας κλπ.
β. Προβληματισμό όμως οφείλουμε να έχουμε για το δεοντολογικό ζήτημα της συμμετοχής δημοσιογράφων σε ψηφοδέλτια κομμάτων, έστω και αν έχουν εδώ και χρόνια ανοιχτά εκφράσει τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Οχι τόσο για το «είσαι» αλλά κυρίως για το «φαίνεσθαι».
γ. Επίσης, κατά την ταπεινή μου γνώμη, θεωρίες και έγκυρες κρίσεις περί «αντικειμενικότητας», δεν υπάρχουν. Φιλοσοφικά, δεν υπάρχει καν αυτή η λέξη για υποκείμενα που εκφράζουν απόψεις. Το αν οι δημοσιογράφοι της «Ε», μπορούσαν να απομακρύνονται των πεποιθήσεών τους, μεταφέροντας ρεπορτάζ ή απόψεις για τον Συνασπισμό και την Αριστερά, είναι επίσης στην κρίση κάθε αναγνώστη.
δ. Από την άλλη πλευρά, κάποιος μπορεί να αντιτείνει ότι καλύτερα δυο δημοσιογράφοι με εκπεφρασμένες πολιτικές απόψεις, παρά χίλιοι με κρυφές, μισθολογικές, εξαρτήσεις...
ε. Έχω μια απορία: γιατί διαφέρει ο κάθε αξιοπρεπής δημοσιογράφος της «Ε» που πολιτεύεται με τον Συνασπισμό, με την κάθε αξιοπρεπή(;) σύζυγο κυβερνητικού εκπροσώπου που παρουσίαζε δελτία ή εκπομπές ή (φιλοδοξούσε και) έγινε εκδότρια εβδομαδιαίας (και αστείας) εφημερίδας; Επειδή η Αριστερά δεν ασκεί εξουσία; Τότε δεν θα πρέπει να παίρνουμε και (τόσο) στα σοβαρά τις απόψεις της, από τη στιγμή που αποκλείουμε το ενδεχόμενο (έστω και απίθανο) να κυβερνήσει...
Διαχωρισμός των περιπτώσεων, δυστυχώς, δεν γίνεται! Ούτε αλά καρτ εφαρμογή της δεοντολογίας...

Πρωθυπουργός και Πρωθυπουργεύων

2009-09-15T03:01:00.002+03:00

Είναι δικαίωμα του καθενός να παίζει όπως γουστάρει, να κερδίζει ή να χάνει με τον τρόπο που επιθυμεί, να συμβουλεύεται τον έναν ή τον άλλον. Του καθενός είπαμε; Ολων, εκτός ενός Πρωθυπουργού. Στην περίπτωση του Κώστα Καραμανλή διαπράττεται ένα συνταγματικό ατόπημα (από τα πολλά που μπορεί να καυχιέται η Νέα Δημοκρατία στην 5ετία της).
Ο λαός ψήφισε Κυβέρνηση ΝΔ με Πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή. Δεν ψήφισε Πρωθυπουργεύων τον Καραμανλή και ουσιαστικό Πρωθυπουργό τον Γιώργο Σουφλιά. Και όμως, ο επονομαζόμενος «Σαρακατσάνος» είναι εκείνος που κινεί τα νήματα του Μαξίμου. Αποφάσισε εκλογές, ο Κώστας τις αποδέχτηκε. Αποφάσισε καρατόμηση του Τσιτουρίδη, ο Κωστάκης είπε «ναι». Νωρίτερα και μετά την αποπομπή Αλογοσκούφη, αποφάσισε την οικονομική πολιτική της χώρας, ο Καραμανλής προσυπέγραψε.
Είναι ίδιον των μεγαλομανών και τεμπέληδων συνάμα, να έχουν άλλους να τους κάνουν τη δουλειά. Ο Καραμανλής όμως ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Είχε τον Ρουσσόπουλο και εκείνος έβλεπε dvd στη Ραφήνα. Εφυγε ο Ρουσσόπουλος, απέκτησε τον Σουφλιά. Και εκείνος άβουλο ον λέει απλώς ναι και βλέπει όνειρα, σαν κι αυτά που δήλωσε την περασμένη Κυριακή στην «Καθημερινή», του τύπου «τι θα αλλάξω στο Μαξίμου και στην Κυβέρνηση». Είναι απλό πρόεδρε: θα αλλάξεις Πρωθυπουργό...

Αμετανόητος...

2009-09-15T02:49:00.003+03:00

Στην περίφημη πια συνέντευξη του Κώστα Καραμανλή στο Mega και στον Γιάννη Πρετεντέρη, ο Πρωθυπουργός συνελήφθη αδιάβαστος. Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε πώς εξηγεί το γεγονός ότι επί ΠΑΣΟΚ κάποιος ιδιοκτήτης ακινήτου πλήρωνε περισσότερα απ' ότι με τον σχετικό νόμο της Νέας Δημοκρατίας και ο Καραμανλής απάντησε: «Δεν είναι έτσι, δεν έχετε βάλει το ΕΤΑΚ, εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι έτσι τα νούμερα».
Οι εφημερίδες ανέδειξαν το θέμα, τα κανάλια επίσης - άπαντες μίλησαν για «λάθος» ή και «ψέμα» του Πρωθυπουργού. Και όμως, ούτε λάθος έκανε, ούτε ψέμα είπε. Απλώς, η συγκεκριμένη απάντησή του, ήταν η απόδειξη του τι συνέβαινε πέντε χρόνια και έξι μήνες στη χώρα μας.
Ενας Πρωθυπουργός που δεν γνώριζε τι νομοθετούσε η Κυβέρνησή του και κατ' επέκταση, τι λαμογιές ετοίμαζε ο κάθε ένας δίπλα του. Τεμπέλης ή αδιάφορος, μα σίγουρα επικίνδυνος, ο Κώστας Καραμανλής όντως δεν γνώριζε ή δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε γύρω του, στο Μαξίμου ή στα Υπουργεία. Το Βατοπαίδι, τα Ομόλογα, τις Υποκλοπές, ή ακόμα και πιο περίπλοκα θέματα, όπως οι φόροι στα ακίνητα.
Οταν άρχισε να καταλαβαίνει, ήταν ήδη αργά. Και αντί να αποφασίσει να πάει στα δίδυμα, αναγνωρίζοντας τις ευθύνες για την άγνοιά του, θέλει και ακόμα μια τετραετία... Τεμπέλης ή αδιάφορος, σίγουρα επικίνδυνος, αλλά και αμετανόητος...

Επίδοξοι σωτήρες του City 99,5

2009-06-28T17:13:00.004+03:00

Η είδηση εμφανίστηκε σε mediakes στήλες κυριακάτικων εφημερίδων. Ο Δήμαρχος Αθηναίων, Νικήτας Κακλαμάνης και ο πρόεδρος του ΑΘΗΝΑ 9.84, Θανάσης Καφέζας, πρότειναν στον υπουργό Εσωτερικών, αρμόδιο και για τα ΜΜΕ, Προκόπη Παυλόπουλο, να βρεθεί μια νομική φόρμουλα προκειμένου το δημοτικό ραδιόφωνο της πρωτεύουσας να αναλάβει τη διαχείριση του City 99,5 για περίπου έξι μήνες και να δώσει έτσι την ευκαιρία στους εργαζόμενούς του, είτε να βρουν σωτήρια λύση είτε μια άλλη εργασία. Πάμε ξανά: ο ΑΘΗΝΑ 9.84 να αναλάβει να σώσει τον City.
Είναι από εκείνες τις στιγμές που θα ευχόσουν να υπάρχει... αστυνομία δηλώσεων και να συλλαμβάνονται άμεσα όσοι προσβάλλουν την κοινή μας λογική. Ο καταχρεωμένος ΑΘΗΝΑ 9.84, με ποσοστά ακροαματικότητας που παραπέμπουν σε πολικές θερμοκρασίες, ένα ιστορικό ραδιόφωνο που μετεξελίχθηκε σε άρμα δημιουργίας pay roll υποψήφιων πρωθυπουργών και τελικά βυθίζεται στα χρέη, προτάθηκε από τους δυο σημερινούς προϊσταμένους του, να... σώσει ένα άλλο ραδιόφωνο.
Από τη στιγμή που οι κ.κ. Κακλαμάνης και Καφέζας παραμένουν ακόμα ασύλληπτοι και ελεύθεροι να λένε ό,τι θέλουν, καταλαβαίνει καθένας το επίπεδο της δημοκρατίας και της ενημέρωσης στη χώρα μας.

«Είναι η δημοσιογραφία, ηλίθιε»

2009-06-28T00:22:00.003+03:00

Την ώρα που οι περισσότεροι κλαίνε πάνω από το πτώμα του Ελεύθερου Τύπου και προδικάζουν το τέλος της έντυπης δημοσιογραφίας, μεταφράζοντας απλώς ανάλογα κείμενα από το εξωτερικό (ως συνήθως), ένα καλό παράδειγμα για τις λανθασμένες εκτιμήσεις τους είναι μπροστά τους κάθε Κυριακή στα περίπτερα.
Λέγεται ΘΕΜΑ και μέσα σε 4 χρόνια έχει γίνει καθεστώς στον κυριακάτικο Τύπο. Η συνταγή ήταν απλή, αρχικά: τηλεοπτικά πρόσωπα με απήχηση στην AGB, αλλά και νέο στυλ δημοσιογραφίας. Επιθετικό, αποκαλυπτικό, με αρκετή δόση Life style και ροζ αποχρώσεις.
Εκδοτικά συνδυάστηκε με ακριβές προσφορές, που έφερναν όμως πίσω τα λεφτά τους. Οι ταινίες πρώτης προβολής εκτόξευσαν στα ύψη την εφημερίδα, το περιεχόμενό της κράτησε όμως τους αναγνώστες. Είναι η μόνη που ανέβασε την τιμή της στα 4,25 ευρώ και όμως, δεν γκρεμίστηκε κυκλοφοριακά. Κι αυτό διότι ο αναγνώστης της ξέρει ότι κάθε Κυριακή θα βρει μια αποκάλυψη, μια είδηση, μια καλή ταινία, μερικές καλές πένες, αλλά και λίγο... μάτι στη ζωή κάποιου celebrity.
Το ΘΕΜΑ πέρασε και από μια μεγάλη κρίση. Εις εκ των εκδοτών του, «συνελήφθη» συναλλασόμενος με την κυβέρνηση, έδινε dvd για να λάβει λευκό φορολογικό μητρώο. Εκδότες και συμφέροντα, υπουργοί και δικαστές έπεσαν πάνω του να το... κατασπαράξουν. Ακόμα και μέτοχός του προσπάθησε το ίδιο με μανία. Η εφημερίδα δεν έκλεισε. Και δεν έκλεισε διότι εάν έκλεινε θα έλειπε από το κυριακάτικο περίπτερο και ό,τι λείπει δεν κλείνει - το ακριβώς αντίθετο από τον ΕΤ της Γιάννας.
Αντιθέτως πουλήθηκε. Και μάλιστα ακριβά. Πουλήθηκε διότι αφενός είχε και έχει προοπτικές κερδοφορίας, αν δεν είναι ήδη κερδοφόρο, αφετέρου, όπως σωστά έγραψε η Ελευθεροτυπία με αφορμή το κλείσιμο του ΕΤ, η μετοχή ενός ΜΜΕ δεν αποτιμάται μόνο με λογιστικούς κανόνες, όπως κάθε άλλης εταιρείας.
Και το ΘΕΜΑ είναι «εργαλείο». Σε μια εποχή όπου οι εφημερίδες έγραφαν και συνεχίζουν να γράφουν μόλις το 20% της αλήθειας, αποφεύγοντας να θίξουν, να χτυπήσουν, να κρίνουν, αυτή γράφει τουλάχιστον το 50%. Εκεί φτάσαμε βέβαια, να θεωρούμε ότι μια εφημερίδα είναι καλή όταν γράφει τουλάχιστον τη μισή αλήθεια.
Ας σκεφτούμε όμως ξανά: τα τελευταία 4 χρόνια, ποιες αλήθεια αποκαλύψεις διαβάσαμε και πού; Το Βατοπαίδι; Το παραδικαστικό; Τις υποκλοπές; Τους Πακιστανούς; Το real estate Ρουσσόπουλου; Την αλματώδη αύξηση της δουλειάς της οικογένειας Βουλγαράκη - Πελέκη, πολύ προτού εμπλακεί η εθνική μας συμβολαιογράφος στο Βατοπαίδι; Το πιο σκληρό, αλλά και δίκαιο χτύπημα για τις πυρκαγιές της Πελοποννήσου; Ποιος διαμορφώνει κάθε Κυριακή την ατζέντα των ειδήσεων για όλη την υπόλοιπη εβδομάδα;
Ας δούμε το πρωτοσέλιδο της φωτογραφίας: αποκάλυψη για τη Siemens, συνέντευξη με ειδήσεις (Ψωμιάδης), ανάλυση για τη φοροκαταιγίδα, δυο Life style θέματα επικαιρότητας, με Μάικλ Τζάκσον και 4 ελληνικούς γάμους, ένα στόρι για μια απαγωγή που διαλευκάνθηκε μόλις την Παρασκευή, αλλά και το κυριότερο: στα ίσια χτύπημα στην «αυτοκράτειρα» Γιάννα. «Η Μήδεια των Media - πώς κατάφερε να σπαταλήσει την περιουσία και το όνομα του Αγγελόπουλου», με μια φωτογραφία... τίτλο!
Και όλα αυτά για ποια; Για την Αγγελοπούλου που κάποτε λέγεται ότι βοήθησε στην έκδοση της εφημερίδας, που λέγεται επίσης ότι ενδιαφέρθηκε για την απόκτηση του Θέματος την περίοδο της κρίσης, που λέγεται επίσης ότι ανέκαθεν είχε καλές σχέσεις με διευθυντές, εκδότες και ιδιοκτήτες της εφημερίδας - ίσως όχι όλους...
«Μην ντρέπεσαι να γράφεις αυτά που οι άλλοι δεν ντρέπονται να κάνουν», λέει μια παλιά δημοσιογραφική παροιμία. Το ΘΕΜΑ δεν ντρέπεται, έστω και αν γράφει τα μισά, ή αν προτιμάτε, τα διπλάσια από τους άλλους. Γι' αυτό, παρά τα τραγικά λάθη στα οποία έχει υποπέσει στα μόλις 4 χρόνια κυκλοφορίας του, στο περίπτερο κάθε Κυριακή όλο και πιο πολλοί θα τη ζητούν. Γιατί, παραφράζοντας τη ρήση του συμβούλου του Κλίντον, Τζέιμς Καρβάιλ, «είναι η δημοσιογραφία, ηλίθιε»! Κακή, μέτρια, ροζ, αλήτισσα, σκληρή, ανελέητη, βρώμικη, μα στην τελική, δημοσιογραφία...

Εκδοτικά «κανόνια» και ανθρώπινο δυναμικό

2009-06-26T22:27:00.003+03:00

Το κανόνι του «Ελεύθερου Τύπου» άνοιξε την όρεξη και άλλων. Σχέδια και συζητήσεις για απολύσεις φαίνεται ότι επεξεργάζονται η «Καθημερινή», η ούτως ή άλλως αποδυναμωμένη «Απογευματινή», αλλά και ιδιωτικά κανάλια, όπως ο ΑΝΤ1, ενώ λέγεται ότι η ΙΜΑΚΟ μετά τα περισσότερα από 200.000 ευρώ τον μήνα που χάνει από το κλείσιμο του «ET Weekly» και την επαναφορά στο περίπτερο του «Esquire», βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, εάν δεν έχει βουτήξει ακόμα.
Για τους έλληνες διευθυντές και ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, έντυπων και ηλεκτρονικών, ο δημοσιογράφος και το έμψυχο δυναμικό γενικότερα είναι δευτερεύων στοιχείο, «πολυτέλεια» για την παραγωγή του ενημερωτικού προϊόντος. Το copy paste, το ίντερνετ ως βασικό εργαλείο «ρεπορτάζ» και το... mixed grill, ένας να κάνει πολλά, αρκούν για να εκτυπωθούν σελίδες ή να παραχθούν εκπομπές που θα λειτουργήσουν ως υποδοχείς διαφήμισης.
Στην Ελλάδα αντιγράφουμε λάθος, ακόμα και τα προφανή. Διεθνώς τα μεγαλύτερα ΜΜΕ λειτουργούν συνδυαστικά σε σχέση με το διαδίκτυο και τις παραδοσιακές μέχρι σήμερα μορφές πληροφόρησης, αναπτύσσοντας παράλληλα τους τομείς. Στη χώρα μας αρκεί ένα blog... τρελαμένων αναγνωστών ή και δημοσιογράφων, όπως π.χ. το troktiko.blogspot.com, προκειμένου να βάλει... φωτιά στα σχέδια όλων των ΜΜΕ, όπως και να τους βάλει τα γυαλιά στο θέμα της ταχύτητας και της αμεσότητας στη διάδοση μιας είδησης.
Ακόμα και τέτοια ενημερωτικά blogs όμως, «επενδύουν» στον άνθρωπο. Είτε αυτός λέγεται αναγνώστης είτε δημοσιογράφος είτε απλώς φίλος, ο άνθρωπος είναι εκείνος που μεταφέρει την είδηση, την άποψη, την ανάλυση. Και όμως, στα παραδοσιακά ΜΜΕ επιμένουν να κόβουν πρώτα από τον τομέα του ανθρώπινου δυναμικού, ζητώντας εργασιακές υπερβάσεις που τελικά υποβαθμίζουν την ποιότητα του παρεχόμενου υλικού, που τόσο βαυκαλίζονται ότι τους κάνει να διαφέρει από «ερασιτεχνικές» προσπάθειες.

Μια μεγάλη (και χαμένη) ευκαιρία

2009-06-25T21:44:00.003+03:00

Η ελληνική δημοσιογραφία έχασε μια μοναδική ευκαιρία να βγει πιο ενωμένη και δυναμική από ένα τεράστιο ναυάγιο, όπως αυτό του Ελεύθερου Τύπου. Αντί να κατεβάσει αμέσως τους διακόπτες, προχωρώντας σε απεργία διαρκείας σε όλα τα ΜΜΕ με ειδικές προϋποθέσεις, προτίμησε, όπως σωστά σημειώσατε τον στρουθοκαμηλισμό με τα οπίσθια εκτεθειμένα, ως συνήθως.
Με επίκεντρο τον Ελεύθερο Τύπο και το λουκέτο, έπρεπε η ΕΣΗΕΑ να κηρύξει μια επιθετική απεργία διαρκείας, με εξίσο διαρκή συγκέντρωση - κατάληψη των γραφείων του, με απεργία όλων των τεχνικών στα κανάλια προκειμένου να μη μεταδίδεται καν πρόγραμμα και διαφημίσεις, αλλά μόνο ανακοινώσεις στο πλαίσιο της απεργίας, αλλά και συμβολική κατάληψη της ΕΡΤ για μετάδοση απεργιακού προγράμματος.
Μόνο έτσι, σε ελάχιστες ώρες, οι εκδότες - επιχειρηματίες θα σερνόντουσαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όπως και η (φερόμενη ως) κυβέρνηση, προκειμένου να λυθούν όλα τα προβλήματα του ελληνικού Τύπου, από τα εργασιακά ως τα αμιγούς δημοκρατικής φύσης. Οι εκδότες - επιχειρηματίες ή κυριλέ βιτρινόβιοι αεριτζήδες, δίχως εκδοτική ή άλλη κουλτούρα, όπως στην περίπτωση των πρώην αφεντικών του ΕΤ, βλέποντας μια τόσο δυναμική αντίδραση σε ελάχιστες ώρες θα συμφωνούσαν στα περισσότερα των αιτημάτων, ενώ η γενική δημοσιογραφική απεργία, με τη μετάδοση μόνο απεργιακών ειδήσεων, θα έκανε τον γύρο του κόσμου ξεγυμνώνοντας την μπανανία της χώρας που θρυλείται ότι γέννησε τη Δημοκρατία, λίγες χιλιάδες χρόνια πριν την δολοφονήσει.
Κάθε άλλη αντίδραση αποτελεί απλώς δολοφονία της δημοσιογραφίας, δίχως μάλιστα... προειδοποιητικό τηλεφώνημα προς τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ.
Δυστυχώς όμως χάθηκε ή χάνεται, η πιο μεγάλη ευκαιρία για ΑΛΛΑΓΗ στην ελληνική δημοσιογραφία τα τελευταία 30 χρόνια. Οι κρίσεις γεννούν τις ευκαιρίες και αυτή του ΕΤ θα μπορούσε να αλλάξει πραγματικά το τοπίο της ενημέρωσης στη χώρα μας, προς όφελος του πολίτη και της Δημοκρατίας.

Μια μη είδηση που έβγαλε ειδήσεις...

2009-06-25T12:14:00.006+03:00

Μια μνημειώδης γκάφα και μια αντρίκεια συγνώμη. Στη ζυγαριά φυσικά κερδίζει η πρώτη. Στην ουσία, το δύσκολο είναι η δεύτερη. Την περασμένη Κυριακή, το «ΒΗΜΑ», η «Ελευθεροτυπία» και το «Εθνος» δημοσίευσαν σε μέρος της Α' Εκδοσής τους ένα ρεπορτάζ για τη συνάντηση Καραμανλή - Ερντογάν στο περιθώριο των εγκαινίων για το νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Τα εγκαίνια έγιναν, ο Ερντογάν δεν ήρθε και κατά συνέπεια καμία συνάντηση δεν έγινε με τον Ελληνα Πρωθυπουργό.
Το διαδίκτυο και τα ενημερωτικά μπλογς ανέδειξαν το θέμα, στοχεύοντας κυρίως στο «ΒΗΜΑ», παρότι και τα τρία δημοσιεύματα απηχούσαν το ίδιο ύφος για το περιεχόμενο της συνάντησης και μιλούσαν για ψυχρότητα μεταξύ των «κουμπάρων». Από μια γκάφα εξάγεται και το συμπέρασμα της εγκυρότητας, θα μπορούσε κάποιος να σημειώσει. Αλλες προσδοκίες έχεις από τον «έγκυρο», άλλες από τον λιγότερο «έγκυρο». Ούτως ή άλλως πάντως, ο ΔΟΛ πάντα προκαλεί ίντριγκες και αντιδράσεις, περισσότερο από κάθε άλλο συγκρότημα στην Ελλάδα.
Η αντρίκεια συγνώμη. Πιεζόμενος ίσως από το μέγεθος των αντιδράσεων, ή απλώς αντιλαμβανόμενος το μέγεθος της γκάφας, ο εκδότης του «ΒΗΜΑτος», Σταύρος Ψυχάρης, με δικό του σχόλιο πρώτα στο διαδίκτυο και μετά εντύπως, χαρακτήρισε «μνημειώδη» την γκάφα και εξήγησε τα «εσωτερικά» της δουλειάς, των εφημερίδων. Το λάθος δεν διορθώνεται αλλά η πρόβλεψη για να μην επαναληφθεί είναι επιβεβλημένη.
Αυτό που κάποιος θα έπρεπε να σχολιάσει στο όλο θέμα, είναι το εξής ρεαλιστικό: ερχόταν ή δεν ερχόταν ο Ερντογάν, οι δημοσιογράφοι που καλύπτουν το Μαξίμου θα πληροφορούνταν το κλίμα της συνάντησης από εκείνες ακριβώς τις πηγές που πληροφορήθηκαν και το «μαϊμού» ραντεβού που οδήγησε στην γκάφα, τις διαρροές προ της συνάντησης δηλαδή. Ουδείς ή ελάχιστοι, μπορούν να διεισδύσουν στο αντίπαλο στρατόπεδο, του τούρκου ηγέτη, για να πληροφορηθούν τη δική του εκδοχή, διασταυρώνοντας τις πηγές τους. Επίσης, στη διεθνή διπλωματία αλλά σχεδόν και σε κάθε διμερή συνάντηση δίχως πολλούς παρισταμένους, ο Τύπος πάντα μαθαίνει όσα οι άλλοι θέλουν να τον πληροφορήσουν.
Κατά συνέπεια, η είδηση που βγήκε από μια... μη είδηση, είναι ότι το κυβερνητικό επιτελείο ήθελε να διαρρεύσει ψυχρό κλίμα στην προγραμματισμένη συνάντηση Καραμανλή - Ερντογάν, είτε για λόγους ουσίας είτε για λόγους επικοινωνιακούς: είτε επειδή ήταν είτε επειδή έπρεπε να φανεί ότι ο έλληνας πρωθυπουργός είναι χολωμένος με τον κουμπάρο του για μια σειρά θεμάτων.
Καταλήγοντας, η γκάφα έβγαλε είδηση, παρότι η εγκυμονούσα ειδήσεις συνάντηση, δεν πραγματοποιήθηκε. Το ότι κατεγράφη ως είδηση και ως συνάντηση, είναι σαφώς λάθος. Το ότι λόγω του λάθους, έγιναν γνωστές οι προθέσεις της ελληνικής κυβέρνησης έναντι της τουρκικής, έστω και για λαϊκή και εσωτερική κατανάλωση, είναι ακόμη σημαντικότερο από οποιοδήποτε ρεπορτάζ θα κάλυπτε την πραγματοποίηση της συνάντησης.

Η συνταγή της αποτυχίας

2009-06-23T23:23:00.003+03:00

Αγνοια του αντικειμένου, νεο-πλουτίστικη λογική, πλαισίωση από κατ' επάγγελμα γλείφτες, πανάκριβες μεταγραφές, κανένα σχέδιο βασισμένο σε δημοσιογραφική λογική, εξαρτήσεις, ωραίο αμπαλάζ σε κενό από δώρο κουτί. Η συνταγή του «Ελεύθερου Τύπου» κάλλιστα μπορεί να διδάσκεται σε σχολές δημοσιογραφίας ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Και όμως, όλα άρχισαν υπό τις καλύτερες των προϋποθέσεων. Νέοι ιδιοκτήτες με πολλά λεφτά, φιλοδοξίες και όνειρα, ένας ισχυρός και αναγνωρίσιμος τίτλος, αίγλη από τον αέρα του 2004. Η μακιαβελική προτροπή να απομακρύνεις από το περιβάλλον σου όποιον σου μιλάει μόνο με καλά λόγια, δεν περιλαμβανόταν στις συμβουλές επικοινωνιακών στελεχών που πάντα αρεσκόταν να χρησιμοποιεί η κυρία Αγγελοπούλου.
Στους Τράχωνες αρχικά και στο Μαρούσι στη συνέχεια, έγινε προσπάθεια να εφαρμοστεί η - κατά Γιάννα - πετυχημένη συνταγή του 2004. Ενα ολόκληρο επιτελείο συνεργατών, είτε της βασικής επικοινωνιακής ομάδας των Ολυμπιακών, είτε από το pay rol που τότε γέμιζε ατέλειωτες λίστες, μεταφέρθηκε στα δημοσιογραφικά γραφεία για να βγάλει εφημερίδα.
Πέντε διευθυντές σε τρία χρόνια πέρασαν από την ηγεσία του «Ελεύθερου Τύπου». Οι περισσότεροι έφτασαν σε σημείο σύγκρουσης είτε με τους συμβούλους της Γιάννας, «άτυπο διευθυντήριο» τους χαρακτήριζαν, είτε με τον τότε art director της εφημερίδας που ήθελε να επιβάλλει τους δικούς του κανόνες οι οποίοι δεν ταίριαζαν με των διευθυντών.
Οι σύμβουλοι της κυρίας απέτυχαν παταγωδώς και αυτό δεν χρειάζεται πλέον αποδείξεις. Ο art director πέτυχε απολύτως, παρουσιάζοντας ένα νέο, όμορφο, σύγχρονο και πρωτοποριακό προϊόν που απέσπασε διεθνή βραβεία. Αποχώρησε και αυτός πριν από μερικούς μήνες, έπειτα από την ανάληψη διευθυντικών καθηκόντων από τον κ. Σεραφείμ Κοτρώτσο.
Η εικόνα της εφημερίδας ήταν πραγματικά καλή. Το περιεχόμενο όμως όχι. Είτε άναρχο, είτε αδόκιμο, είτε παλιακό σε νέο περιτύλιγμα. Ενώ ήθελες να την αγοράσεις για το στήσιμο και τις φωτογραφίες της, απογοητευόσουν από το γράψιμο, τη λογική, ακόμα και τις απόψεις που εκφράζονταν, αλλά και τη σταχυολόγηση της δημοσιογραφίας.
Στην προσπάθεια εμπλουτισμού της εφημερίδας με ένθετα περιοδικά, που αποτελούν την κορυφή στις αναγνωσιμότητες αλλά και εξίσου κορυφαίο προϊόν προσέκλυσης υψηλού κόστους διαφήμισης, η Γιάννα και οι σύμβουλοί της, αποφάσισαν να κάνουν συμφωνίες με τον εκδότη Πέτρο Κωστόπουλο, ο οποίος ετοίμασε το ET Weekly και πρόσφατα, «ένθεσε» το Esquire. Αποτέλεσμα: ένα καχέκτυπο του Down Town κυκλοφορούσε κάθε Κυριακή με την εφημερίδα, μέσα μάλιστα σε μια συντηρητική εφημερίδα που σίγουρα είχε βαρεθεί ή αδιαφορούσε να διαβάζει life style θέματα για τη ζωή της Αγγελικής Δαλιάνη και του Χρήστου Λούλη, ή τουλάχιστον, μπορούσε ανάλογα ρεπορτάζ να βρει και αλλού. Οσο για το Esquire, τα 50.000 ευρώ που έδιναν κάθε μήνα στον Πέτρο Κωστόπουλο, αποτελούσαν σανίδα σωτηρίας για ένα περιοδικό το οποίο στα περίπτερα δεν κατάφερνε συχνά να ξεπεράσει τις 10.000 πωλήσεις πανελλαδικά. Την ίδια ώρα, επιτεύχθηκαν συμφωνίες με τους κ.κ. Μαμαλάκη και Πανόπουλο, ύψους αρκετών χιλιάδων ευρώ, προκειμένου να δημιουργηθούν έντυπα για την Κουζίνα και τα Ζώδια, την ώρα που αμφότερων την τέχνη, μπορούσε κανείς να τη βρει δωρεάν στο διαδίκτυο.
Παρόλα τα εκατομμύρια που ξοδεύτηκαν, παρόλες τις προσπάθειες και την εφαρμογή των καλοπληρωμένων συμβουλών, η κυκλοφοριακή άνοδος και τα μεγάλα έσοδα δεν έρχονταν. Γιατί; Διότι εφαρμόζονταν ακριβώς αυτές οι καλοπληρωμένες συμβουλές, από ανθρώπους που ούτε ελληνική εμπειρία είχαν στις εκδόσεις, ούτε διεθνείς παραστάσεις φρόντισαν είτε να αποκτήσουν είτε να εφαρμόσουν...
Αποτέλεσμα: η εφημερίδα με βάση την εικόνα της απευθυνόταν σε ένα νεανικό, φρέσκο κοινό, με θεματολογία και γραφή όμως, που μόνο συνταξιούχο 70άρη θα μπορούσε να συγκινήσει. Η «πετυχημένη συνταγή» του 2004, απέτυχε πλήρως. Ισως γιατί ουδέποτε ήταν πετυχημένη.
Το περίφημο γραφείο Τύπου των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, ουδέποτε επέδειξε επιτυχίες. Ο διεθνής Τύπος μας καθύβριζε ως την τελετή έναρξης - και μετά συνέχισε με αφορμή την υπόθεση Κεντέρη - Θάνου. Ο ελληνικός Τύπος βέβαια, σιωπούσε: τα Pay rol είχαν γεμίσει από δημοσιογράφους αλλά, δυστυχώς, και διευθυντές εφημερίδων. Απέμειναν τα δισεκατομμύρια ευρώ που κόστισε η Ολυμπιάδα, ένα αξεπέραστο ταλέντο που άκουγε στο όνομα Δημήτρης Παπαϊωάννου και το περίφημο ελληνικό φιλότιμο που έσωσε τους Αγώνες το 2004.
Ακόμα και στο τέλος όμως, έλειπε το στυλ. Ο «Ελεύθερος Τύπος» έβαλε λουκέτο, δίχως την επίδειξη ίχνους τακτ και ανθρωπιάς. Οποια και αν είναι τα σχέδια του ζεύγους Αγγελόπουλου για το μέλλον, το παρόν τούς στιγμάτισε. Κάθε καράβι που ναυαγεί, είθισται ο καπετάνιος να το εγκαταλείπει τελευταίος. Οχι να πνίγει πρώτα όλο το πλήρωμα...

Η γυναίκα που ήθελε να γίνει Πρόεδρος...

2009-06-23T00:11:00.005+03:00

Από τα έδρανα της Βουλής, στις επάλξεις των εκδόσεων. Από το 2004, σε μια λιποθυμία εντός Πατριαρχείου. Οι φιλοδοξίες της Γιάννας Αγγελοπούλου ποτέ δεν είχαν οροφή. Η είσοδός της στον χώρο του Τύπου ήταν η φυσική συνέχεια της λάμψης και του προφίλ που χτίστηκε από την επιτυχία των Ολυμπιακών Αγώνων, με απώτερο στόχο κάτι ακόμη πιο λαμπερό και ουσιαστικό: την Προεδρία της Δημοκρατίας, την Πρωθυπουργία, πάντως κάτι περισσότερο από μια ταπεινή βουλευτική έδρα που είχε κερδίσει ως απλή Δασκαλάκη.
Η λεζάντα ήταν εύκολη υπόθεση: τα εκατομμύρια του Θόδωρου Αγγελόπουλου προεξοφλούσαν μακράς διάρκειας παρουσία και αντοχή, σε μια ούτως ή άλλως ζημιογόνο «δουλειά», αυτή του εκδότη. Η συνταγή μεταφέρθηκε απ' ευθείας από το 2004. Ποιος είπε όμως ότι όποιος είναι καλός λομπίστας ή διαχειριστής των κρατικών κονδυλίων, θα γίνει απαραίτητα και καλός διευθυντής - εκδότης;
Ο μοναδικός νεωτερισμός που έφερε η τρίχρονη παρουσία της στον ελληνικό Τύπο, ήταν ο προχωρημένος και σύγχρονος σχεδιασμός του φύλλου. Α, και η επιτομή ασέβειας προς το παρελθόν, όταν στις 23 Μαϊου 2007, αποφάσισε ότι η αρίθμηση μιας εφημερίδας που εκδόθηκε το 1983, θα άρχιζε από το «μηδέν».
Ο σχεδιασμός σύντομα εγκαταλείφθηκε και ποτέ δεν ακολουθήθηκε από αλλαγή και στο στυλ γραφής, ρεπορτάζ και παρουσίασης - ανάδειξης - φιλοσοφίας των θεμάτων. Ολα υπό το βάρος εσωτερικών ερίδων, αλλά και διαγκωνισμού στελεχών και φιλοδοξιών για το πώς θα υπηρετηθεί μια «πολιτική γραμμή» που βόλευε αμφότερους, εκδότρια και δημοσιογράφους: τη μεν για τις φιλοδοξίες της, τους δε για το ευ ζην που πάντα φιλοδωρεί η εκάστοτε εξουσία.
Ωσπου έφτασε το τέλος. Το φιλότιμο και ερωτευμένο πουγκί στέρεψε, υπόγειες συμφωνίες ενδέχεται να βρήκαν ανταπόκριση και οι τίτλοι έγραψαν «the end». Οχι και happy.
Πεντακόσιοι εργαζόμενοι στον δρόμο, η μεγαλύτερη κρίση του ελληνικού Τύπου παρούσα και για την αντιγραφή... Γιάννα Αγγελοπούλου. Από την κορυφή του 2004, στη χαράδρα της κρίσης και της (απ)ανθρωπιάς να αφήνεις 500 οικογένειες δίχως δουλειά, διακόπτοντας τα ταπεινά όνειρα των περισσότερων - και όχι των golden boys.
Πάνω σε ένα φθαρμένο Gucci, μέσα σε μια παλιακιά Luis Vuitton και με τη μουντζούρα ενός μισοσβησμένου Cohiba, ο «Ελεύθερος Τύπος» έκλεισε και η λαμπερή «σιδηρά Κυρία» έγινε μια κακομούτσουνη Θάτσερ, δίχως όμως τις προοπτικές της αγγλίδας τέως πολιτικού. Ή μάλλον μόνο με τη λέξη τέως...

Και διηγώντας τα να κλαις...

2009-06-22T23:04:00.004+03:00

Ο Juan Antonio Giner, επικεφαλής της INNOVATION, ήταν ο υπεύθυνος για τον ανασχεδιασμό του «Ελεύθερου Τύπου», ο οποίος σήμερα Δευτέρα, ανακοινώθηκε ότι κλείνει μετά από απόφαση των ιδιοκτητών του, Θόδωρου και Γιάννας Αγγελοπούλου. Ο Ισπανός δημιουργός πληροφορήθηκε την εξέλιξη, δήλωσε ότι ήταν «αναμενόμενη» και έγραψε ένα αποκαλυπτικό σχόλιο στο σάιτ του www.innovationsinnewspapers.com:

(Η μετάφραση από το mediablog.gr):

«Όπως σε κάθε ελληνική τραγωδία, οι επαγγελματικές μας προσπάθειες δεν ήταν αρκετές για μια αγορά, όπου κυριαρχούν η πολιτική, οι πολιτικοί και οι συνδεδεμένοι με την πολιτική εκδότες και δημοσιογράφοι. Μας είπαν ότι η νέα εφημερίδα θα είναι ανεξάρτητη. Το εκδοτικό και γραφιστικό μοντέλο έγινε άμεσα ένα υπόδειγμα μοντερνισμού και κέρδισε πολλά ευρωπαϊκά και παγκόσμια βραβεία σχεδιασμού. Οι έρευνες έδειξαν ότι οι νέοι αναγνώστες, οι γυναίκες και οι διαφημιστές, αγάπησαν το ET2 (ένθετο της εφημερίδας) που περιελάμβανε lifestyle ειδήσεις και ιστορίες. Όμως, το πρώτο μέρος της εφημερίδας ήταν πάντα βαρύ και βαρετό με άφθονες καθημερινές πολιτικές ειδήσεις.
Η εφημερίδα είχε υπερβολικά πολλούς αρχισυντάκτες, συμπεριλαμβανομένου και του Λάμπρου Σμαϊλη, έμπιστου φίλου μας κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, που παραιτήθηκε μόλις λίγες ημέρες μετά την έναρξη. Ο Λάμπρος είχε δίκιο: η εφημερίδα δεν θα κατάφερνε να σπάσει το παραδοσιακό ελληνικό μοντέλο πολιτικών ειδήσεων. Αυτός και άλλα γενναία αρχισυντάκτες και ρεπόρτερ δεν θα μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα με τη συνεχή παρέμβαση των δύο δημοσιογραφικά άσχετων και ανίκανων πολιτικών συμβούλων που αποπροσανατόλιζαν την εκδότρια. Ετσι, ύστερα από μια επένδυση εκατομμυρίων ευρώ, η εφημερίδα χάθηκε. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι τόσα πολλά χρήματα μπόρεσαν να επενδυθούν και να διαχειριστούν τόσο λάθος. Είπαμε από την αρχή ότι ο ET δεν έπρεπε να γίνει ένα πολιτικό project, αλλά ένα δημοσιογραφικό project με ανεξαρτησία και αξιοπιστία. Αυτή η συμβουλή έπεσε σε ώτα μη ακουόντων. Ασκούσαμε πίεση για αξιόπιστη ποιοτική δημοσιογραφία ,αλλά o λήθαργος των συντακτών πολιτικά καθοδηγούμενων αρχισυντακτών, οδήγησε στην εξαφάνιση ενός εντύπου με ένα μεγάλο concept και εκπληκτικό σχεδιασμό. Η Ελλάδα ωστόσο χρειάζεται ακόμη μια ανεξάρτητη, μοντέρνα εφημερίδα που να διοικείται από επαγγελματίες. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ! Ο ET ξεκίνησε με αυτή την αποστολή, αλλά κατέληξε όπως και οι παλιές εφημερίδες στη χώρα αυτή: αναξιόπιστη, χωρίς αναγνώστες, χωρίς διαφημιζόμενους και χωρίς χρήματα. Όπως φαντάζεστε, εμείς και πολλοί από τους φίλους μας στον ET είναι πολύ λυπημένοι. Και να είστε σίγουροι: αυτό δεν είναι άλλο ένα θύμα της λεγόμενης κρίσης του τύπου. Αν υπάρχει μια αγορά που χρειάζεται μια καλή, επαγγελματική, κερδοφόρα και ανεξάρτητη εφημερίδα αυτή είναι η Αθήνα».

Η πόρτα έχει τη δική της ιστορία

2009-06-20T22:38:00.003+03:00

Με αφορμή ένα σύνθημα που είχε γραφτεί με μαρκαδόρο επάνω σε μια ξύλινη πόρτα, τα ξημερώματα της Παρασκευής η ομάδα Δ με τη συνδρομή και άλλων ειδικών δυνάμεων της Αστυνομίας, έκανε επέμβαση στο πάρκο Κύπρου και Πατησίων, που πριν από μερικούς μήνες διασώθηκε από τον Ομέρ Πριόνη - Δήμαρχο Αθηναίων, και συνέλαβε καμιά δεκαπενταριά πολίτες που βρίσκονταν εκεί, συν την πόρτα.
Η επέμβαση έγινε προφανώς στο πλαίσιο των ερευνών για την τρομοκρατία, αλλά η αφορμή του συνθήματος στην πόρτα ήταν η σταγόνα που... ξεχείλισε το ποτήρι. Πληροφορίες από τη ΓΑΔΑ αναφέρουν ότι οι 15 πολίτες αφέθηκαν ελεύθεροι μετά από ταλαιπωρία ορισμένων ωρών, ενώ ακόμα κρατείται η... πόρτα.
Το ρεπορτάζ αναφέρει ότι ανακρίθηκε από ειδικό κλιμάκιο της Αντιτρομοκρατικής, παρουσία εισαγγελέα και... κλειδαρά, ενώ η ΕΛΑΣ προσανατολίζεται στην επίκληση βοήθειας από το εξωτερικό και συγκεκριμένα κατατέθηκε αίτημα προς τη Σκότλαντ Γιαρντ για την αποστολή ειδικού και εξειδικευμένο... μαραγκού που θα συμμετάσχει στην ανάκρισή της.
Εγκυρες πηγές από τη ΓΑΔΑ σημειώνουν ότι η πόρτα κρατά... την κλειδαριά της κλειστή, δεν δίνει ονόματα και διευθύνσεις ενώ το πόμολό της παραμένει γυαλιστερό παρά την πολύωρη ταλαιπωρία, κατόπιν φροντίδας φιλότιμων αστυνομικών οργάνων που πρόθυμα το... γυαλίζουν.

Ενας τίμιος Δεξιός

2009-06-20T22:18:00.005+03:00

Τον έχουν χαρακτηρίσει «δεξιό», «εθνικιστή», «λαϊκιστή» και διάφορα άλλα παρόμοια. Σε μια κρίσιμη στιγμή που διάφοροι Χατζηγάκηδες, Σιούφες, Καραμανλήδες και Παναγόπουλοι, προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι ο «(α)καταλληλότερος», μαζί με κάποιους... Φειδίες, Ικτίνους και Καλλικράτηδες, έφτιαξε την Ακρόπολη και τα έπινε με τον Περικλή, ο Αντώνης Σαμαράς έβγαλε το πιο απλό του πρόσωπο, του μέσου πολίτη.
Με απλά λόγια είπε:

αρχικά «όχι» στην πρόταση των Βρετανών να δανείσουν για τρεις μήνες τα δικά μας μάρμαρα, παρότι το επικοινωνιακό επιτελείο του χοντρού Κωστάκη, θα το σκεφτόταν σοβαρά.
στη συνέχεια έγραψε όλους τους πραγματικούς εμπνευστές της μεγάλης ιδέας του Μουσείου.
και τέλος, την ώρα της ομιλίας του στα εγκαίνια, δεν κόλωσε να μιλήσει ξεχωριστά για το όραμα της Μελίνας.

Αν όλοι οι δεξιοί ήταν τόσο... σκληροί και κύριοι όπως ο Σαμαράς, τότε η χώρα μας θα πήγαινε πολύ καλύτερα. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για Καραμανλήδες και Ντοράκια, όπως και για τους αμμόρφωτους παρατρεχάμενους που προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο ήλιος βγαίνει από τη Δύση.

No martini, no party

2009-06-20T22:09:00.003+03:00

Η σχετική λίστα προκαλεί σε άλλους θυμηδία και σε άλλους θλίψη. Σε ένα γεγονός με παγκόσμιο αντίκτυπο, όπως τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης, οι επίσημοι προσκεκλημένοι περιορίστηκαν στους εξής: πρόεδρο Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ο γνωστός Μπαρόζο δηλαδή), οι πρωθυπουργοί Βουλγαρίας, Σερβίας και Βοσνίας - Ερζεγοβίνης, ο σλοβάκος αναπληρωτής πρωθυπουργός, ο κουμπάρος Χριστόφιας και κάποιο στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, δηλαδή ο κινέζος Μαϊλης.
Ο Μπάρακ Ομπάμα έστειλε μια του γραφείου του - ευτυχώς είχε ελληνικές ρίζες -, ο «φίλος» Σαρκοζί ούτε την Κάρλα (αφού έχει πουλήσει πια τις φρεγάτες), η Μέρκελ τον πρέσβη της, ο Μπράουν ούτε ένα κομμάτι μάρμαρο, ο Μπερλουσκόνι ούτε μια... γκόμενα αντί αμοιβής. Ο δε «κουμπάρος» Ερντογάν, δήλωσε δημοσίως σε ανοιχτή συγκέντρωση... άρρωστος και ανέβαλε την άφιξή του - ευτυχώς δεν έστειλε τίποτε... F16 την ώρα των εγκαινίων.
Η Ελλάδα του 2004, των Ολυμπιακών Αγώνων αλλά και της Ακρόπολης, δεν ευτύχησε στα εγκαίνια του νέου Μουσείου, να δει ούτε έναν υψηλό προσκεκλημένο των «μεγάλων δυνάμεων» στη λαμπρή τελετή. Είτε λοιπόν οι ξένοι αδιαφορούν για παράτες, τελετές και συμβολικά εγκαίνια, είτε απλώς έχουν καταλάβει ότι ένα ενσταντανέ δίπλα στον Κωστάκη τον Καραμανλή, δεν τους βοηθάει και πολύ. Εκτός εάν απλά οι δικοί μας είναι τόσο ανίκανοι να στείλουν σωστά και τις προσκλήσεις επειδή δεν έγραφαν... «ειδικού χειρισμού».

Ξαναγράφουν την Ιστορία

2009-06-20T22:02:00.003+03:00

Η Ιστορία γράφεται από όποιον προλάβει, συνήθιζε να λέει ο Αδόλφος - ξέρετε ποιος. Στην Ελλάδα ισχύει και το εξής: Η Ιστορία (ξανα)γράφεται από αγχωμένους Δεξιούς. Αγχωμένους, διότι συνήθως μην έχοντας να επιδείξουν απτά πράγματα που για τους ιστορικούς του μέλλοντος αποτελούν επιστημονική τεκμηρίωση και γεγονός, επιχειρούν σε κάθε ευκαιρία να (ξανα)γράψουν την Ιστορία με τους δικούς τους όρους.
Το τελευταίο... επίτευγμά τους ήταν η ιστορία με το Μουσείο της Ακρόπολης, που ενώ όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι αποτέλεσε κυρίως πρωτοβουλία της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη, αλλά και όνειρο ζωής, εκείνοι μόνο που δεν... αφαίρεσαν τελείως το όνομά της από τη σχετική λίστα. Αναφέροντας μόνο τους Καραμανλήδες, θείο και ανιψιό, επιχείρησαν ξανά να εκμεταλλευτούν επικοινωνιακά και ψηφοθηρικά ένα γεγονός πάνω από κόμματα, πρόσωπα και σκοπιμότητες, ένα γεγονός αμιγώς ελληνικό με παγκόσμιο αντίκτυπο.
Η Ελλάδα γνωρίζει ότι οι Καραμανλήδες, θείος και ανιψιός, ανέκαθεν αρέσκονταν στις κατασκευές. Μόνο που το Μουσείο της Ακρόπολης δεν χτίστηκε με αντιπαροχή...

Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω...

2009-06-18T01:54:00.003+03:00

«Οι φλόγες στον Υμηττό πλησιάζουν σπίτια, γλείφοντας τις αυλές τους». Πρώτο κρατούμενο.
«Οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα διαμαρτύρονται για την πληθώρα μεταναστών που μένουν στην περιοχή». Κρατούμενο δεύτερο. Ο Κένεντι, αν δεν κάνω λάθος, είχε πει το εξής: «Μη ρωτάς τι κάνει η πατρίδα για σένα. Ρώτα τι κάνεις εσύ γι' αυτή».
Δυο απλά ερωτήματα αρκούν για να καταδείξουν το μέγεθος του προβλήματος αλλά και τους ενόχους. Πρώτο: τι καθεστώς έχουν αυτά τα σπίτια στον (κάθε Υμηττό); Είναι σπίτια σε χώρο όπου κάποτε, πρόσφατα, ήταν δάσος που κάηκε; Είναι νόμιμα ή νομιμοποιημένα αυθαίρετα; Προήλθαν από νόμιμη ένταξη στο Σχέδιο Πόλης, ή είναι αποτέλεσμα μακροχρόνιων διεκδικήσεων συνεταιρισμών και κάποιων... τυχαίων πυρκαγιών;
Δεύτερο: Τα σπίτια όπου μένουν οι λαθρομετανάστες του Αγίου Παντελεήμονα, ποιον ακριβώς έχουν ιδιοκτήτη; Ποιος τα νοίκιασε σε αυτούς τους «κακούς» και «βρώμικους» τύπους από Αφγανιστάν, Ιράκ, Σομαλία κλπ., με αποτέλεσμα εμάς τους φιλήσυχους «νοικοκυραίους» να μας αναγκάζουν να κλείνουμε με λουκέτα την παιδική χαρά για να μην τη μολύνουν τα παιδιά τους;
Ακόμα χειρότερα, το τρίτο ερώτημα: ποιος ακριβώς ευθύνεται για το σάπιο πολιτικό σύστημα της εποχής μας, αλλά και για την παραμονή στην εξουσία μιας αποδεδειγμένα ανίκανης κυβέρνησης; Ποιος τους ψηφίζει; Ο Πρετεντέρης και ο Νικολακόπουλος; Μόνο;

Κούφια λόγια

2009-06-18T01:44:00.003+03:00

Οποιοσδήποτε παρακολούθησε σήμερα κυβερνητικά στελέχη στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, είναι σχεδόν απίθανο να μην ανατρίχιασε. Όχι από περηφάνια αλλά από φόβο. Μεγαλοστομίες τυπικές και κλισέ του τύπου «η Δημοκρατία αντιστέκεται» και «ο φόβος δεν πρέπει να περάσει στην κοινωνία». Οι περισσότεροι δε τα έλεγαν με εμφανώς φοβισμένα μάτια, ενώ άλλοι με την τυπική απάθεια της καθημερινότητας. Business as usual.
Ανίκανοι να προσεγγίσουν την πραγματικότητα, έστω και κατά τύχη, να αναλύσουν κάπως, έστω στοιχειωδώς σοβαρά, τα φαινόμενα που ξεπηδούν, είτε πρόκειται για τη λαθρομετανάστευση είτε για την τρομοκρατία, όταν δεν μπορούν να τα ρίξουν στους προηγούμενους το ρίχνουν στα ευχολόγια.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι στην κυβέρνηση βρίσκεται το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το μόρφωμα δεν είναι καν κυβέρνηση. Απουσία πολιτικής σκέψης, ανάλυσης, παραστάσεων και πολιτικού λόγου σοβαρού και προβληματισμένου. Αντίθετα, παρουσία εξουσίας, γάντζωμα στην καρέκλα και προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης και μόνο των γεγονότων, επιπέδου αποφοίτων τρίτης Δημοτικού.
Όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε όλοι την επικινδυνότητά τους και τη φτώχεια φαιάς ουσίας και πολιτικής σκέψης, τόσο περισσότερα μπορούν να διασωθούν. Όχι επειδή οι άλλοι είναι καλύτεροι, αλλά επειδή δεν είναι τόσο ανίκανοι και επικίνδυνοι...

Σάπιος «θεσμός» και η τρομοκρατία

2009-06-18T01:29:00.004+03:00

Ξυπνάς ένα πρωϊ, κρυφοκοιτάς από τη μισάνοιχτη πόρτα το παιδί σου που κοιμάται ήσυχα, χαμογελάς, παίρνεις τα κλειδιά και φεύγεις. Στον δρόμο αγοράζεις έναν καφέ, φτάνεις, καλημερίζεις τους προηγούμενους και αναλαμβάνεις το πόστο σου. Δευτερόλεπτα μετά, 24 σφαίρες σβήνουν τα πάντα. Στο όνομα τίνος;
Στο όνομα μιας ανώμαλης και σχιζοφρενικής «επανάστασης», από περίπου βολεμένα παιδάκια, σαν κι αυτά της 17 Νοέμβρη, που με τη δύναμη ενός όπλου που βρίσκεις παντού, εξασφαλίζουν άνετη ζωή μέσα από ληστείες τραπεζών, ή αφανών χρηματοδοτών και το παίζουν αρσενικοί τιμωροί κάθε τελευταίου οικογενειάρχη μπατσάκου.
Το μήνυμα δεν είναι καν συμβολικό σαν την πρώτη διδάξασα 17Ν. Το αίμα, χύμα, εν ψυχρώ, κόκκινο και ζεστό, χυμένο με μένος, μόνο επαναστατικά ρίγη δεν προκαλεί στον μέσο πολίτη. Και ο συμβολισμός της αστυνομικής στολής, δημιουργεί το αντίθετο από το προσδοκώμενο(;). Πίκρα για τον άτυχο οικογενειάρχη, που ως τελευταίος τροχός της αμάξης, πληρώνει... τι άραγε; Και τι συμβολίζει; Το βαθύ και σάπιο κράτος που πνίγει τα δικαιώματα και τα όνειρα των πολιτών; Τρίχες. Σαν κι αυτές που ψάχνει η Αστυνομία για να ανακαλύψει το DNA των ψευτο-τρομοκρατών. Δυστυχώς, ακόμα και η «τρομοκρατία» στην Ελλάδα έχει όλη την παθογένεια των υπόλοιπων «θεσμών» του ελληνικού κράτους. Αν δεν είναι υποκινούμενη...

Η εποχή των Μουσώνων

2009-06-17T03:59:00.003+03:00

Σύμφωνα με την ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών (και Δημοσίας Τάξης), η Ελλάδα δεν νοίκιασε νωρίς τα ούτως ή άλλως πανάκριβα πυροσβεστικά ελικόπτερα, διότι «τον Μάιο είχαμε βροχές», όπως δήλωσε ο επί της τάξης (αν και αναπληρωτής), Χρήστος Μαρκογιαννάκης. «Να μην χρεώνουμε άδικα κάποιες δεκάδες χιλιάδες ευρώ ημερησίως τον έλληνα πολίτη», συμπλήρωσε. Ευτυχώς που δεν... μας έκλεισε το μάτι και δεν είπε «πονηρούληδες, για σας φροντίζουμε».
Σύμφωνα με την ηγεσία του υπουργείου Εσωτερικών (και Δημοσίας Τάξης), στην Ελλάδα τον Μάιο, ίσως δε και τον Ιούνιο, επικρατεί η εποχή των... Μουσώνων, με τροπικές καταιγίδες και χαμηλές θερμοκρασίες που δεν ευνοούν την ανάπτυξη πυρκαγιών. Οι άνθρωποι αυτοί, είναι ικανοί, μες στην ανικανότητά τους, να βάψουν... μαύρους τίποτε λαθρομετανάστες ή κομματόσκυλα και προμηθεύοντάς τους καρύδες με κομμένη τη μια άκρη, να προσπαθήσουν να μας πείσουν ότι βρισκόμαστε κοντά στον Ισημερινό.
Στο απλό ερώτημα ενός ζαλισμένου πολίτη, γιατί ενώ είμαστε χώρα της Μεσογείου, με δάση (όσα άφησαν), ακόμα ενοικιάζουμε έναντι «κάποιων χιλιάδων ευρώ ημερησίως» ελικόπτερα ιδιωτικών εταιρειών (στις οποίες χρωστάμε εκατομμύρια), αντί να τα αγοράσουμε, θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει πειστικά;

υγ. Στις πυρκαγιές της Ηλείας, ανώτατος αξιωματικός της Πυροσβεστικής είχε πει ξεκάθαρα στην ομήγυρή του: «είναι ανίκανοι και επικίνδυνοι, επειδή ακριβώς δεν γνωρίζουν το πόσο ανίκανοι είναι». Για πόσο ακόμα και σε πόσα ζητήματα θα επιβεβαιώνεται;

Εφημερίδες: Live and let die

2009-06-12T02:38:00.007+03:00

Το παρόν κείμενο είναι σχόλιο σε άρθρο του κ. Αρη Τερζόπουλου στο klik.gr, τεύχος 13, με τίτλο «Το μετέωρο βήμα του ΔΟΛ».
Στη διεύθυνση http://www.klik.gr/magazine/13/το-μετέωρο-βήμα-του-δολ

Η "φωτογραφία" επίσης εκλάπη από το ίδιο άρθρο.

Αγαπητέ κύριε Τερζόπουλε. Όντας άνθρωπος με πονοκεφάλους, ούτως ή άλλως, στα κείμενά σας πάντα έβρισκα το αντίδοτο. Αν αυτό είναι τελικά η ομοιοπαθητική, μόνο η επιστήμη το γνωρίζει. Με αφορμή το σχόλιό σας για τον ΔΟΛ και το μετέωρο βήμα του, δίχως να διαφωνώ επί της ουσίας του, απομόνωσα μια φράση σας που ακούγεται συχνά - πυκνά το τελευταίο διάστημα, αν όχι χρόνια. Ο λόγος για τις προβλέψεις περί 20 χρόνων ζωής των έντυπων εκδόσεων. Κατ' αρχάς, παρότι άνθρωπος που όταν δεν μυρίζει το χαρτί είμαι σίγουρος ότι αποκτάτε πονοκέφαλο, υποτιμάτε εμάς τους +30, που καλώς ή κακώς μάθαμε και εθιστήκαμε σε αυτή τη μορφή ενημέρωσης και αυτόν τον τρόπο ανάγνωσης. Σε 20 χρόνια από σήμερα θα είμαστε μόλις 55 ετών, για να παραφράσουμε το άλλοτε «θείο τέκνο», άρα, πολύ μικροί για να αποσυρθούμε από το «δυναμικό αγοραστικό κοινό» και πολύ μεγάλοι προκειμένου να μπορούμε ακόμα να ξημεροβραδιαζόμαστε μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή. Επίσης, όσο ειρωνικό κι αν ακουστεί, ο επιστήμων που θα ανακαλύψει τη συσκευή η οποία διαβάζεται στην τουαλέτα, όσο εύκολα και άνετα σε συντροφεύουν οι εφημερίδες και τα περιοδικά, σαφώς θα πλουτίσει και εξίσου σίγουρα θα δικαιώσει τις προβλέψεις (σας).

Στο θέμα μου τώρα, για να μην σας προκαλέσω εξίσου πονοκέφαλο. Νομίζω ότι και εσείς, ένα αναγνωρισμένα προοδευτικό μυαλό, δεν έχετε αποκωδικοποιήσει ακόμα σωστά τα σημεία των καιρών, τα οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι το εξής ένα: στην Ελλάδα, δυστυχώς, οι εφημερίδες και τα περιοδικά πεθαίνουν όχι λόγω του ίντερνετ αλλά εξαιτίας της τηλεόρασης. Και κυρίως επειδή αποφάσισαν πως για να αντιμετωπίσουν την τηλεόραση πρέπει να γίνουν... σαν κι αυτή. Ομοίως, η τηλεόραση επειδή διαπίστωσε ότι κατά τα πρώτα χρόνια δεν είχε την απαραίτητη διείσδυση, κυρίως στο θέμα της πολιτικής παρέμβασης, αποφάσισε να γίνει... εφημερίδα και, λιγότερο, περιοδικό. Παρακολουθούμε λοιπόν σήμερα το εξής οξύμωρο: τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων είναι κυρίως «εφημερίδες» μετάδοσης σχολίων (μέσω των «παραθύρων») και λιγότερο καλής, εντυπωσιακής έστω εικόνας, ενώ οι εφημερίδες έχουν γίνει τηλεγραφικές, σε σημείο ακόμα και εμάς τους πιστούς εραστές του μελανιού και του χαρτιού, να μην μας συγκινεί η καθημερινή αγορά τους, διότι δεν θα κερδίζουμε τίποτε περισσότερο από όσα έχουμε ήδη μάθει από το ίντερνετ, το ραδιόφωνο, τις λίγες ειδήσεις της τηλεόρασης ή και τα ενημερωτικά free press που κυκλοφορούν στο Μετρό και στους φούρνους.

Στη δημοσιογραφική πιάτσα, απ' ότι φαίνεται, το μήνυμα που ήρθε από το εξωτερικό ελήφθη, ω τι έκπληξη, με λάθος (πάλι) τρόπο. Σύντομα κείμενα και φωτογραφίες εντυπωσιακές, ήταν το μήνυμα, για μέσα όμως που απευθύνονταν στη γρήγορη καθημερινότητα του πολίτη. Στην Ελλάδα, αντίθετα, παρακολουθούμε τις εφημερίδες να αναλώνονται σε δημοσίευση φωτογραφιών δίχως ουσία (π.χ. κεφάλι Καραμανλή στις δηλώσεις του, δίχως καμία φωτογραφική ή ειδησεογραφική αξία) και οι μόνες άξιες λόγου φωτογραφίες προέρχονται από τις διεθνείς στήλες, δηλαδή από πρακτορεία.

Ακόμα χειρότερα: δεν υπάρχει καθημερινή εφημερίδα που θα αντέχει να διαβαστεί περισσότερο από 10 λεπτά ημερησίως, από έναν άνθρωπο που στοιχειωδώς ενημερώνεται από άλλα Μέσα και έχει έναν μέσο νου απορρόφησης και κατανόησης όσων διαβάζει.

Στον αντίποδα (α): οι κυριακάτικες εφημερίδες, που περιέχουν εκατομμύρια λέξεις αν λάβουμε υπόψη το μέγεθός τους, τα ένθετά τους κτλ. συνεχίζουν να σημειώνουν καλές πωλήσεις. Εάν έλειπε και ο αστείος ανταγωνισμός, που ορισμένες φορές πάντως προσφέρει έσοδα, μέσω dvd και προσφορών, θα αποδεικνυόταν ακόμη καλύτερα του λόγου το αληθές. Σημειωτέον ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη η Κυριακή είναι η μικρότερη μέρα της εβδομάδας για τον 'Ελληνα, αν λάβουμε υπόψη μας ότι κοιμάται περισσότερο, πηγαίνει βόλτα με την οικογένεια, γήπεδο, παρακολουθεί μπάλα, πάει για καφέ, φαγητό, μπάνιο κλπ.

Στον αντίποδα (β): οι περισσότερες μεγάλες, σοβαρές και αξιόπιστες ξένες εφημερίδες, πλην των ταμπλόιντ, παρουσιάζουν έναν διαφορετικού είδους σχεδιασμό. Κείμενα «σεντόνια», αναλύσεις, απόψεις, φωτογραφίες ξεχωριστές που δίνουν με μια ματιά και την είδηση, έρευνες και ρεπορτάζ αποκλειστικά και όχι αναπαραγωγή ενός πεντάλεπτου δελτίου ειδήσεων ραδιοφωνικού σταθμού.

'Ενα παράδειγμα: σε περιπτώσεις σεισμών, λοιμών, καταποντισμών, ναυαγίων, ροζ σκανδάλων (Ζαχόπουλου) κλπ, οι πωλήσεις των εφημερίδων γνωρίζουν άνοδο. Στην Ελλάδα. Γιατί; Γιατί αφενός υπάρχει διακύβευμα να προσελκύσει κόσμο, αφετέρου, οι ίδιες, οι περισσότερες, προσαρμόζονται και περιέχουν ύλη «διαβαστερή», πολλές σελίδες, ξεχωριστά πράγματα απ' όσα παρουσιάζονται σε ένα δελτίο ειδήσεων.

Τι κάνουν λάθος λοιπόν οι ελληνικές εφημερίδες; Προσπαθώντας να ανταγωνιστούν την τηλεόραση, απλώς αντιγράφουν τον ρόλο της. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα και με το διαδίκτυο. Οι εφημερίδες δημιουργούν σάιτ με το υλικό της έντυπης έκδοσής τους, με μόνη προσθήκη την (ψευτο)online και (ψευτο)24ωρη ενημέρωση, όταν ένα μπλογκ δημοσιογράφων (troktiko), είναι ικανό να τους ξεπεράσει και κλικ, αποκάλυψη, ταχύτητα, είδηση και, φυσικά, σχολιασμό.

Συμπέρασμα: μέλλον υπάρχει ακόμα στον έντυπο Τύπο. Ο αναγνώστης που επιθυμεί να διαβάζει ξαπλωμένος, ή στην... τουαλέτα (αλήθεια, έχετε κάνει ποτέ κάποια έρευνα επί τούτου;), στην παραλία, στο επίπεδο γραφείο του και όχι στο λάπτοπ, ο αναγνώστης που έχει ένα επίπεδο και θέλει εγκυρότητα, ομορφιά, στυλ και αποκαλυπτική γραφή και άποψη, δεν θα εκλείψει ποτέ. Σαφώς υπάρχει έλλειμμα στη νέα γενιά, καθώς τα τελευταία δέκα χρόνια δεν έχουν δημιουργηθεί νέοι αναγνώστες. Ποτέ δεν είναι αργά όμως. Αρκεί στις ελληνικές εφημερίδες να επικρατήσουν πιο φρέσκα, σύγχρονα και δημιουργικά μυαλά, που θα μπορέσουν να φέρουν την αλλαγή, μέσω της ουσιαστικής επιστροφής στο κλασικό. Δηλαδή... μάλλον θα δικαιωθείτε, αλλά, επιτρέψτε μου, όχι για τους λόγους που αναφέρετε.

υγ. Ξεχωριστής ανάλυσης είναι το κομμάτι τού τι γράφεις, αλλά τότε θα επέτεινα τον πονοκέφαλο - όλων μας. Γνωρίζετε καλύτερα από όλους μας ότι το «ΚΛΙΚ» του... τότε, αλλά και κάποια άλλα περιοδικά (και εφημερίδες) του πρόσφατου παρελθόντος, δεν υπάρχουν πια ούτε ως κακές αντιγραφές. 'Αντε να βάλουμε λίγο Τσαγκαρουσιάνο μέσα και λίγο από την πρώτη περίοδο του Nitro (συγνώμη), ίσως και - σε άλλο σίγουρα επίπεδο - το Free της πρώτης περιόδου. Μετά από αυτά υπάρχει... το χάος. Στις εφημερίδες βασιλεύει το «νόμος είναι το δίκιο (ή ο φίλος) του εκδότη». Το «μη γράφεις» είναι απείρως συχνότερο από το «γράψε».

Γιατί λοιπόν κάποιος να δώσει Χ ευρώ να αγοράσει ένα τίποτα; Και γιατί δεν βρίσκεται κάποιος που θα φτιάξει από το τίποτα κάτι που θα αξίζει ΧΧΧ ευρώ;

Με εκτίμηση

'Ενας παλιός αναγνώστης, νέος "συνάδελφος" ταξιδιώτης και μελλοντικός ιδιοκτήτης αγροκτήματος.

Υγ2 Το κείμενο είναι ακριβώς 1.000 λέξεις. Τελείως τυχαία.

Η κλήση σας προωθείται...

2009-06-11T02:52:00.001+03:00

Είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο το γεγονός ότι αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές, το Μαξίμου, ο Προκόπης και ο (φερόμενος ως) Πρωθυπουργός, αποκωδικοποίησαν τόσο γρήγορα το μήνυμα της κάλπης: η κουκούλα, τα καρτοκινητά και βεβαίως - βεβαίως (για κάθε δεξιό που σέβεται τον εαυτό του) οι λαθρομετανάστες, είναι τα πραγματικά μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και οφείλουν, ως Κυβέρνηση (λέμε τώρα), να τα αντιμετωπίσουν.
Σε περίπτωση μεγαλύτερης ήττας, ή και αποχής, ας θεωρούμε σίγουρο ότι ο (φερόμενος ως) Πρωθυπουργός θα προχωρούσε τις μεταρρυθμίσεις του και στην αλλαγή προπονητή στον Παναθηναϊκό, σε αυξήσεις 1 (ενός) ευρώ στους μισθούς των 700, για να μη συμπεριλαμβάνονται στην περιβόητη «γενιά των 700» και στην απαγόρευση του facebook στους χώρους εργασίας. Αμήν...

Το prime time της Δημοκρατίας - και μια λαθροχειρία

2009-06-08T01:12:00.004+03:00

Από μια κυβέρνηση που δεν δίστασε να κάνει λαθροχειρία σε ψηφοφορία της Βουλής, όλα τα περιμένει κανείς. 'Οπως το αποψινό... θαύμα: Να διαχειριστεί «επικοινωνιακά» (επίσης με Βατερλό) την κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας, τις εκλογές. Τι έκαναν απόψε; Διοχέτευαν στα κεντρικά της Singular, που ήταν συνδεδεμένα με τα κανάλια, πρώτα όλα τα υπόλοιπα τμήματα της Επικράτειας και μετά της Β' Αθηνών, που αποτελεί λόγω πληθυσμού και ψηφοφόρων, τον καθοριστικό παράγοντα κάθε εκλογής.
Ετσι, μετά την πρώτη ψυχρολουσία των Exit polls, στο... prime time, δηλαδή μεταξύ 20.00 και 23.00, οι τηλεοράσεις όλες έπαιζαν διαφορά ύψους 2 και 2,2% μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. Αποτέλεσμα: η γνωστή αλαζονική έπαρση κυβερνητικών παραγόντων αλλά και ένας άνετος Πρωθυπουργός που έβγαλε τον λόγο του με μικρή, σχεδόν αναστρέψιμη διαφορά. 'Ολως τυχαίως, μετά το τέλος του μηνύματος του Καραμανλή, οι... μετρητές άλλαξαν και ενώ βρισκόμασταν ήδη στο 65% των καταμετρημένων τμημάτων της Επικράτειας, η διαφορά άρχισε να ανεβαίνει με ταχύτητα... αντλίας βενζίνης, ξεπερνώντας μετά το 85% των τμημάτων το 4%.
Σε όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, από τη δεκαετία του 1980 και μετά, με πολύ λιγότερα μέσα, αποτέλεσμα εκλογών βγάζαμε με καταμετρημένο, από το υπουργείο Εσωτερικών, μόλις το 10% των τμημάτων της Επικράτειας. Στην Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας, έπρεπε να φτάσουμε στο 100% για να βγάλουμε το τελικό αποτέλεσμα της διαφοράς. Ποιος είπε ότι οι θεσμοί είναι όρθιοι ακόμα;

υγ. Είναι σχεδόν δεδομένο το ποιος φταίει για αυτή την εικόνα: η... κρατική μηχανή, «αυτός ο μεγάλος ασθενής», όπως είπε και ο Πρωθυπουργός μας σήμερα...

Παιδιά και αποπαίδια

2009-06-07T04:14:00.003+03:00

Η ανεξάρτητη και αδέκαστη και αμόλυντη και αδιάφθορη Δικαιοσύνη, του κ. Σανιδά και της παρούσας κυβέρνησης, θα ήταν πολύ θεμιτό να απαντήσει στους Ελληνες πολίτες στο εξής ερώτημα: πώς και γιατί η σύζυγος και τα παιδιά του κ. Καραβέλα, φυγόδικου πρώην στελέχους της Siemens, τελούν υπό προφυλάκιση και περιοριστικούς όρους, τους απαγορεύεται να κατοικούν στο ίδιο σπίτι(!) και τους επιβλήθηκε υψηλότατη εγγύηση την ώρα που οι τραπεζικοί λογαριασμοί τους παραμένουν «παγωμένοι», ενώ την ίδια ώρα, η σύζυγος, τα παιδιά και οποιοσδήποτε άλλος συγγενής του κ. Χριστοφοράκου, επίσης πρώην στελέχους της Siemens και εξίσου φυγόδικου, βρίσκονται εκτός φυλακής, με μη «παγωμένους» τραπεζικούς λογαριασμούς και μπορούν να συνομιλούν το ένα μέλος της οικογένειας με το άλλο;
Επίσης, δίχως ιδιαίτερες νομικές γνώσεις καταννοεί κανείς το εξής παράδοξο: γιατί κατηγορούνται οι δυο φυγόδικοι αλλά και η οικογένεια Καραβέλα για «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος»; Εξέτασε ο κ. ανακριτής Ζαγοριανός και, κυρίως, ο προϊστάμενός του, κ. Σανιδάς, τα πόθεν έσχες και τις φορολογικές δηλώσεις των κ.κ. Χριστοφοράκου και Καραβέλα;
Η ανεξάρτητη και αδέκαστη και αμόλυντη και αδιάφθορη Δικαιοσύνη, του κ. Σανιδά και της παρούσας κυβέρνησης, οφείλουν απαντήσεις. Διότι σε κάθε άλλη περίπτωση, η διαφορά αντιμετώπισης των δυο οικογενειών, θα εκτιμηθεί ως εξής από τον απλό, ακομμάτιστο και ελεύθερα σκεπτόμενο έλληνα πολίτη: μήπως επειδή ο κ. Καραβέλας «λάδωνε» μόνο επί ΠΑΣΟΚ, ενώ τα... λάδια του κ. Χριστοφοράκου έχουν πιάσει και τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας μετά το 2004;

Ο πάτος της Σανίδας

2009-06-04T02:04:00.003+03:00

Αποκάλεσε «παραπλανηθέντες» τους υπουργούς του Βατοπεδίου. Έδιωξε τον αρειοπαγίτη που ψήφισε κατά της ένστασης του Αχιλλέα Καραμανλή για την έδρα των Σερρών. Εξανάγκασε σε παραίτηση δυο εισαγγελείς που σκόνταψαν σε πολιτικές ευθύνες και, ως εκ του Συντάγματος όφειλαν, θέλησαν να στείλουν αμελητί στη Βουλή τη δικογραφία. Ποιος είπε ότι οι μέθοδοι της αυτού εξοχότις, κ. Σανιδά, είναι περιορισμένοι;
Επιτρέπει σε λειτουργό της Δικαιοσύνης να ζητά, να απαιτεί απολογίες κατηγορουμένων προτού αυτοί λάβουν γνώση της δικογραφίας. Δικαστικό συμβούλιο δικαιώνει τους κατηγορούμενους και ο ίδιος ο κ. Σανιδάς, αφού άλλος λειτουργός αρνείται, ασκεί έφεση κατά της απόφασης. Επιτρέπει σε λειτουργό της Δικαιοσύνης να προφυλακίζει οικογένειες για τις (δεδομένες) ευθύνες του μπαμπά, επιδιώκοντας εκβιασμό για την επιστροφή του.
Στον επόμενο τόνο, ο κ. Σανιδάς δεν αποκλείεται να μας συλλάβει όλους επειδή δεν ψηφίζουμε Κωστάκη Καραμανλή, ή να αναλάβει ο ίδιος τις τύχες της χώρας που βρίσκεται προ «κομμουνιστικού κινδύνου». Η ζυγαριά της Δικαιοσύνης δεν γέρνει απλώς. Χάλασε εντελώς από τον Σανιδά και τους ομοίους του αλλά και από την πλειοψηφία των δικαστών που δεν αντιστέκονται σθεναρά και δημόσια...

Η οικογενειακή ευθύνη...

2009-06-04T01:43:00.003+03:00

Σε οποιοδήποτε χωριό της Ρούμελης, κάθε ηλικιωμένος θα σου απαντήσει με τον ίδιο τρόπο: κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όταν οι αντάρτες του Άρη έπλητταν γερμανικούς στόχους, τα κατοχικά στρατεύματα τιμωρούσαν το χωριό απ' όπου εκτιμούσαν ότι προήλθε το χτύπημα. Με συνοπτικές διαδικασίες, άνδρες κάθε ηλικίας συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν στην πλατεία του χωριού προς παραδειγματισμό.
Εξήντα χρόνια μετά, στην Ελλάδα γινόμαστε μάρτυρες παρόμοιας πρακτικής από την ελληνική Δικαιοσύνη - του κυρίου Σανιδά, βεβαίως - βεβαίως, γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι. Ο μπαμπάς γίνεται φυγάς για να μη στηθεί στο... απόσπασμα την ώρα που εκείνοι τους οποίους λάδωσε έχουν ήδη βγει... λάδι, μετά παραγραφής και η «εκνευρισμένη» για την ξεφτίλα της Δικαιοσύνη (του Σανιδά) εκδικείται: συλλαμβάνει τα παιδιά και τη γυναίκα του για «συνέργεια σε ξέπλυμα βρώμικου χρήματος», επειδή ήταν συν-δικαιούχοι σε λογαριασμούς του φυγά κατηγορούμενου.
Η θεωρία της οικογενειακής ευθύνης, εξήντα χρόνια μετά την ήττα του Ναζισμού, επανέρχεται στη χώρα που (θρυλείται ότι) γέννησε τη Δημοκρατία. Ακόμα χειρότερα: Δικαιοσύνη που εκδικείται, δεν είναι Δικαιοσύνη.
Απομένει η εκτέλεση των συλληφθέντων στην πλατεία Συντάγματος...

Ελλάς, Ελλήνων, Αστυνομικών

2009-01-10T03:44:00.006+02:00

Τα γεγονότα είναι πια γνωστά. «Πείτε μας πόσους πρέπει να συλλάβετε σήμερα. Να έρθουμε εμείς. Δέκα; Είκοσι;». Η απεγνωσμένη ατάκα του πολίτη της οδού Ασκληπιού μπροστά σε τουλάχιστον εκατό άνδρες(;) των ΜΑΤ που... καρτερούσαν την έξοδο περίπου 50 διαδηλωτών, μαθητών, φοιτητών αλλά και... κατοίκων της οδού Ασκληπιού, αριθμός 14, είναι από μόνη της ντροπή για το σώμα με τα γαλόνια και την αποστολή την προστασία του πολίτη.
Μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά, στα Προπύλαια, κουκουλοφόροι και μπαχαλάκηδες πέταγαν πέτρες και μολότωφ, όμως η αστυνομική δύναμη της... Αττικής επιχειρούσε να συλλάβει 50 διαδηλωτές και... άσχετους που εγκλωβίστηκαν φεύγοντας από τον χώρο των επεισοδίων εξαιτίας αυτών ακριβώς των επεισοδίων. Δίμετροι ΜΑΤατζήδες χτυπούσαν και τραβούσαν βίαια γυναίκες(!), επιχειρούσαν να συλλάβουν όποιον ξεπόρτιζε και πάνω στον πανικό τους, συνέλαβαν και έναν κάμεραμάν. Νωρίτερα, μια διμοιρία αποφάσισε να αποτελειώσει έναν τραυματία που μόλις είχε εξέλθει από κλινική της περιοχής με ράμματα στο κεφάλι.
Μετά αναρωτιούνται γιατί την πληρώνουν Διαμαντήδες και λοιποί. Και βάζουν όλα αυτά τα γουρούνια, ιδίως εκείνα που δίνουν εντολές από τα ασφαλή γραφεία τους, εμάς τους μέσους πολίτες να πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στους χουντικούς και στους τρομοκράτες. Οχι! Εμείς δεν διαλέγουμε ΚΑΝΕΝΑΝ. Εκείνοι διάλεξαν και το χάος και την κατακραυγή και την αιώνια χλεύη. Η Ελλάδα γέννησε τη Δημοκρατία, η Ελλάδα τη σκότωσε κιόλας...

ΥΓ. Για τους λίγους μπάτσους που αντιστέκονται, όπως ο επικεφαλής διμοιρίας που φώναζε στους άνδρες του μπροστά στα Προπύλαια ότι «δεν συλλαμβάνουμε ρε μαλάκες όποιον κουβαλάει τσάντα», το μόνο που έχουμε να πούμε είναι σεβασμός.

ΥΓ2. Τι να περιμένει κανείς από την Αστυνομία του Πάκη, που σήμερα (ξανα)δήλωσε στο Mega ότι «δεν είδατε τι προστάτευσε η Αστυνομία».

ΥΓ3. Τι να περιμένει κανείς από την Αστυνομία του Μαρκογιαννάκη. Εισαγγελέας που ξεκίνησε την καριέρα του επί χούντας είναι ο άνθρωπος. Τη δουλειά του κάνει...

ΥΓ4. Κατά τ' άλλα, σύμφωνα με συνδικαλιστή της Αστυνομίας, οι δημοσιογράφοι στοχοποιούν τους αστυνομικούς. Σύμφωνα με αυτόν τον... δημοκράτη, οι δημοσιογράφοι πρέπει προφανώς να αποκρύπτουν εικόνες σαν κι αυτές για να μην... στοχοποιούνται τα... ψηφαλάκια του. Ουστ...

Τσοπανάκος ήμουνα (του Καραμανλή...)

2009-01-10T03:36:00.004+02:00

Κάποιοι έκαναν το λάθος και παρακολούθησαν ΝΕΤ για την... ενημέρωσή τους. Στο απογευματινό δελτίο των ειδήσεων αφού πρώτα μάθαμε για το πότε... κατούρησε ο Αρης Σπηλιωτόπουλος στην πρώτη του μέρα στο υπουργείο Παιδείας, πόσες φουσκάλες είχε ο καφές του Αντώνη Σαμαρά στο υπουργείο Πολιτισμού και πότε... έκλασε ο Κώστας Χατζηδάκης ως νέος υπουργός Ανάπτυξης, έπειτα και από μερικές ακόμα ειδήσεις πληροφορήθηκαμε ότι στο κέντρο της Αθήνας έγιναν επεισόδια μετά το ειρηνικό και πολύ μεγάλο μαθητικό συλαλλητήριο. Ούτε λόγος για τις αναίτιες και χουντικής έμπνευσης συλλήψεις αθώων διαδηλωτών, δικηγόρων και... κάμεραμεν στην οδό Ασκληπιού, ούτε κουβέντα για το τι γινόταν στη ΓΑΔΑ την ίδια ώρα. Και όλα αυτά μισή ώρα μετά την έναρξη του δελτίου ειδήσεων(;). Το βράδυ, στο κεντρικό δελτίο η Μαρία Χούκλη, μόνη της, έσωσε τα προσχήματα. Αφού το θέμα είχε «ανέβει» έπειτα από την κατακραυγή των ιδιωτικών στη στάση της χουντικής καθοδήγησης Αστυνομίας, στη δεύτερη θέση του δελτίου, η ίδια η παρουσιάστρια ανέφερε με τα λόγια της την καταδίκη της ΕΣΗΕΑ και δημοσιογραφικών οργανώσεων για τις επιθέσεις κατά δημοσιογράφων αλλά και τις συλλήψεις δικηγόρων!
Μόνη της, εκτός κειμένου και δίχως φυσικά υποστήριξη από κάποιο μονταρισμένο ρεπορτάζ. Η κάμερα της ΕΡΤ δεν βρέθηκε χθες στην οδό Ασκληπιού. Διότι πολύ απλά δεν ήθελε να βρεθεί. Γιατί και η κάμερα ήταν εκεί και οι ΛΟΓΟΚΡΙΜΕΝΟΙ δημοσιογράφοι της κρατικής τηλεόρασης (λέγεται και μπόχα) ήταν εκεί. Μόνο που κάποιος απλώς τους απαγόρευσε να αναφερθούν σε γεγονότα που δεν εμπεριέχονται στην κυβερνητική γραμμή...
Ευτυχισμένο το 1968...

Εποστρακισμός και παρεξήγηση

2008-12-24T00:04:00.004+02:00

Το περιστατικό είναι από το πρωϊ γνωστό: άγνωστοι πυροβόλησαν μέσα από την Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου εναντίον κλούβας με 22 άνδρες των ΜΑΤ που ξεκινούσε την... καθημερινότητά της από τα κεντρικά των ανδρών με τα κράνη, στην Καισαριανή. Η Αστυνομία συνελήφθη ξανά ψευδόμενη, ισχυριζόμενη αρχικά ότι «κάτι βρήκε το λάστιχο», ότι «βολίδα μπορεί να είναι οτιδήποτε βάλλει», ενώ αυτοψία στον χώρο έκανε έπειτα από δέκα ώρες.
Πολλά αναρωτήθηκε η κοινή γνώμη, ακόμα περισσότερα οι δημοσιογράφοι. Κάποιοι μίλησαν για νέο αντάρτικο πόλης και τρίτη γενιά τρομοκρατών, άλλοι για το οργανωμένο έγκλημα, ενώ κάποιοι σκέφτηκαν μήπως οι φοιτητές εξοπλίστηκαν και άρχισαν την εκδίκηση.
Ελάχιστοι όμως σκέφτηκαν το πιο απλό: αυτό δηλαδή που η Αστυνομία έπρεπε από την αρχή να σκεφτεί, όπως άλλωστε έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν. Οτι είναι πολύ πιθανόν οι σφαίρες του Καλάσνικοφ να... εποστρακίστηκαν από κυνηγούς της περιοχής και, τελικά, «όλα να είναι μια παρεξήγηση». Γιατί άραγε αυτές οι ερμηνείες να δίνονται μόνο στις σφαίρες των μπάτσων και όχι και στις σφαίρες κατά των μπάτσων?

υγ. Φυσικά, το γεγονός ότι η κατάσταση ξεφεύγει, είναι ένα άλλο, μεγάλο ζήτημα που δεν σηκώνει πλάκες. Οι νεκροί είναι νεκροί σε κάθε πλευρά...
υγ2 Ούτε και το γεγονός ότι το μυαλό των περισσότερων πήγε σε προβοκάτσια με στόχο το άσυλο για το οποίο τόση κουβέντα γίνεται από το περασμένο Σαββατοκύριακο...

Ευρωπαίοι γνωστοί - άγνωστοι

2008-12-23T02:20:00.004+02:00

Απορίες ενός ζαλισμένου από τα χημικά Αθηναίου: Χωρίς να είμαι οπαδός ή ψηφοφόρους του, αναρωτιέμαι εάν τελικά όντως ο Συνασπισμός, Σύριζα, ή όπως αλλιώς λέγεται βρίσκεται πίσω από τα επεισόδια επειδή «χαϊδεύει» τους κουκουλοφόρους. Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι ο Κωστάκης και η Αλέκα, αλλά και ο Καρατζαφέρης, έχουν δίκιο και ο Συνασπισμός όντως υποκινεί τα επεισόδια και τις διαδηλώσεις, τότε δυο τινά συμβαίνουν:
Είτε οι δημοσκοπήσεις που μας σερβίρουν είναι... μούφα και ο Συνασπισμός είναι έτοιμος για αυτοδύναμη κυβέρνηση, με τόση δύναμη να κατεβάζει χιλιάδες κόσμο στον δρόμο και σε όλη την Ελλάδα...
Είτε η Κυβέρνηση και τα εξαπτέρυγά της είναι αμφότεροι ανίκανοι να προστατεύσουν την ασφάλεια και την τάξη στη χώρα και στην Αθήνα από τις λίγες εκατοντάδες υποστηρικτών του Σύριζα που φοράνε μια κουκούλα, το απόγευμα, και τα σπάνε όπως μπορούν.
Ακόμη μια απορία που γεννήθηκε τις τελευταίες μέρες, είναι εάν αυτό το κίνημα των κουκουλοφόρων του Σύριζα, έχει επεκταθεί τόσο πολύ που τα πλοκάμια του έχουν φτάσει σε... ολόκληρη την Ευρώπη, όπου τις τελευταίες μέρες γίνονται και διαδηλώσεις Ελλήνων ως συμπαράσταση στις εκδηλώσεις για τη δολοφονία του Αλέξη αλλά και διαδηλώσεις ξένων νεαρών που απλώς... δεν γουστάρουν τη ζωή που άλλοι τους έφτιαξαν να ζήσουν και διαμαρτύρονται.
Ποιος στη χάρη τους, των Αλέκου και Αλέξη, που από την ταπεινή Κουμουνδούρου κατέκτησαν όλη την Ευρώπη και έκαναν κοτζάμ Σαρκοζί (με την Κάρλα) να αποσύρει την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση...

Η... σιδηρά Κυρία

2008-12-23T02:10:00.004+02:00

«Οι διαδηλώσεις των μαθητών δεν είναι εξέγερση. Η πραγματική λαϊκή εξέγερση θα γίνει δίχως να σπάσει ένα τζάμι». Τάδε έφη Αλέκα Παπαρήγα από το βήμα της Βουλής προχθές το βράδυ, κατά τη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό του 2009. Αναρωτιόμουν και τις προηγούμενες μέρες, αλλά τελευταία με έπεισε η ίδια η γενική γραμματέας του ΚΚΕ. Για να την αποθεώνει ο Καρατζαφέρης, να τη «χαϊδεύει» ο Καραμανλής, να την επιβραβεύουν οι δημοσκοπήσεις των media και να την καλεί ο Κουρής με την «Αυριανή» να πάρει την τάξη στα χέρια της, κάτι... στραβό συμβαίνει με τη γενική γραμματέα και το ίδιο το ελληνικό ΚΚ.
Θυμίζω απλά ότι στις πορείες που οργανώνονται από το ΚΚΕ, την ΚΝΕ ή το ΠΑΜΕ, τα κόκκινα σημαιάκια είναι καλά στερεωμένα σε χοντρά ξύλα που όχι μόνο κεφάλι ανοίγουν αλλά και κράνος ΜΑΤατζή. Αναρωτιέμαι επίσης εάν στα Δεκεμβριανά, στον Εμφύλιο ή στην Οκτωβριανή Επανάσταση, όντως... σώθηκαν τα τζάμια - και χάθηκαν άλλα.
Αν κάτι αποδεικνύει το πόσο στρεβλό είναι το πολιτικό μας σύστημα, αυτό δεν είναι ούτε η ανίκανη και επικίνδυνη Νέα Δημοκρατία, ούτε το λίγο, άτολμο και ρηχό ΠΑΣΟΚ, ούτε ο νεανίζων και τρικυμιώδης Συνασπισμός, αλλά η απόλυτα φασιστική, αυταρχική και συντηρητική στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ και αρκετών πιστών μελών του. Ετσι όπως πάμε, σε λίγο όντως θα γίνει αυτό που ζήτησε ο Κουρής μέσω της... δημοκρατικής Αυριανής που... γκρέμισε τον Καραμανλισμό: «Να επέμβει η ΚΝΕ να επιβάλλει την τάξη». Αλλωστε, ποιος μίλησε για εξέγερση; «Τριακόσιοι ξενόφερτοι προβοκάτορες» κάνουν πορείες και επεισόδια. Οπως είχε πει το ίδιο κόμμα για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, προτού αλλάξει στάση, κατόπιν εορτής και... κάψει τα σχετικά πρωτοσέλιδα του Ριζοσπάστη...

Δέντρο... υψίστης ασφαλείας!

2008-12-21T03:37:00.005+02:00

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα είναι πλέον ο πιο καλά φυλασόμενος στόχος των Αθηνών! Η Δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει, η Ελλάδα μας θα κάνει Χριστούγεννα, ευτυχισμένα, πολιτισμένα, χαρούμενα και, κυρίως, καταναλωτικά. Με την απαραίτητη σημείωση ότι αυτά τα Χριστούγεννα έγιναν επί Δημαρχίας Νικήτα Κακλαμάνη (τού... δεν λέω τι είμαι και κρύβομαι γιατί φοβάμαι τους «νοικοκυραίους»), με χορηγό τη Lacta, την ION και άλλους σπόνσορες των εκδηλώσεων στο Σύνταγμα.
Η σημερινή Κυβέρνηση και κάθε παρακλάδι της, σαν τον Δήμαρχο της Αθήνας, αποδεικνύουν κάθε μέρα που περνάει ότι μπορεί να είναι ακόμα περισσότερο γελοίοι από χθες. Οταν το δέντρο του Συντάγματος έχει αναχθεί στον πλέον φυλασόμενο χώρο των Αθηνών, καταλαβαίνει κανείς με τι γελοία υποκείμενα έχουμε να κάνουμε. Και αν ήταν μόνο γελοία, θα γελούσαμε και θα περνούσε η ώρα. Το κακό είναι ότι αποτελούν και κίνδυνο: για τη δημόσια υγεία, ασφάλεια και λογική...

υγ. Οι φάτσες πάντως των μπάτσων τα λένε όλα. Τέτοιες διαταγές που να αυτο-ξεφτιλίζουν μια τραγική ούτως ή άλλως Αστυνομία, δεν έχουν ξαναδοθεί...

Ο επίμονος κηπουρός

2008-12-20T04:50:00.004+02:00

Αυτά τα κάμποσες χιλιάδες παιδιά που βγαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται για το μέλλον των 700 και λιγότερων ευρώ, θα μάθουν σήμερα από τον Τύπο ή θα έχουν ήδη πληροφορηθεί από το διαδίκτυο, ότι ένας διεθνής ποδοσφαιριστής, κορυφαίος τερματοφύλακας και μέλος της Πρωταθλήτριας Ευρώπης 2004, Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου, Αντώνης Νικοπολίδης, ένας επαγγελματίας παίκτης με παχυλούς (άξια) μισθούς και συμβόλαια εδώ και περίπου 15 χρόνια... διορίστηκε ΚΗΠΟΥΡΟΣ στον Δήμο Κηφισιάς.
Δεν έπεσαν έξω τα καράβια του, ούτε έχασε τα χρήματά του στον τζόγο. Απλώς εκμεταλλεύτηκε τον νόμο που δίνει τη δυνατότητα σε όσους αθλητές πετυχαίνουν ευρωπαϊκές ή παγκόσμιες νίκες να διορίζονται σε θέσεις του Δημοσίου ή των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης ή να παίρνουν άδειες για πρακτορεία του ΟΠΑΠ.
Ο Νικοπολίδης επέλεξε να γίνει... κηπουρός, όταν με το καλό πάρει σύνταξη από το λιμάνι και να έχει την αργομισθία του στον Δήμο Κηφισιάς, λαμβάνοντας για το... κλάδεμα των νερατζιών και το μάζεμα των φύλλων κάνα χιλιάρι ευρώ μηνιαίως - συν επιδόματα και δώρα.
Κι αναρωτιέται κανείς: έχοντας βγάλει (άξια) τόσα εκατομμύρια ευρώ από τη σπουδαία καριέρα του, έχοντας κάνει παχυλά συμβόλαια και πάρει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ως πριμ και ως διαφημιστικά συμβόλαια από χορηγούς εταιρείες, αυτού του έρημου Ελληνα... Τζορτζ Κλούνεϊ (λέμε τώρα) δεν του έκοψε ότι με το να καταλάβει αυτή την κενή οργανική θέση κόβει έναν μισθό από κάποιον που σίγουρα θα τον έχει περισσότερο ανάγκη?
Το ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει... το τέρμα μας, ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα. Και ο... γιος του πάρτα όλα κρύβεται μέσα στον καθένα μας. Κατά τ' άλλα, ο Αντωνάκης θα εμφανιστεί σύντομα σε καμιά φιλανθρωπική εκδήλωση να μιλήσει για τα άπορα παιδιά, να κάνει καμιά δωρεά (έναν μισθό του Δήμου Κηφισιάς) και να έχει ήσυχη τη συνείδησή του.
Πώς το είπε ο Βουλγαράκης; «Το νόμιμο είναι και ηθικό». Τώρα και σε αθλητική έκδοση. Για να μη νομίζετε ότι μόνο οι πολιτικοί πάσχουν σε αυτή τη χώρα...

υγ. Υποτίθεται πάντως ότι αυτός ο νόμος δημιουργήθηκε για να ενισχύει αθλητές ατομικών ή μικρών αθλημάτων, σχεδόν ερασιτεχνικών...

Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει...

2008-12-20T03:08:00.006+02:00

...είναι που ονειρεύομαι, σαν τον Καραγκιόζη.
Πίσω από τους στίχους και πέρα από τις νότες, η Μαρίζα Κωχ (ναι, η Μαρίζα Κωχ) εμφανιζόμενη με αυτό το τραγούδι στην αποψινή συναυλία στα Προπύλαια, θύμισε ξανά το γιατί οι νέοι έχουν δύναμη: γιατί ονειρεύονται, ίσως και σαν τον Καραγκιόζη, μα είναι ζωντανοί γιατί ονειρεύονται.
Περίπου δέκα χιλιάδες άτομα ήταν ο μεγαλύτερος αριθμός συγκεντρωμένων σε μια συναυλία πρόχειρα στημένη μα και με οργανωμένο νόημα. Πολλαπλάσιοι πέρασαν από τις τρεις το μεσημέρι ως τα μεσάνυχτα - και βάλε - που κράτησε. Ακόμη πιο πολλαπλάσιοι αυτές τις μέρες έχουν κατέβει στους δρόμους, σε πορείες πρωϊνές, απογευματινές, βραδινές και μεταμεσονύκτιες. Εκατοντάδες χιλιάδες στόματα έχουν φωνάξει συνθήματα κατά της Αστυνομίας, της κυβέρνησης, της σιωπής της κοινωνίας, του φόβου. Αν αυτό δεν είναι εξέγερση, τότε και ο Καραγκιόζης δεν είναι ήρωας του θεάτρου σκιών αλλά... πρωθυπουργός.

υγ. Σε μια συναυλία «χώρεσαν» ο Μαχαιρίτσας και ο Δεληβοριάς, τα Διάφανα Κρίνα και η Κωχ. Μα οι νέοι δεν έχουν ούτε άποψη, ούτε σκέψη, ούτε θυμικό, ούτε σεβασμό στο παρελθόν, ούτε μέλλον. Ετσι δεν λένε όλες αυτές τις μέρες στα κανάλια?

υγ2. ...Κι αν δεν ντρέπεσαι να καθίσεις πίσω, έλα στη παράσταση για να σε γιουχαίσω. Αν δεν ντρέπεσαι...

Κλακαδόροι του τίποτα

2008-12-20T02:49:00.004+02:00

Ποτέ στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία δεν χειροκροτήθηκε τόσο πολύ Πρωθυπουργός που δήλωσε... ανίκανος ή και μαλάκας. «Αναλαμβάνω την ευθύνη, δεν είχα πλήρη εικόνα της υπόθεσης όταν κλήθηκα να τοποθετηθώ» είπε ο Κωστάκης στην κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, αναφερόμενος στο Βατοπαίδι και 150 εξίσου μαλάκες σηκώθηκαν και τον χειροκροτούσαν επί πεντάλεπτο με ενθουσιασμό.
Δυο ερμηνείες μπορούν να δοθούν: η πρώτη αναφέρει πως ότι και αν πει ο Καραμανλής, 150 τύποι και τύπισσες που δηλώνουν βουλευτές (εμείς τους κάναμε) θα σηκωθούν να τον αποθεώσουν. «Είστε κουραμπιέδες» θα πει ο Καραμανλής, τσουνάμι τα χειροκροτήματα από κάτω. «Οι μανάδες σας τον παίρνουν στη Συγγρού» θα συμπληρώσει, standing ovation για δεκάλεπτο από κάτω. «Θέλω να χέσω στα μούτρα σας» θα καταλήξει, τρελή αποθέωση από τα έδρανα της Γερουσίας.
Τα παιδιά της «Ελληνοφρένειας» στον ΣΚΑΪ, το τόνισαν γλαφυρά στους τίτλους της εκπομπής τους, τελευταίας για το 2008. «Ραντεβού το 2009. Μάλλον. Γιατί πώς να κάνεις σάτιρα σε μια χώρα που οι βουλευτές της κυβέρνησης χειροκροτούν τον Πρωθυπουργό που τους δηλώνει ανίκανος», ήταν μέσες άκρες το σχόλιό τους.
Πόσο δίκιο έχουν;
Η δεύτερη εξήγηση είναι ότι θεωρούν τον Καραμανλή την τελευταία κυριολεκτικά ελπίδα τους για επαγγελματική αποκατάσταση. Ανεπάγγελτοι οι περισσότεροι, επαγγελματίες πολιτικοί για την ακρίβεια, πιστεύουν ότι ο μπούλης ως άλλος Ελ Σιντ, θα καταφέρει να επιζήσει (ποντάροντας φυσικά στη μεγάλη μαλακία που μας δέρνει ως λαό, να βγάζουμε ξανά Πρωθυπουργό εκείνον που μας έκαψε πέρυσι) και στον ανασχηματισμό θα τους δώσει ένα υπουργείο, ή υφυπουργείο είτε για να λιγδώσει και το δικό τους αντεράκι, είτε για να βρουν καμιά γκομενίτσα και εκείνοι - όχι μόνο ο Ζαχόπουλος.
Κάθε άλλη προσπάθεια για εξήγηση ανάγεται στη σφαίρα της επιστήμης, ξέρετε ποιας...

«Να αλλάξουμε το κλίμα»

2008-12-20T02:43:00.003+02:00

Η Ελλάδα καίγεται, οι νέοι είναι στους δρόμους, η αγορά στενάζει από την κρίση, οικονομική και πολιτική, ένα νέο παιδί είναι στον τάφο, οι κινητοποιήσεις παίρνουν χαρακτήρα εξέγερσης, ένα νέο κίνημα γεννιέται - και μάλιστα «ακαπέλωτο». Και ο Πρωθυπουργάκος μας (υποκοριστικό και πολύ του είναι) ψάχνει τρόπους να αναστρέψει το κλίμα των δημοσκοπήσεων. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν δεν πέρασε κυβέρνηση στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία (τρομάρα της) που να ασχολείται τόσο πολύ με την αλλαγή του κλίματος κάθε τόσο.
Τα παλικάρια δεν είναι μόνο ανίκανα και επικίνδυνα. Είναι ότι πασχίζουν να διατηρηθούν με κάθε τρόπο στην εξουσία. Τους φτύνουν και νομίζουν ότι βρέχει. Θεωρούν ότι μπορούν να αναστρέψουν το κλίμα, λες και για την πτώση τους φταίει το φαινόμενο του θερμοκηπίου και πως εάν περιορίσουν τη ρύπανση αυτό θα αλλάξει.

Προκόψαμε...

2008-12-10T03:34:00.003+02:00

Καθηγητής Πανεπιστημίου, σοβαρός - μέχρι πρόσφατα. Δεν είχε ενσκήψει στην άκρατη «γλειφολογία» του Καραμανλή, διατηρώντας το ακαδημαϊκό προφίλ του. Πέρασε των παθών του τον τάραχο όταν εμπνεύστηκε τον βασικό μέτοχο και έγινε βορρά στα κανάλια. Οταν το νομοσχέδιο έγινε... στάχτη και η κόκκινη κάρτα ήρθε από την Ευρωπαϊκή Ενωση, σταμάτησε - μαζί με τον Καραμανλή - τις βλακείες και ρίχτηκε στη δουλειά. Εργατικός από τους λίγους και με σαφώς ανώτερο επίπεδο από τους περισσότερους υπουργούς και υφυπουργούς του Καραμανλή, ξεχώρισε και μετά τον Ρουσσόπουλο έγινε ο άτυπος νο 2 της κυβέρνησης.
Αυτό το Σαββατοκύριακο όμως αρκούσε και για το δικό του «στριπτίζ». Ενώ κάτι πήρε αρχικά να κάνει, υποβάλλοντας παραίτηση για λόγους ευθιξίας, στη συνέχεια κατάφερε να τα θαλασσώσει. Στα υπέρ του ότι δεν κρύφτηκε, όπως άλλοι μεγαλοσχήμονες της ίδιας κυβέρνησης (Ντόρα, Μεϊμαράκης), στα κατά του ότι κατάφερε να εξοργίσει τους πάντες: μορφωμένους και αμμόρφωτους, λαϊκούς και κουλτουριάρηδες.
Διότι, υπουργέ μου, όταν λέτε ότι τα κανάλια δείχνουν μόνο αυτά που η Αστυνομία δεν προστάτευσε, τι ακριβώς εννοείτε; Οτι οι κάμερες έπρεπε να πάνε στο Παγκράτι ή στη Γλυφάδα όπου δεν είχαμε ζημιές, για να αποθεώσουν τα... αστυνομικά μέτρα εκεί, την ώρα που η Αθήνα καιγόταν; Πάλι καλά που δεν επικαλεστήκατε τον «στρατηγό άνεμο» κι εσείς. Λίγο έλλειψε...

Κατέστρεψε τόσα πολλά σε τόσο λίγο...

2008-12-10T03:24:00.003+02:00

Είναι ο άνθρωπος που έβλεπε τους Ελληνες να καίγονται. Είναι ο άνθρωπος που έβλεπε τους Ελληνες να ληστεύονται. Είναι ο άνθρωπος που έβλεπε τους Ελληνες να υποκλέπτονται. Είναι ο άνθρωπος που έβλεπε τους Ελληνες να... ανταλάσσονται. Είναι ο άνθρωπος που είδε την Ελλάδα να μαυρίζει από την εκτέλεση ενός παιδιού και την ανικανότητα του ίδιου, των συνεργατών του και των εκατοντάδων επικίνδυνων γλειφτών που τον περιτριγυρίζουν, να προστατεύσουν με ανθρώπινα όρια, να λειτουργήσουν με την κοινή λογική και να μην πετάνε αρλούμπες κάθε φορά που δεν καταλαβαίνουν ούτε καν τι συμβαίνει...
Ποτέ άλλοτε στην πολιτική ζωή αυτής της χώρας, πλην ίσως της περιόδου των αμόρφωτων συνταγματαρχών, δεν υπήρξε πολιτικός που κατάφερε τόσα πολλά σε τόσο λίγο. Για την ακρίβεια, που κατάφερε να καταστρέψει τόσα πολλά σε τόσο λίγο διάστημα. Το πρόβλημά του δεν είναι η απουσία ευαισθησίας. Είναι απλά ότι δεν γουστάρει αυτή τη δουλειά. Τον πήραν από τις χασαποταβέρνες και τα μπουζούκια στα Λαδάδικα και τον έκαναν αρχηγό και Πρωθυπουργό επειδή είχε το όνομα. Για πολιτική παιδεία και σκέψη, ούτε λόγος. Οσο υπήρχε ο Ρουσσόπουλος, μπορούσε να διαχειριστεί τουλάχιστον την επικοινωνία. Τώρα ούτε αυτό δεν γίνεται.
Η Αστυνομία δολοφονεί ή κρύβεται κι αυτός αντί να αναρωτηθεί τι συμβαίνει και δεν μπορούν οι μπάτσοι να κάνουν απλώς τη δουλειά τους και όχι να καταφεύγουν στα δυο άκρα, εφευρίσκει συνομωσίες, εχθρούς και ετοιμάζει... τανκς για να μαζευτούν από τον δρόμο καμιά εκατοστή αλήτες και άλλα τόσα αμούστακα παιδιά. Θα μείνει στην Ιστορία ως ο άνθρωπος που κατάφερε να αναστήσει ένα πεθαμένο ΠΑΣΟΚ στη συνείδηση του κόσμου. Αν βέβαια μέχρι την ώρα που θα φύγει, υπάρχει Ελλάδα για να κυβερνήσει ο Γιωργάκης...

Welcome to Wall Street

2008-11-15T02:01:00.003+02:00

(κυκλοφορεί στα mailbox και είναι διδακτικό)

Μια φορά και έναν καιρό σ' ένα χωριό, ο Χάρης ανακοίνωσε στους χωρικούς ότι θα αγόραζε μαϊμούδες προς 10 ευρώ τη μία. Γνωρίζοντας οι χωρικοί ότι υπάρχουν πολλές στο δάσος έτρεξαν να πιάσουν όσες περισσότερες μπορούσαν. Πράγματι ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες μαϊμούδες προς 10 ευρώ τη μία όπως τους είχε υποσχεθεί. Οι μαϊμούδες όμως άρχισαν να λιγοστεύουν και έτσι οι χωρικοί σταμάτησαν να τις κυνηγάνε.
Ο Χάρης επιμένοντας ανακοίνωσε ότι πλέον θα αγόραζε μαϊμούδες για 20 ευρώ τη μία. Πράγματι οι χωρικοί έτρεξαν και πάλι πιάνοντας και άλλες μαϊμούδες. Όμως οι μαϊμούδες λιγόστεψαν και οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους. Ο Χάρης όμως τους ανακοίνωσε ότι επειδή δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαϊμούδες και θα αγόραζε τη μία προς 25 ευρώ. Οι χωρικοί έπιασαν και τις λίγες που είχαν απομείνει.
Ο Χάρης μάζεψε ξανά τους χωρικούς και τους είπε πως καταλαβαίνει ότι υπάρχουν πλέον ελάχιστες μαϊμούδες, γι' αυτό και θα τους δώσει 50 ευρώ τη μία για τις υπόλοιπες που θα του φέρουν. Τους ανακοίνωσε παράλληλα ότι σοβαρές δουλειές τον αναγκάζουν να φύγει για την πόλη και έτσι την αγοραπωλησία θα αναλάμβανε ο βοηθός του.
Με του που έφυγε ο Χάρης, ο βοηθός του φώναξε τους χωρικούς και τους είπε: «Ο Χάρης γέμισε έναν στάβλο με τις μαϊμούδες που του φέρνατε. Εγώ θα σας τις πουλήσω αυτές για 35 ευρώ τη μία και όταν γυρίσει ο Χάρης του τις πουλάτε εσείς για 50 ευρώ». Οι χωρικοί, μαζεύτηκαν, το συζήτησαν και συγκεντρώνοντας τις οικονομίες τους αγόρασαν όλες τις μαϊμούδες από τον βοηθό του Χάρη. Του δώσανε τα χρήματα, ώσπου τους είπε μια μέρα πως φεύγει εσπευσμένα απ' το χωριό για δουλειές. Κανείς από τους χωρικούς δεν είδε ποτέ ξανά ούτε τον βοηθό ούτε τον Χάρη.

Welcome to Wall Street!

Πού το πάει ο mr MIG?

2008-11-13T04:10:00.004+02:00

Πήγε στη Βουλή και τους είπε «υπάλληλούς» του. «Εφτυσε» κατάμουτρα το σχέδιο της Κυβέρνησης για τη «σωτηρία» των Τραπεζών - οι οποίες όλες δήλωναν ότι δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα. Κάνει πάντα δηλώσεις, όταν του το ζητήσουν. Πάει στο γήπεδο και στηρίζει τον προπονητή - πού ακούστηκε αυτό στην Ελλάδα. Επεισε τους Βαρδινογιάννηδες να τον κάνουν συνέταιρο στον Παναθηναϊκό. Τι σόι πράγμα είναι αυτός ο Ανδρέας Βγενόπουλος?
Πολύ μακριά από το συνηθισμένο προφίλ του έλληνα επιχειρηματία, ο Βγενόπουλος μοιάζει (αν και δεν είναι) ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που έβγαλε λεφτά αλλά δεν καβάλησε και το καλάμι. Καπνίζει πούρα, έχει μπράβους, είναι λεφτάς, αλλά μοιάζει να σε σέβεται - ή τουλάχιστον αυτό σου πουλάει. Είναι ο «έλληνας Μπερλουσκόνι»? Θα γίνει ο «νέος Κοσκωτάς»? Ή θα μείνει απλώς ο «τραπεζίτης του λαού», όπως τον αναφέρουν τα ελληνικά ΜΜΕ - όσα μπορούν τέλος πάντων και δεν έχουν δανεικά σε άλλους τραπεζίτες...
Αν έλειπαν και οι αυταρχικού τύπου αγωγές κατά πολιτικών, το πείραμα θα ήταν ελπιδοφόρο. Έστω κι αν ακόμα και γι' αυτές, κάποιοι του λένε «μπράβο» γιατί και η πολιτική πρέπει να μετρά τα λόγια της καμιά φορά. Το φαινόμενο χρίζει παρακολούθησης, όσο και προσοχής. Διότι κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως ένας πλούσιος έχει ιδανικά κι ευαισθησίες...

Ο Πέτρος, ο Γιόχαν και ο Φραντς

2008-11-11T01:50:00.003+02:00

Ο Τατούλης απασφάλισε ξανά τη χειροβομβίδα, ο Παναθηναϊκός δεν είχε κερδίσει τον Ολυμπιακό στο ντέρμπι και, δευτεριάτικα, ο Καραμανλής δεν θα έπαιρνε άλλη απόφαση πλην της διαγραφής του πολιτικού από την Αρκαδία. Τα νεύρα της Δευτέρας είναι καταλυτικά συνήθως για αποφάσεις και ο Αρκάς (καμία σχέση με τον σκιτσογράφο) δεν θα τη γλίτωνε με τίποτε.
Δεν διαφωνώ απόλυτα με τον Τατούλη σε όσα λέει τους τελευταίους μήνες. Διαφωνώ με το γεγονός ότι δεν τα έλεγε όσο είχε το υφυπουργείο Πολιτισμού. Και διαφωνώ, τελευταία, με τον τρόπο που επιλέγει να τα εκφράσει. Παράδειγμα: η Νέα Δημοκρατία ετράπη σε φυγή από τη συζήσηση για την Προανακριτική Επιτροπή, σε ένα θέμα, το Βατοπαίδι, που ο Τατούλης θεωρούσε σκάνδαλο με εμπλεκόμενο τον Θοδωρή Ρουσσόπουλο.
Η Ρηγίλλης και το Μαξίμου διέταξαν φυγή απ' τη Βουλή και ο μέγιστος Πέτρος πειθάρχησε. Ο μάγκας, ο σωστός και ο πολλά βαρύς, επιλέγει τον φυσικό του χώρο, τη Βουλή, πάει και μιλώντας στο Σώμα - και στον λαό - λέει: «διαφωνώ με την αποχώρηση, ήρθα για να το δηλώσω στο πιο επίσημο μέρος, αλλά δεν ψηφίζω την Προανακριτική γιατί δεν δίνω σε κανέναν το δικαίωμα να μου πει ότι ρίχνω την Κυβέρνηση». Αντίθετα κρύφτηκε κι αυτός μαζί με τους άλλους. Οπως επίσης δεν καλείς τα κανάλια, κάνεις μια γλυκανάλατη δήλωση και μετά ξεσκίζεις τον Πρωθυπουργό στο blog σου. Τι έχεις? Ανθρωποφοβία?
Το θέμα είναι ότι ο Καραμανλής έμεινε με 151, είναι επίσης... πέντε βαθμούς πίσω από την κορυφή και οι επόμενες Δευτέρες προβλέπονται ακόμα πιο δύσκολες. Ο ένας βρέθηκε. Απομένουν οι υπόλοιποι. Σαν το τραγούδι:
Ο Πέτρος, ο Γιόχαν και ο Φραντς, σε φάμπρικα δούλευαν κι έφτιαχναν τανκς. Αναζητούνται οι Γιόχαν και Φραντς που αχώριστοι έγιναν, φτιάχνοντας τραστ...

Σάββατο στο Κολωνάκι

2008-11-10T01:59:00.004+02:00

Ακινητοποιημένα αυτοκίνητα στα φανάρια. Υπερμεγέθη τζιπ που παρκάρουν όπου βρουν και περιμένουν επί πεντάλεπτο, κλείνοντας την κυκλοφορία, τον παρκαδόρο κάθε μαγαζιού. Μπετόβλακες πορτιέρηδες που δεν κόβουν ούτε... στην ξερή, για να μπορούν να «κόψουν» σοβαρά μούρες στην πόρτα. Και μέσα ποζαριστά πρόσωπα που νιώθουν ότι το βράδυ τους εξαντλήθηκε από τη στιγμή που μπήκαν στο χάι μαγαζί.
Το Κολωνάκι τα Σαββατόβραδα είναι πιο ψεύτικο από ποτέ. Δέκα ευρώ το ποτό - όσο αγοράζουν το μπουκάλι - για να στριμωχτείς με τον κάθε λιγδιάρη δίπλα σου, να ακούσεις υποτίθεται καλή μουσιή και να τα πεις με την παρέα σου, όταν πολύ πιο εύκολα, ευχάριστα και όμορφα θα τα πεις μαζί τους μια άλλη μέρα, στο ίδιο μέρος και με περισσότερη ευγένεια από τα καλόπαιδα στην πόρτα και στο σέρβις, που γνωρίζουν ότι τις καθημερινές τα μαγαζιά τους φυτοζωούν.
Αυτή είναι η διασκέδαση που θέλουμε τελικά - και που δεν θέλουμε να την αλλάξουμε. Να μπούμε στο χάι, κάθε χρονιά αλλάζει, μαγαζί, να πληρώσουμε για υπηρεσίες που δεν μας προσφέρονται και να κοιτάμε χαμογελαστοί το υπερπέραν ή την απέναντι, δίχως να μπούμε στη διαδικασία να μιλήσουμε καν.
Η Αθήνα είναι η πιο απρόσωπη πόλη της Ευρώπης. Αρκετά όμορφη, μέσα στις αντιθέσεις της, αλλά και δίχως καμία προσωπικότητα, ως πόλη και ως κάτοικοι. Πόζες, στυλ, μούρη και επίδειξη, είναι τα μοναδικά που βρίσκεις έξω, ειδικά τα Σαββατόβραδα. Και πολλή μοναξιά. Ατέλειωτη. Λες και μόλις γυρίζουμε στην πρωτεύουσα από διακοπές, κλεινόμαστε όλοι στον εαυτό μας. Λες και είμαστε διαφορετικοί απ' ότι το καλοκαίρι, πως τότε δεν παίζει ρόλο το ποιος είσαι, που δουλεύεις, πόσα βγάζεις, τι αμάξι οδηγείς.
Και ζητάμε και επενδύουμε στην απρόσωπη διασκέδαση: βλέπεις έξω παρέες που δεν μιλούν μεταξύ τους, δεν έχουν τι να πουν, δεν ανοίγονται καν. Αρκεί που μπήκαν στο χάι μαγαζί και βρίσκονται στο Κολωνάκι...

Ολλανδο-ισπανική συνεργασία!

2008-11-10T01:45:00.004+02:00

Λένε ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. Ούτε και το θέαμα στο ποδόσφαιρο. Κοντά εξήντα εκατομμύρια ευρώ είναι το ύψος των μπάτζετ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού, αλλά το θέαμα στο ντέρμπι του Ολυμπιακού Σταδίου ήταν για... κλάματα. Γηπεδούχοι και φιλοξενούμενοι έπαιζαν το «φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη», με αποτέλεσμα το Μηδέν σε όλα τα επίπεδα.
Και αν πολλοί λένε ότι ποδοσφαιροποιείται η πολιτική, να που κάποιες στιγμές συμβαίνει και το ανάποδο. Να κάνουν οι προπονητές «πολιτική». Τεν Κάτε και Βαλβέρδε στο ΟΑΚΑ έκαναν πολιτική, με την έννοια ότι οι συνθήκες για τις ομάδες που προπονούν, τους οδήγησαν στο να κατέβουν όσο πιο συντηρητικά μπορούσαν για να πάρουν, τουλάχιστον, την ισοπαλία.
Ο ολλανδός προπονητής του Παναθηναϊκού, έχοντας περάσει προ δεκαημέρου το σοκ του Εργοτέλη και γνωρίζοντας ότι είχε μπροστά του μια τριάδα αγώνων «φωτιά», με Πανιώνιο, Βέρντερ και Ολυμπιακό, ξεπέρασε τα δυο πρώτα εμπόδια, μπήκε καβάλα στο άλογο μετά την επική νίκη στη Βρέμη και πιθανόν αποφάσισε ότι και η ισοπαλία είναι καλή με τους ερυθρόλευκους, για να μην επιστρέψει ο ίδιος και οι πράσινοι, στην προ Γερμανίας κατάσταση με την γκρίνια και την αμφισβήτηση.
Ο ισπανός προπονητής του Ολυμπιακού από την άλλη πλευρά, έχοντας «καβατζώσει» πέντε πόντους διαφορά στη βαθμολογία από το τριφύλλι και με ντέρμπι με τον δεύτερο ΠΑΟΚ να έρχεται την άλλη εβδομάδα, γνώριζε την αποστολή του: δεν χάνω στο ΟΑΚΑ, κερδίζω τον ΠΑΟΚ και... τελείωσε η χρονιά. Αλλωστε, έμαθε πια ότι το ελληνικό πρωτάθλημα είναι η περίφημη «ψύχωση», ειδικά κόντρα στον Παναθηναϊκό. Οπότε, γιατί να ρισκάρει, να χάσει και να αρχίσει η αμφισβήτηση για τη θέση του;
Πολιτική έκαναν οι δυο προπονητές στο ΟΑΚΑ και αν μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, θα το είχαν κανονίσει και πριν από το ματς. Χενκ Τεν Κάτε και Ερνέστο Βαλβέρδε, δεν ξέρω εάν είναι κορυφαίοι προπονητής, ξέρω όμως ότι είναι πολύ έξυπνοι άνθρωποι για να βάλουν το κεφάλι τους στον ντορβά, τόσο νωρίς - και για δεύτερη φορά ο καθένας μέσα στην ίδια περίοδο. Και είμαστε ακόμα στον Νοέμβριο...

Some of the best

2008-11-08T04:26:00.005+02:00

Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά πρωτοσέλιδα (της βελγικής εφημερίδας De Morgen),
έστω και δίχως ελληνική λέξη και ίσως ο πιο εύστοχος τίτλος (από τη γερμανική ΤΑΖ)

The first

2008-11-08T04:23:00.004+02:00

Το καλύτερο γραφικό για τις αμερικανικές εκλογές.

Από τον κύριο Patrick Moberg στη διεύθυνση http://www.patrickmoberg.com

Κυριακάτικο μελάνι

2008-11-08T02:36:00.003+02:00

Τι ενδιαφέρον έχουν οι αυριανές κυριακάτικες εκδόσεις των εφημερίδων και γιατί να τις αγοράσουμε, πλην της θεματολογίας τους? Αυτή την Κυριακή 9 Νοεμβρίου, θα αγοράσω «ΒΗΜΑ» για το BHMAgazino και τη νέα προσφορά με cd του Μίκη Θεοδωράκη, «Θέμα» για το δεύτερο cd του Μητροπάνου και την ταινία «Head in Clouds» με Σαρλίζ Θερόν και Πενέλοπε Κρουζ, «Ελευθεροτυπία» για το «Showtime» με Ντε Νίρο και Τραβόλτα και, τέλος, «ΕΘΝΟΣ» που κυκλοφορεί με νέο lay out και καλό είναι να το κρίνουμε...

Best of the best

2008-11-08T02:22:00.003+02:00

Το καλύτερο πρωτοσέλιδο της επόμενης μέρας.

«Ο Ομπάμα νίκησε» ήταν η είδηση για όλους,
αλλά το «El Periodico» της Καταλωνίας,
έδωσε και το μήνυμα.
Τη νίκη τη γνώριζαν όλοι, το μήνυμα λιγότεροι...

Πλανητάρχης είπατε?

2008-11-08T02:00:00.004+02:00

Από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα και από την Κίνα στην Ινδονησία. Από την Πολωνία στην Ισπανία και από την Κολομβία στο Ισραήλ. Ο Μπους(της) τζούνιορ, ακόμα και το 2004, είχε περάσει απαρατήρητος, ενώ το 2000 στη διαμάχη μεταξύ του βλάκα και του Γκορ, τα πρωτοσέλιδα δεν ήταν ποτέ τόσα και τόσο πολύχρωμα. Ποια καλύτερη απόδειξη ότι ο κόσμος πιστεύει πραγματικά ότι «change has come to America»?

Και ποιον να... μαυρίσεις?

2008-11-07T19:47:00.004+02:00

Έχουμε γίνει... αμερικανάκια. Οφείλουμε να το παραδεχτούμε. Σαν το θέμα με τον βιασμό: εάν δεν μπορείς να τον αποφύγεις, κάτσε και απόλαυσέ τον. Θέλω να δω όμως τα επόμενα χρόνια, εάν θα γίνουμε και στην πολιτικά αμερικανάκια. Δεν εννοώ μόνο ως επικοινωνία και ως image making των πολιτικών. Ξέρετε, εκείνες τις συμβουλές που αναφέρουν το πώς ο κάθε πολιτικός πρέπει να κουνάει τα χέρια του και καταλήγει ο Σημίτης να θυμίζει καθαριστή τζαμιών. Ή το ότι πρέπει πάντα να χαμογελάει και καταλήγει η Ντόρα ως διαφημίστρια της Colgate.

Εννοώ εάν αυτή η αλλαγή, έστω και προσωρινή, έστω και καχύποπτη, του αμερικανικού κοινού (ναι, έστω του 51%) που στήριξε Ομπάμα, έναν άνθρωπο που δεν έμοιαζε με τον μέσο Αμερικανό», θα έρθει και προς τα εδώ. Ορισμένα blogs το έπραξαν, η εφημερίδα «Ποντίκι» το σχολίασε χιουμοριστικά μέσα από το πρωτοσέλιδό της, βάφοντας... μαύρο τον Γιώργο Παπανδρέου.

Το βασικό θέμα είναι εάν θα βρεθεί σύντομα στη χώρα μας κάποιος πολιτικός που: θα πείθει, θα συγκινεί, θα είναι «ένας από εμάς» αλλά όχι και «σαν κι εμάς», θα προέρχεται δηλαδή από το πεζοδρόμιο και το μεροκάματο αλλά δεν θα συμπεριφέρεται το ίδιο τεμπέλικα και «λαμογιακά» με τον μέσο Ελληνα και, τελικά, θα καταφέρει να μας πείσει αν βρεθεί στον κατάλληλο τόπο και χρόνο.

Μοιάζει πολύ δύσκολο, αν όχι απίθανο. Οι δυο τελευταίοι πρωθυπουργοί της χώρας μας είχαν μεταξύ τους τις εντελώς αντίθετες ιδιότητες: ο μεν Κώστας Σημίτης ήταν ο άνθρωπος για να κάνει τη δουλειά, αλλά πολύ λίγος να αντισταθεί σε ό,τι τον πίεζε - και σίγουρα δεν ήταν «ένας από εμάς» αλλά ούτε σαν κι εμάς. Ο δε Κώστας Καραμανλής είναι «σαν κι εμάς» αλλά όχι και «ένας από εμάς», συν ότι εμφορείται από τα γνωστά μειονεκτήματα του μέσου Ελληνα, με κύριο χαρακτηριστικό την τεμπελιά και τις εξαρτήσεις - ο γνωστός, του γνωστού.

Αυτή είναι η θλίψη η ελληνική παρακολουθώντας το εγχώριο σκηνικό της πολιτικής. Εκτός εάν βάψουμε... μαύρο τον Αβραμόπουλο, για να αποκτήσουμε τουλάχιστον κάγκελα σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο στην Αθήνα...

Οταν δάκρυσε ο πλανήτης

2008-11-06T00:55:00.007+02:00

«I have a dream». Ακόμα και την ύστατη στιγμή, δεν ακολούθησε τον εύκολο δρόμο της αντιγραφής. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ τον ενέπνευσε, αλλά δεν εκείνος δεν τον αντέγραψε. Ηρθε από το τίποτα και έγινε πλανητάρχης. Ενα εκατομμύριο άνθρωποι στο Σικάγο και δισεκατομμύρια από τον καναπέ τους, τον άκουσαν δακρυσμένοι. Πότε άλλοτε θυμάστε αλήθεια ανθρώπους να δακρύζουν από τα λόγια (και όχι τις πράξεις) ενός πολιτικού;

Στο Σικάγο όλοι είχαν βουρκωμένα μάτια. Από τον αιδεσιμότατο Τζέσε Τζάκσον και την Οπρα Γουϊνφρεϊ, ως τον μεσήλικα λευκό Αμερικανό με το κοστούμι. Από τον πλούσιο αστό της αμερικανικής Δύσης, ως τον φτωχό λατίνο μετανάστη του νότου ή των μεγαλουπόλεων. Στα ρεπορτάζ των τηλεοπτικών δικτύων μαύροι και λευκοί, μετανάστες και ιθαγενείς, κυνηγημένοι και βολεμένοι μια λέξη μόνο εκστόμιζαν: «hope». Ελπίδα.

Το Σικάγο ήταν το επίκεντρο. Οι ΗΠΑ το σκηνικό. Πότε άλλοτε άνθρωποι από τις ΗΠΑ ως την Ιαπωνία, από την Κένυα ως την Αθήνα, από το Παρίσι ως τη Βενεζουέλα ξενύχτησαν και δάκρυσαν για μια πολιτική νίκη; «Yes we can» είπε. Και μίλησε για «αλλαγή». Πιο μελαψός από τον Αντρέα, έγινε ο πρώτος πολιτικός άνδρας εδώ και δεκαετίες που ενέπνευσε τη Γη.

Είναι ένα θαύμα του μάρκετινγκ. Ενας ηθοποιός. Ενας μεγάλος σταρ. Ολα δεκτά. Αλλά είναι και το american dream στην πράξη. Φτωχός και μετανάστης, με οικογενειακά προβλήματα και μαύρος. Ξεκίνησε από το πουθενά κι έγινε πλανητάρχης. Λέτε να φταίει γι' αυτό μόνο το «σύστημα»;

Οποιος βρει πρόσφατο προηγούμενο στην παγκόσμια Ιστορία, κερδίζει μια συνέντευξη μαζί του. Ποτέ άλλοτε ένας άνθρωπος δεν κατάφερε να κάνει τους υπόλοιπους να ξυπνήσουν την επόμενη μέρα με χαμόγελο κι ελπίδα. Κι ας μην ξέρουν ακριβώς το γιατί...

«Συγχωριανός Ομπάμα - ΤΩΡΑ»

2008-11-05T02:21:00.004+02:00

Ζω για τα αυριανά δελτία ειδήσεων. Τα δελτία της επόμενης μέρας από τη νίκη του Μπάρακ Ομπάμα. Να δω ρεπορτάζ ξένων δικτύων που βρέθηκαν στην Κένυα, στο χωριό όπου γεννήθηκε ο πατέρας του Ομπάμα, προκειμένου να κάνουν ρεπορτάζ για τη γιαγιά του που ζει ακόμα. Και να προσέξω με ιδιαίτερη επιμέλεια εάν θα υπάρξει ο τίτλος που θα έβαζε ο μέσος διευθυντής ειδήσεων ελληνικού σταθμού: «Συγχωριανός Ομπάμα - ΤΩΡΑ». Οπως το αλήστου μνήμης «Μάνα ρέιβερ» των παιδικών μας χρόνων.
Τις προηγούμενες μέρες είδα ρεπορτάζ του CNN και άλλων ξένων δικτύων, που βρέθηκαν στο χωριό του νέου προέδρου των ΗΠΑ. Δεν ξεπέρασαν τα όρια. Εδειξαν το χωριό, έδειξαν τους χορούς των Κενυατών, έδειξαν και τη χαμογελαστή γιαγιά του αμερικανού προέδρου. Μέχρι εκεί. Αλλά και οι ίδιοι οι Κενυάτες με εξέπληξαν. Ούτε ένας δεν πήρε την καραμπίνα του, σαν τον παππού της Κατερίνας Θάνου, να ρίξει στον αφρικανικό αέρα πανηγυρίζοντας για τη νίκη του... συγχωριανού του. Ούτε μια γιαγιά δεν άρχισε να κερνάει πίτες και ρακί τους δημοσιογράφους για τη νίκη του Μπαράκ. Θα μου πεις, εδώ δεν έχουν να φάνε οι ίδιοι, θα κερνούν πίτες τους δημοσιογράφους;
Μάλλον και οι ΗΠΑ, αλλά και η Κένυα, είναι πολύ πίσω στον τομέα των ΜΜΕ σε σχέση με την Ελλάδα μας. Μα πόσο βλάκες είναι...

Wind of change?

2008-11-05T01:39:00.004+02:00

Ο καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια, η Αμερική εκλέγει για πρώτη φορά στην ιστορία της μαύρο πρόεδρο, ο Ρουσσόπουλος έφυγε από την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ είναι ξανά πρώτο κόμμα και ο Παναθηναϊκός δεν έχει ακόμη διώξει τον προπονητή του. Είναι δυνατόν να μην μιλάμε όντως για άνεμο αλλαγών που άρχισε να πνέει?
Ολα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν, λέει ο Παπάζογλου, σε έμπνευση Ρασούλη, όμως, προτού ακόμα αρχίσουμε να βρίσκουμε ή να εφευρίσκουμε τις συνομωσίες πίσω από τον νέο σταρ που ψηφίστηκε χθες στις ΗΠΑ, ας χαρούμε τη στιγμή.
Ο χειρότερος, όχι απλώς αμερικανός πρόεδρος, αλλά ο πιο γελοίος τύπος που πέρασε ποτέ από τις ΗΠΑ (αυτό κι αν είναι... κατόρθωμα, να αναδεικνύεσαι στον γελοιοδέστερο των γελοίων) φεύγει και ως τις 20 Ιανουαρίου που αλλάζει χέρια (και χρώμα) ο Λευκός Οίκος δεν προλαβαίνει να κάνει άλλον πόλεμο. Αυτό είναι από μόνο του χαρμόσυνο.
Οταν βγήκε ο Μπους(της) τζούνιορ, το 2000, όπως βγήκε τέλος πάντων, πολλοί είχαν ελπίδες για αλλαγή μετά τον περίφημο γόη Κλίντον, ο οποίος μπορεί να ήταν ιδιαίτερα συμπαθής ως γκόμενος, σαξοφωνίστας και χιουμορίστας, αλλά και ως σύζυγος της Χίλαρι που αντέχει ακόμα, όμως είχε τηρήσει την παράδοση των προκατόχων του χτυπώντας στη δική μας γειτονιά, τα Βαλκάνια. Τώρα που ο Ομπάμα γίνεται ένοικος του Λευκού Οίκου για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο άνεμος της ελπίδας που κατέκλυσε τον κόσμο δεν είναι δύσκολο να χαθεί. Ενας ψηλός ουρανοξύστης και κάμποσοι παλαβωμένοι «μάρτυρες», αρκούν για να αλλάξει και η πιο ευγενική και ειρηνική πρόθεση κάθε προέδρου και μη.
Ας μην γελιόμαστε: το σκούρο αστέρι του νέου προέδρου, ανατέλλει ιδιαίτερα λαμπρό σε ολόκληρη τη Γη, αλλά όσο ρομαντικό κι αν φαντάζει, ποιος αλήθεια πιστεύει ότι αρκεί μονάχα ένας άνθρωπος για να αλλάξει τον κόσμο μας; Το γνωστό ρομαντικό ρητό που καλεί «να αλλάξει ο καθένας τον κόσμο (του)», για να αλλάξει και ο κόσμος, είναι πολύ καλό για να 'ναι αληθινό. Ομως, ώσπου να καταλαγιάσει η λάμψη και να αρχίσει η αλήθεια, ας ζήσουμε έστω και από απόσταση το αμερικανικό όνειρο. Ενα american dream, το οποίο και πάλι δικαιώνει τα master των ανά εποχή εμπνευστών του: ένας σταρ, άγγελος, Μεσσίας, που θα σώσει την Αμερική και τον κόσμο. Μακάρι. Αλλά φευ...