Η ζωή που δεν έζησε...

Κανείς ακόμα δεν ρωτάει ή δεν αναρωτιέται πώς ένας πολιτικός που, κατά δήλωσή του, κοιτούσε 15 χρόνια τα ντουβάρια του σπιτιού του, κατάφερε να επανέλθει στην πολιτική, στο προσκήνιο, στο υπουργικό συμβούλιο. Και όχι μόνο αυτό αλλά και να κερδίσει την ηγεσία ενός κόμματος το οποίο, πριν από 16 χρόνια, έριξε από την εξουσία - όπως τον κατηγορεί το Μητσοτακέικο.
Ουδείς μέχρι σήμερα κατάφερε να αναλύσει σοβαρά και αξιόπιστα αυτό το κατόρθωμα, που είναι μάλλον ιδιαίτερα απλό. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη, ο Σαμαράς δεν ήταν ένας «προδότης», ένας «αποστάτης», ένας «αλήτης» που έριξε την κυβέρνησή του. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη ήταν «το παιδί» που σηκώθηκε και έφυγε για τις ιδέες του (στραβές ή σωστές, εθνικές ή μη, εθνικιστικές ή όχι, πάντως ιδέες του) από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, του σημαντικότερου δελφίνου του κόμματός του, αλλά και από τη Βουλή. 
Ήταν εκείνος που πάλεψε με το κόμμα που μετά δημιούργησε, που έκανε όσα πίστεψε κόντρα στα politically corect όλων των εποχών (πρόταση για Στεφανόπουλο στην Προεδρία), που δεν θέλησε να «παίξει» την... πολυκατοικία σαν τον Καρατζαφέρη, που ναι μεν είναι αλλού αλλά θέλει να το παίζει και εντός, που δεν πήγε στο ΠΑΣΟΚ όταν έκλεισε το κόμμα του, ούτε παρακάλεσε για να γυρίσει, ούτε συγνώμη ζήτησε, ούτε τον Μητσοτάκη άρχισε να γλείφει. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη, ο Σαμαράς είναι ο ΜΟΝΟΣ μεταπολιτευτικά που είπε το αυτονόητο: «Δεν ντρέπομαι που είμαι δεξιός και το δηλώνω». Σε μια κοινωνία που για 30 χρόνια το Δεξιός είναι συνώνυμο του δωσίλογου, του βασανιστή, του αντιδημοκράτη, του χουντικού, του, του, του, ο Σαμαράς ήταν ο πρώτος που βγήκε και μίλησε έτσι. Οι αμαρτίες γονέων δεν θα παιδεύουν πια τα παιδιά της Δεξιάς.
Όπως παλιότερα ήταν και ο πρώτος που είχε μιλήσει δημοσίως για τους «νταβατζήδες» των ΜΜΕ - και μετά τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Και τελικά, δεν θυμάμαι και πολλούς, μην σας πω κανέναν, που αποφάσισαν να παραιτηθούν από τη θεσούλα τους στη Βουλή ή τη θεσάρα τους σε κάποιο υπουργείο, επειδή αλλιώς έπρεπε να πάνε κόντρα στα πιστεύω τους.
Τα 15 χρόνια στα ντουβάρια, για τον Σαμαρά έγιναν ο καθρέπτης από τον οποίο οι Νεοδημοκράτες - πλην των καρεκλοκένταυρων της κάθε εξουσίας που τσίνισαν επειδή το 1993 την έχασαν -, τον είδαν στην πραγματική του διάσταση.
Στο κάτω - κάτω της γραφής, κάποιος που έριξε τον Μητσοτάκη (και την κυβέρνηση του 1993 αν θυμάστε καλά), μάλλον ως... εθνικός ήρωας θα έπρεπε να χαρακτηριστεί.

Το prime time της Δημοκρατίας - και μια λαθροχειρία

Από μια κυβέρνηση που δεν δίστασε να κάνει λαθροχειρία σε ψηφοφορία της Βουλής, όλα τα περιμένει κανείς. 'Οπως το αποψινό... θαύμα: Να διαχειριστεί «επικοινωνιακά» (επίσης με Βατερλό) την κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας, τις εκλογές. Τι έκαναν απόψε; Διοχέτευαν στα κεντρικά της Singular, που ήταν συνδεδεμένα με τα κανάλια, πρώτα όλα τα υπόλοιπα τμήματα της Επικράτειας και μετά της Β' Αθηνών, που αποτελεί λόγω πληθυσμού και ψηφοφόρων, τον καθοριστικό παράγοντα κάθε εκλογής.
Ετσι, μετά την πρώτη ψυχρολουσία των Exit polls, στο... prime time, δηλαδή μεταξύ 20.00 και 23.00, οι τηλεοράσεις όλες έπαιζαν διαφορά ύψους 2 και 2,2% μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. Αποτέλεσμα: η γνωστή αλαζονική έπαρση κυβερνητικών παραγόντων αλλά και ένας άνετος Πρωθυπουργός που έβγαλε τον λόγο του με μικρή, σχεδόν αναστρέψιμη διαφορά. 'Ολως τυχαίως, μετά το τέλος του μηνύματος του Καραμανλή, οι... μετρητές άλλαξαν και ενώ βρισκόμασταν ήδη στο 65% των καταμετρημένων τμημάτων της Επικράτειας, η διαφορά άρχισε να ανεβαίνει με ταχύτητα... αντλίας βενζίνης, ξεπερνώντας μετά το 85% των τμημάτων το 4%.
Σε όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, από τη δεκαετία του 1980 και μετά, με πολύ λιγότερα μέσα, αποτέλεσμα εκλογών βγάζαμε με καταμετρημένο, από το υπουργείο Εσωτερικών, μόλις το 10% των τμημάτων της Επικράτειας. Στην Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας, έπρεπε να φτάσουμε στο 100% για να βγάλουμε το τελικό αποτέλεσμα της διαφοράς. Ποιος είπε ότι οι θεσμοί είναι όρθιοι ακόμα;

υγ. Είναι σχεδόν δεδομένο το ποιος φταίει για αυτή την εικόνα: η... κρατική μηχανή, «αυτός ο μεγάλος ασθενής», όπως είπε και ο Πρωθυπουργός μας σήμερα...

Ο πάτος της Σανίδας

Αποκάλεσε «παραπλανηθέντες» τους υπουργούς του Βατοπεδίου. Έδιωξε τον αρειοπαγίτη που ψήφισε κατά της ένστασης του Αχιλλέα Καραμανλή για την έδρα των Σερρών. Εξανάγκασε σε παραίτηση δυο εισαγγελείς που σκόνταψαν σε πολιτικές ευθύνες και, ως εκ του Συντάγματος όφειλαν, θέλησαν να στείλουν αμελητί στη Βουλή τη δικογραφία. Ποιος είπε ότι οι μέθοδοι της αυτού εξοχότις, κ. Σανιδά, είναι περιορισμένοι;
Επιτρέπει σε λειτουργό της Δικαιοσύνης να ζητά, να απαιτεί απολογίες κατηγορουμένων προτού αυτοί λάβουν γνώση της δικογραφίας. Δικαστικό συμβούλιο δικαιώνει τους κατηγορούμενους και ο ίδιος ο κ. Σανιδάς, αφού άλλος λειτουργός αρνείται, ασκεί έφεση κατά της απόφασης. Επιτρέπει σε λειτουργό της Δικαιοσύνης να προφυλακίζει οικογένειες για τις (δεδομένες) ευθύνες του μπαμπά, επιδιώκοντας εκβιασμό για την επιστροφή του.
Στον επόμενο τόνο, ο κ. Σανιδάς δεν αποκλείεται να μας συλλάβει όλους επειδή δεν ψηφίζουμε Κωστάκη Καραμανλή, ή να αναλάβει ο ίδιος τις τύχες της χώρας που βρίσκεται προ «κομμουνιστικού κινδύνου». Η ζυγαριά της Δικαιοσύνης δεν γέρνει απλώς. Χάλασε εντελώς από τον Σανιδά και τους ομοίους του αλλά και από την πλειοψηφία των δικαστών που δεν αντιστέκονται σθεναρά και δημόσια...

Πού το πάει ο mr MIG?

Πήγε στη Βουλή και τους είπε «υπάλληλούς» του. «Εφτυσε» κατάμουτρα το σχέδιο της Κυβέρνησης για τη «σωτηρία» των Τραπεζών - οι οποίες όλες δήλωναν ότι δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα. Κάνει πάντα δηλώσεις, όταν του το ζητήσουν. Πάει στο γήπεδο και στηρίζει τον προπονητή - πού ακούστηκε αυτό στην Ελλάδα. Επεισε τους Βαρδινογιάννηδες να τον κάνουν συνέταιρο στον Παναθηναϊκό. Τι σόι πράγμα είναι αυτός ο Ανδρέας Βγενόπουλος?
Πολύ μακριά από το συνηθισμένο προφίλ του έλληνα επιχειρηματία, ο Βγενόπουλος μοιάζει (αν και δεν είναι) ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που έβγαλε λεφτά αλλά δεν καβάλησε και το καλάμι. Καπνίζει πούρα, έχει μπράβους, είναι λεφτάς, αλλά μοιάζει να σε σέβεται - ή τουλάχιστον αυτό σου πουλάει. Είναι ο «έλληνας Μπερλουσκόνι»? Θα γίνει ο «νέος Κοσκωτάς»? Ή θα μείνει απλώς ο «τραπεζίτης του λαού», όπως τον αναφέρουν τα ελληνικά ΜΜΕ - όσα μπορούν τέλος πάντων και δεν έχουν δανεικά σε άλλους τραπεζίτες...
Αν έλειπαν και οι αυταρχικού τύπου αγωγές κατά πολιτικών, το πείραμα θα ήταν ελπιδοφόρο. Έστω κι αν ακόμα και γι' αυτές, κάποιοι του λένε «μπράβο» γιατί και η πολιτική πρέπει να μετρά τα λόγια της καμιά φορά. Το φαινόμενο χρίζει παρακολούθησης, όσο και προσοχής. Διότι κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως ένας πλούσιος έχει ιδανικά κι ευαισθησίες...