Η ζωή που δεν έζησε...

Κανείς ακόμα δεν ρωτάει ή δεν αναρωτιέται πώς ένας πολιτικός που, κατά δήλωσή του, κοιτούσε 15 χρόνια τα ντουβάρια του σπιτιού του, κατάφερε να επανέλθει στην πολιτική, στο προσκήνιο, στο υπουργικό συμβούλιο. Και όχι μόνο αυτό αλλά και να κερδίσει την ηγεσία ενός κόμματος το οποίο, πριν από 16 χρόνια, έριξε από την εξουσία - όπως τον κατηγορεί το Μητσοτακέικο.
Ουδείς μέχρι σήμερα κατάφερε να αναλύσει σοβαρά και αξιόπιστα αυτό το κατόρθωμα, που είναι μάλλον ιδιαίτερα απλό. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη, ο Σαμαράς δεν ήταν ένας «προδότης», ένας «αποστάτης», ένας «αλήτης» που έριξε την κυβέρνησή του. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη ήταν «το παιδί» που σηκώθηκε και έφυγε για τις ιδέες του (στραβές ή σωστές, εθνικές ή μη, εθνικιστικές ή όχι, πάντως ιδέες του) από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, του σημαντικότερου δελφίνου του κόμματός του, αλλά και από τη Βουλή. 
Ήταν εκείνος που πάλεψε με το κόμμα που μετά δημιούργησε, που έκανε όσα πίστεψε κόντρα στα politically corect όλων των εποχών (πρόταση για Στεφανόπουλο στην Προεδρία), που δεν θέλησε να «παίξει» την... πολυκατοικία σαν τον Καρατζαφέρη, που ναι μεν είναι αλλού αλλά θέλει να το παίζει και εντός, που δεν πήγε στο ΠΑΣΟΚ όταν έκλεισε το κόμμα του, ούτε παρακάλεσε για να γυρίσει, ούτε συγνώμη ζήτησε, ούτε τον Μητσοτάκη άρχισε να γλείφει. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη, ο Σαμαράς είναι ο ΜΟΝΟΣ μεταπολιτευτικά που είπε το αυτονόητο: «Δεν ντρέπομαι που είμαι δεξιός και το δηλώνω». Σε μια κοινωνία που για 30 χρόνια το Δεξιός είναι συνώνυμο του δωσίλογου, του βασανιστή, του αντιδημοκράτη, του χουντικού, του, του, του, ο Σαμαράς ήταν ο πρώτος που βγήκε και μίλησε έτσι. Οι αμαρτίες γονέων δεν θα παιδεύουν πια τα παιδιά της Δεξιάς.
Όπως παλιότερα ήταν και ο πρώτος που είχε μιλήσει δημοσίως για τους «νταβατζήδες» των ΜΜΕ - και μετά τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Και τελικά, δεν θυμάμαι και πολλούς, μην σας πω κανέναν, που αποφάσισαν να παραιτηθούν από τη θεσούλα τους στη Βουλή ή τη θεσάρα τους σε κάποιο υπουργείο, επειδή αλλιώς έπρεπε να πάνε κόντρα στα πιστεύω τους.
Τα 15 χρόνια στα ντουβάρια, για τον Σαμαρά έγιναν ο καθρέπτης από τον οποίο οι Νεοδημοκράτες - πλην των καρεκλοκένταυρων της κάθε εξουσίας που τσίνισαν επειδή το 1993 την έχασαν -, τον είδαν στην πραγματική του διάσταση.
Στο κάτω - κάτω της γραφής, κάποιος που έριξε τον Μητσοτάκη (και την κυβέρνηση του 1993 αν θυμάστε καλά), μάλλον ως... εθνικός ήρωας θα έπρεπε να χαρακτηριστεί.

Ποιος... την έχει πιο μεγάλη!

Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, κ. Γιάννης Προβόπουλος, πριν από είκοσι ημέρες είχε αποκαλύψει στην εφημερίδα «Καθημερινή» ότι προεκλογικά, για την ακρίβεια αμέσως μετά την προκήρυξη των εκλογών, είχε ενημερώσει τόσο τον τότε Πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, όσο και τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ και σημερινό Πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, για το μέγεθος του ελλείμματος που θα άγγιζε το 12%.

Τότε, η μεν Νέα Δημοκρατία μιλούσε με σκληρά λόγια για το οικονομικό μέλλον, επικαλούμενη βέβαια την παγκόσμια κρίση, αλλά αποκρύβοντας το πραγματικό μέγεθος του ελλείμματος, που το τοποθετούσε στο 6%, στο μεγαλύτερο ίσως ψέμα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Το δε ΠΑΣΟΚ, παρότι σύμφωνα με τον Προβόπουλο, ήταν ενημερωμένο για το μέγεθος του ελλείμματος, έταζε, έταζε και σχεδίαζε περισσότερα απ' όσα άντεχε ο... (άντε, να μην το πούμε) η τσέπη μας.

Σήμερα, το έλλειμμα έχει υπερβεί το 12%, το «greek statistics» αποτελεί το πιο σύντομο αλλά και νέο ανέκδοτο στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΠΑΣΟΚ ως Κυβέρνηση αποδοκιμάζει μεν τον Προβόπουλο για χθεσινές δηλώσεις του στη Βουλή, όπου επανέλαβε τα όσα είχε πει στην «Καθημερινή», η δε Νέα Δημοκρατία ασχολείται με τις εσωκομματικές εκλογές της για την επιστροφή στην εξουσία και όχι με τα οικονομικά, ενώ ο τέως αρχηγός της, που προεκλογικά εμφανιζόταν ως «ειλικρινής» και καλούσε σε «απόφαση ευθύνης», παρά τα αποδεδειγμένα ψέμματα για το έλλειμμα, πηγαίνει σε αγώνες του Παναθηναϊκού, ταβέρνες της Ραφήνας ή στο «18» για μεσημεριανό ποτάκι.

Η πολιτική στην Ελλάδα είναι σίγουρα παράξενη έννοια και υπόθεση. Αλλά από αυτό το σημείο ως του να τσακώνονται δυο μεγάλα πολιτικά κόμματα και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδας για το... ποιος την έχει πιο μεγάλη, την πρόβλεψη, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Η πολιτική και το τίποτα

Υπάρχουν ουσιώδη στοιχεία που μπορεί κανείς να εντοπίσει στη μάχη της διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία. Κυριότερο εκ των οποίων, η μεγάλη όσο και σημαντική διαφορά μεταξύ Ντόρας και Σαμαρά. Δεξιός ή... αδέξιος, σκληρός, ακραίος, εθνικιστής ή λαϊκιστής, προδότης ή... σωτήρας, ο Σαμαράς εκφράζει μια πολιτική. Συγκεκριμένη, εντός πλασίου, με μέση, άκρη, λογική, ακόμη και αν ελάχιστοι από εμάς την ενστερνίζονται.
Απέναντί του τι ακριβώς βρίσκεται; Ενα πελώριο λάιφσταϊλάδικο χαμόγελο, η εξουσία των ΜΜΕ και της επιχειρηματικής ελίτ της Ελλάδας, η πολιτικός που έκανε καριέρα ως κόρη ενός Μητσοτάκη και ως (τραγική μεν) χήρα ενός Μπακογιάννη.
Στο μεγαλύτερο έργο της εξωτερικής πολιτικής της ΝΔ κατά την τελευταία 5ετία, το βέτο στην είσοδο των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, δημοσιεύματα της εποχής ανέφεραν ότι η Ντόρα ήταν αρνητική, παρά τη βούληση του τέως. Ας μην ανοίξουμε επίσης το κεφάλαιο του Δήμου Αθηναίων, διότι θα έχουμε... κλάμματα.
Η σύγκρουση στη ΝΔ είναι βαθιά ριζωμένη στο πολιτικό μας σύστημα και το αφορά, ακόμη και αν προσωπικά ο καθένας μας δεν ανήκει στο κόμμα. Είναι βαθιά ουσιαστική σύγκρουση. Από τη μια έχουμε την πολιτική, έστω και στρεβλή, ακραία, ή ασύμφωνη με τα δικά μας πιστεύω, από την άλλη το απόλυτο τίποτα των δελτίων των 8.
Στο ίδιο τίποτα προστέθηκε και ο Άρης. Ενα συμπαθές παιδί από την Πάτρα, trendy και καλοντυμμένος, Κολωνακιώτης εκ μεταγραφής. Από το 2000 όταν και έφυγε από εκπρρόσωπος Τύπου της ΝΔ έχουμε να ακούσουμε μια πολιτική δήλωση, παρέμβαση ή πρωτοβουλία και πρόταση που πήρε.
Πολιτική ή τίποτα, είναι το δίλημμα για τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας την 29η Νοεμβρίου. Και για κάθε σκεπτόμενο πολίτη, καλό για τη χώρα είναι να κερδίσει η πολιτική. Διότι από τίποτα... άλλο τίποτα σε αυτή τη χώρα και πολλοί θα πάρουν σειρά...

Πόλεμο κατά της διαφθοράς...

Πλαίσιο αρχών και θέσεων δημοσιοποίησε η Ντόρα Μπακογιάννη ενόψει των εκλογών για την ανάδειξη αρχηγού στη Νέα Δημοκρατία. Μεταξύ άλλων, τονίζει την ανάγκη για επιστροφή «στον νόμο και στην τάξη», για την ασφάλεια της ελληνικής κοινωνίας.

Ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. Και μπροστά στον πανικό της συνεργασίας Αβραμόπουλου - Σαμαρά και των δημοσκοπήσεων που δίνουν αέρα νίκης στον Μεσσήνιο, η κόρη του Μητσοτάκη φρόντισε άμεσα να ξεχάσει τα περί «κεντρώου» χώρου και της προς τα εκεί διεύρυνσης. Μέχρι σήμερα τόνιζε το φιλολαϊκό αλλά και κεντρώο, «ευρωπαϊκό» προφίλ της. Πριν περάσουν μερικά 24ωρα, επέστρεψε στο... δόγμα Παυλόπουλου που με τόση... επιτυχία γνωρίσαμε τα τελευταία χρόνια.

Το γεγονός επίσης ότι σύμφωνα με την ίδια διακήρυξή της, η Ντόρα Μπακογιάννη δηλώνει ότι «θα πολεμήσουμε τη διαφθορά, την αδιαφάνεια και τις πελατειακές σχέσεις», εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο διασκέδασης της συγκεκριμένης διαδικασίας, όπως για παράδειγμα η συμμετοχή Ψωμιάδη στην ψηφοφορία. Ελπίζουμε στον «πόλεμο» κατά της διαφθοράς, της αδιαφάνειας και των πελατειακών σχέσεων να μην χρησιμοποιηθούν μηχανήματα Siemens.

(Αν)ώριμα φρούτα

Η νέα Βουλή ορκίστηκε, η κυβέρνηση ήδη άρχισε τη δουλειά, η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ συνεδρίασε, το ίδιο και οι ομάδες των υπόλοιπων κομμάτων. Πώς είπατε; Η Νέα Δημοκρατία όχι μόνο συνεδρίαση δεν έκανε αλλά συνεχίζει το καθημερινό της show στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων όπου στελέχη της τσακώνονται για το πώς θα γίνει η διαδοχή και πιο σώμα θα εκλέξει τον νέο αρχηγό.

Στο 2009 αρκετοί πιστεύουμε ότι ορισμένα πράγματα είναι πλέον αυτονόητα. Οταν το ΠΑΣΟΚ δυο φορές προσέφυγε στη βάση, τη δεύτερη στα... σοβαρά, για την ανάδειξη του νέου αρχηγού του, όταν στον Σύριζα κάθε μικρό ή μεγαλύτερο θέμα συζητείται στα αρμόδια όργανα με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση, όταν ακόμα και στο ΛΑΟΣ έκαναν συνέδριο για να αναλύσουν την πορεία τους, στη μέχρι πρότινος Κυβέρνηση (και στο ΚΚΕ) κάθε τέτοια συζήτηση... σχεδόν απαγορεύεται.

Στη ΝΔ άργησαν και δεν φαίνεται να θέλουν να καταλάβουν το γιατί έχασαν με την ιστορική διαφορά του -10,5%. Για τους λόγους που σήμερα αναλώνονται: γιατί κυβέρνησαν μακριά από τον πολίτη, ακόμα και από τα χιλιάδες «γαλάζια παιδιά» που περίμεναν κάτι από αυτούς. Διότι κυβέρνησαν μόνο μεταξύ φίλων και κολλητών, με την αβάντα των περισσότερων ΜΜΕ να προστατεύουν τον (α)καταλληλότερο, να τον αναγάγουν σε «μέντορα» του οποίου περίμεναν τους χρησμούς: «ο Πρωθυπουργός είναι θυμωμένος / προβληματισμένος / οργισμένος / πεινασμένος» έλεγαν οι διαρροές από το Μαξίμου και η μοναδική πράξη του τέως ήταν να ικανοποιήσει μόνο το τελευταίο... επίθετο.

Εχασαν διότι κυβέρνησαν μόνο με την προοπτική των επόμενων εκλογών. Ποτέ άλλοτε στην πολιτική ιστορία της χώρας δεν υπήρξε κόμμα, ούτε καν επί Συγκυβέρνησης, που από την επόμενη μέρα της εκλογής του σκεφτόταν το πότε θα κάνει τις επόμενες εκλογές για να προλάβει διαλυμένο τον αντίπαλό του. Κυβέρνησαν, τέλος, με βάση μόνο τις δημοσκοπήσεις. Οι οποίες, όπως αποδείχθηκε, ήταν απλώς εργαλεία χειραγώγησης της κοινής γνώμης, γι' αυτό και οι πολίτες πλέον στα exit polls απαντούν αντίθετα με ό,τι έπραξαν, προκειμένου να τις εκδικηθούν.

Στη ΝΔ επιμένουν στο ίδιο μοτίβο: ενδιαφέρονται μόνο για τη βιτρίνα, τον επόμενο αρχηγό, καθόλου για την ουσία, την ανάλυση των λαθών των 5,5 ετών και την (όποια) ιδεολογία τους. Και θα περιμένουν, ξανά, να πέσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ως ώριμο φρούτο...

Η κόρη του η Σοσιαλίστρια...

Την ώρα που οι ανθυποψήφιοί της την περίμεναν στη Ρηγίλλης για να συζητήσουν με τον πρόεδρο της Επιτροπής Συνεδρίου τα διαδικαστικά της εκλογής και τις διαφωνίες τους, εκείνη δεν πήγε στο ραντεβού και ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της. Τόνισε μάλιστα ότι «θα επιδιώξω την εκλογή μου και από το Έκτακτο Συνέδριο της 7ης Νοεμβρίου, όπως προβλέπει το καταστατικό μας, και από τα μέλη του κόμματος, με οποιαδήποτε αδιάβλητη καταστατική διαδικασία».

Τι είπε η Ντόρα Μπακογιάννη δηλαδή; Ότι συμφωνεί με την απόφαση Καραμανλή για εκλογή νέου αρχηγού από το (αραχνιασμένο και στενό) σώμα του Συνεδρίου του 2007 και επιβεβαίωσή της μετά, προφανώς δίχως αντίπαλο, από τη βάση. Μάλιστα...

Οι (πάντα πρόθυμοι) δημοσιογράφοι στα παράθυρα, τόνισαν ότι η Ντόρα πήρε αυτή την πρωτοβουλία για να φύγει από το κάδρο της αντιπαράθεσης για τα διαδικαστικά της εκλογής. ΔΕΝ είπαν ότι τα «διαδικαστικά» είναι συνήθως τα πιο ουσιαστικά σε περιπτώσεις άμεσης δημοκρατίας και ψηφοφορίας. ΔΕΝ είπαν ότι το έκανε για να βγει από το κά

Είπε επίσης ότι η ιδεολογία της Νέας Δημοκρατίας είναι ξεκάθαρη: κοινωνικός φιλελευθερισμός, όσα δηλαδή έγραφαν οι κυριακάτικες εφημερίδες ότι αποτελούν τη στάση του Αντώνη Σαμαρά. Μάλιστα νούμερο 2...

Δεσμεύτηκε τέλος ότι θα «καταθέσει η Ν.Δ. συγκεκριμένες προτάσεις και να αποδεχθεί οποιαδήποτε θέση κατοχυρώνει τη διαφάνεια στην πολιτική μας ζωή και την ηθική ακεραιότητα στο κόμμα μας, αλλά και σε όλο το πολιτικό σύστημα». Μάλιστα νο 3...

Δυο επισημάνσεις: την ώρα που δυο εκ των υποψηφίων ζητούν εκλογή από τη βάση, με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών - ψηφοφόρων, εκείνη επιμένει στην prive εκλογή ενός προδιαγεγραμμένου αποτελέσματος. Δεύτερη επισήμανση - ερώτηση: στις προτάσεις για τη διαφάνεια θα περιλαμβάνεται και πλήρης διαλεύκανση του σκανδάλου Siemens και του τρόπου διαφυγής των κ.κ. Καραβέλα και Χριστοφοράκου στο εξωτερικό???

Τελικά η Ντόρα Μπακογιάννη αποδεικνύει σε κάθε περίσταση ότι είναι πραγματικό τέκνο του Μητσοτάκουλα. 

υγ. Αυτό το κόμμα τελικά δεν κατάλαβε τίποτε από το ΠΑΣΟΚ και την περιπέτεια του Νοεμβρίου του 2007, που οδήγησε στην πρόσφατη νίκη με +10%. 

υγ2. Καλά έλεγαν οι παλαιότεροι: να φοβάσαι όσους φέρουν τρία επίθετα...

Στης Νουδού την πόρτα...

Μετά αναρωτιούνται γιατί έχασαν τις εκλογές με... double score. Στη σύνθεση της Επιτροπής συνεδρίου, ξεχωρίζει η υποψήφια για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, Ντόρα Μπακογιάννη, ο ασφαλής στο Επικρατείας, Δημήτρης Σιούφας, οι Λευτέρης Ζαγορίτης, Φεβρωνία Πατριανάκου που ως Γραμματέας της ΝΔ και υπεύθυνη για τον Πολιτικό Σχεδιασμό αντίστοιχα, απέτυχαν παταγωδώς να εκλεγούν, η επίσης εκτός Βουλής Φάνη Πάλλη Πετραλιά, ο Γιάννης Τραγάκης (μια κατηγορία μόνος του, δεν μπορούσε ως γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας ούτε τον Δαϊλάκη της Στέλλας Μπετζετάκου να κάνει καλά), ο Προκόπης Παυλόπουλος που ακόμα να παραιτηθεί μαζί με τον Καραμανλή όπως μας έταξε, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης που ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει αν θα κατέβει (στηρίζοντας εν τω μεταξύ την Ντόρα) και κάποιοι άλλοι τυχάρπαστοι για τον περισσότερο κόσμο.

Οταν το 2004 ο Σημίτης πήδηξε από τη βάρκα που ναυαγούσε, δίνοντας το δαχτυλίδι στον Γιώργο, εκείνος είχε τουλάχιστον τα κότσια να κάνει το, έστω γιαλαντζί, δημοψήφισμα του ενός (λέμε τώρα) εκατομμυρίου μελών του ΠΑΣΟΚ. Τρία χρόνια αργότερα, το ΠΑΣΟΚ όντως προσέφυγε στα μέλη του για την εκλογή νέου αρχηγού.

Στη Νέα Δημοκρατία, ο Αβραμόπουλος ζητάει εκλογή από τη βάση και ο Σαμαράς διαμαρτύρεται για τη σύνθεση της Επιτροπής Συνεδρίου. Ο δε πρώην Πρωθυπουργός, αποφάσισε το... μονοήμερο συνέδριο, σαν άλλη σχολική εκδρομή στην Αίγινα. Το μόνο που λείπει είναι να βάλουν τον... Λούλη να μετρήσει τα ψηφοδέλτια. Τόσο στημένο φαίνεται το πράγμα...

Η περίοδος χάριτος τελείωσε... χθες

Ένα παράδοξο συμβαίνει από τον περασμένο Ιούνιο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ο λαός έχει προεξοφλήσει τη νίκη του ΠΑΣΟΚ και την ήττα της Νέας Δημοκρατίας. Ελάχιστοι «αρνητές» και «ταλιμπάν» της ΝΔ επέμεναν ότι μπορεί να ανατραπεί αυτή η φυσική εξέλιξη. Δεν είχαν δίκιο.

Πού έχει οδηγήσει όμως αυτό το κλίμα; Στο να πιστεύει μια σημαντική πλειονότητα των Ελλήνων ότι ο Γιώργος Παπανδρέου... σχεδόν έχει ξεκινήσει να κυβερνά από τον περασμένο Ιούνιο. Με αποτέλεσμα, δύσκολα να μπορεί να του δώσει κανείς την απαραίτητη περίοδο χάριτος που αναλογεί σε κάθε νέα Κυβέρνηση.

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και νέος Πρωθυπουργός μοιάζει να έχει ήδη εξαντλήσει αυτή την περίοδο, λόγω των προσδοκιών του κόσμου, αλλά και της καχυποψίας που πάντα υπάρχει απέναντι στο κόμμα του, τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα: οι 100 πρώτες μέρες μοιάζουν οριστικά παρελθόν, τα προβλήματα δεν περιμένουν και η περίοδος χάριτος του Γιώργο τέλειωσε... χθες!

Μια παραίτηση που άργησε 5,5 χρόνια (ή και 12)

Ο απερχόμενος Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την παραίτησή του από την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας και την έναρξη των διαδικασιών αλλαγής φρουράς. Είναι σκληρή η ώρα για τον Κώστα Καραμανλή, που ο ελληνικός λαός του έδωσε δυο φορές την ευκαιρία (και παραλίγο τρεις, το 2000), να την οδηγήσει σε μια νέα εποχή. Είναι όμως και μια παραίτηση που άργησε 5,5 χρόνια - για κάποιους πολύ περισσότερο, από το 1997.

«Ανέβα ως εκεί που φτάνει το μπόι σου», λένε οι παππούδες. Ο Κώστας Καραμανλής ο νεότερος, μάλλον δεν το άκουσε ποτέ. Και παρότι το μπόι του δεν έφτανε για να κυβερνήσει μια χώρα, ο ελληνικός λαός του έδωσε αυτές τις ευκαιρίες - και το κάκιστο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη επίσης. 

Οταν δεν μπορείς και το ξέρεις, καλύτερα να το αποφύγεις. Είναι κρίμα για το όνομά του, την υστεροφημία του (καθότι 5,5 χρόνια Πρωθυπουργός) αλλά και μια μεγάλη παράταξη, τη δεύτερη τη τάξει στη χώρα μας. Και το κρίμα δεν είναι ότι φεύγει, αλλά ότι για τόσο μεγάλο διάστημα το χειρότερο πολιτικό προσωπικό που γνώρισε μεταπολιτευτικά η χώρα, με χαρακτηριστική απουσία κάθε επιπέδου, έδωσε μόνο μεγάλες λαχτάρες, λύπες, κόντρες και προβλήματα στην Ελλάδα.

Είναι μικρός και δεν χωρά...

Η Ιστορία θα γράψει αυτή την Κυριακή, ότι η χειρότερη Κυβέρνηση και το κατώτατου επιπέδου πολιτικό προσωπικό της Μεταπολίτευσης, πήγε σπίτι της με μια συντριπτική ήττα έπειτα από 5,5 χρόνια παλινωδιών που έφεραν την Ελλάδα πολύ πίσω. Η Ελλάδα του 2004, με την τεράστια ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων και τα μεγάλα έργα υποδομής που δημιουργήθηκαν εξαιτίας τους, τα σχετικώς συμμαζεμένα οικονομικά και τη μια κάποια διεθνή αναγνώριση, έγινε κουρέλια μέσα σε 5,5 χρόνια - και λιγότερο, εάν το ΠΑΣΟΚ είχε ξυπνήσει από τα εσωκομματικά του λάθη και αν ο λαός το είχε συγχωρήσει νωρίτερα για τη λαίλαπα του Χρηματιστηρίου. 
Βρισκόμαστε πολύ πίσω από το 2004. Ισως στο 2000, στο 1998, στο 1993. Δεν ήταν θέμα πολιτικών που υιοθετήθηκαν. Ηταν θέμα διαχείρισης και μόνο της εικόνας. Η Κυβέρνηση Καραμανλή δεν ήρθε για να δημιουργήσει, αλλά για να καταστρέψει και στη θέση των ερειπίων, να πάρουν «τα δικά της παιδιά» τα μπάζα για πούλημα. 
Διαχειρίστηκε μόνο την εικόνα, την επικοινωνία και την εντύπωση και αυτή με όρους και μεθόδους αστείες (π.χ. κρατική ΕΡΤ, τηλεπαράθυρα). Ας όψεται ο θυμός του λαού προς το ΠΑΣΟΚ, μόνο για το Χρηματιστήριο, που κράτησε τη ΝΔ στην επιφάνεια για τόσο καιρό και κάποιοι... μαγικοί χειρισμοί του Ρουσσόπουλου με τα ΜΜΕ που επέτειναν για λίγο τη ζωή της κυβέρνησης.
Αναδεικνύοντας, ας πούμε, σε μέγα θέμα τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, που, σύμφωνα με τη ΝΔ «βάζει τη χώρα σε περιπέτειες με τα εθνικά μας θέματα» - λες και κερδίσαμε τίποτε με τη συμφωνία με τον Πούτιν (ο οποίος τώρα χαριεντίζεται με τον Ερντογάν), αντίθετα, χάσαμε από αμερικανικής πλευράς -, ή προσφάτως, το από πού πληρώνεται ο Νομάρχης Πειραιά, Γιάννης Μίχας, από τα Ναυπηγεία που δούλευε ή από τη Νομαρχία, στη Νέα Δημοκρατία (νομίζουν ότι) δίνουν ακόμα μάχη για την επανεκλογή τους.
Αδυνατούν ακόμη και σήμερα να καταλάβουν ότι ο λαός τους τιμωρεί χειρότερα και απ' ότι έπραξε με το ΠΑΣΟΚ. Και πως μόνο από τραγικά λάθη του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, θα επανέλθουν σύντομα(;) στην εξουσία. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός που συνεχίζει να δηλώνει «αναλάβαμε τις πολιτικές ευθύνες», λες και είναι η θέση του εκείνη του μάγειρα που απλώς έκαψε το φαγητό, ή που τονίζει ότι είναι περήφανος για τις μεταρρυθμίσεις (που δεν έκανε, παρά μόνο στην, αμφιλεγόμενη, πώληση της Ολυμπιακής), αποδεικνύει ότι ήταν απλώς κατώτερος όχι μόνο των περιστάσεων, αλλά ακόμα και των προσδοκιών του χειρότερου εχθρού του. Ηταν πολύ μικρός ο Κώστας ο νεότερος, για να χωρέσει τον αναστεναγμό ενός λαού που αποζητούσε επιτέλους «καθαρές εξηγήσεις», «διαφάνεια» και «εν πάσει περιπτώσει, Δικαιοσύνη». Ολα λόγια του Καραμανλή που θα φύγει ως χειρότερος κυβερνήτης Μεταπολιτευτικά, για να μην πούμε Μεταπολεμικά, σαν ένας άξιος διάδοχος του Πιπινέλη...

υγ. Η ιστορία του εξώφυλλου του περιοδικού «Μετεξέλιξη» δεν είναι διόλου τυχαία με τους «επικοινωνισμούς» της πρώην, πια, κυβέρνησης. Πάνω απ' όλα ο «πολιτικός πολιτισμός»: κι ας δηλώνει στο Mega ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, Πέτρος Κουμουτσάκος, ότι «με τον κ. Παπανδρέου χαμηλώνει ο πήχης», κι ας τον κατηγορούν για «εντολοδόχο της Αμερικής» (Τραγάκης στο Extra), κι ας λένε «άκρο» το ΛΑΟΣ, την ώρα που ο Πρωθυπουργός δηλώνει ευθέως ότι πρέπει να καταργηθεί το άσυλο κτλ.

Πρωθυπουργός και Πρωθυπουργεύων

Είναι δικαίωμα του καθενός να παίζει όπως γουστάρει, να κερδίζει ή να χάνει με τον τρόπο που επιθυμεί, να συμβουλεύεται τον έναν ή τον άλλον. Του καθενός είπαμε; Ολων, εκτός ενός Πρωθυπουργού. Στην περίπτωση του Κώστα Καραμανλή διαπράττεται ένα συνταγματικό ατόπημα (από τα πολλά που μπορεί να καυχιέται η Νέα Δημοκρατία στην 5ετία της).
Ο λαός ψήφισε Κυβέρνηση ΝΔ με Πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή. Δεν ψήφισε Πρωθυπουργεύων τον Καραμανλή και ουσιαστικό Πρωθυπουργό τον Γιώργο Σουφλιά. Και όμως, ο επονομαζόμενος «Σαρακατσάνος» είναι εκείνος που κινεί τα νήματα του Μαξίμου. Αποφάσισε εκλογές, ο Κώστας τις αποδέχτηκε. Αποφάσισε καρατόμηση του Τσιτουρίδη, ο Κωστάκης είπε «ναι». Νωρίτερα και μετά την αποπομπή Αλογοσκούφη, αποφάσισε την οικονομική πολιτική της χώρας, ο Καραμανλής προσυπέγραψε.
Είναι ίδιον των μεγαλομανών και τεμπέληδων συνάμα, να έχουν άλλους να τους κάνουν τη δουλειά. Ο Καραμανλής όμως ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Είχε τον Ρουσσόπουλο και εκείνος έβλεπε dvd στη Ραφήνα. Εφυγε ο Ρουσσόπουλος, απέκτησε τον Σουφλιά. Και εκείνος άβουλο ον λέει απλώς ναι και βλέπει όνειρα, σαν κι αυτά που δήλωσε την περασμένη Κυριακή στην «Καθημερινή», του τύπου «τι θα αλλάξω στο Μαξίμου και στην Κυβέρνηση». Είναι απλό πρόεδρε: θα αλλάξεις Πρωθυπουργό...

Αμετανόητος...

Στην περίφημη πια συνέντευξη του Κώστα Καραμανλή στο Mega και στον Γιάννη Πρετεντέρη, ο Πρωθυπουργός συνελήφθη αδιάβαστος. Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε πώς εξηγεί το γεγονός ότι επί ΠΑΣΟΚ κάποιος ιδιοκτήτης ακινήτου πλήρωνε περισσότερα απ' ότι με τον σχετικό νόμο της Νέας Δημοκρατίας και ο Καραμανλής απάντησε: «Δεν είναι έτσι, δεν έχετε βάλει το ΕΤΑΚ, εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι έτσι τα νούμερα».
Οι εφημερίδες ανέδειξαν το θέμα, τα κανάλια επίσης - άπαντες μίλησαν για «λάθος» ή και «ψέμα» του Πρωθυπουργού. Και όμως, ούτε λάθος έκανε, ούτε ψέμα είπε. Απλώς, η συγκεκριμένη απάντησή του, ήταν η απόδειξη του τι συνέβαινε πέντε χρόνια και έξι μήνες στη χώρα μας.
Ενας Πρωθυπουργός που δεν γνώριζε τι νομοθετούσε η Κυβέρνησή του και κατ' επέκταση, τι λαμογιές ετοίμαζε ο κάθε ένας δίπλα του. Τεμπέλης ή αδιάφορος, μα σίγουρα επικίνδυνος, ο Κώστας Καραμανλής όντως δεν γνώριζε ή δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε γύρω του, στο Μαξίμου ή στα Υπουργεία. Το Βατοπαίδι, τα Ομόλογα, τις Υποκλοπές, ή ακόμα και πιο περίπλοκα θέματα, όπως οι φόροι στα ακίνητα.
Οταν άρχισε να καταλαβαίνει, ήταν ήδη αργά. Και αντί να αποφασίσει να πάει στα δίδυμα, αναγνωρίζοντας τις ευθύνες για την άγνοιά του, θέλει και ακόμα μια τετραετία... Τεμπέλης ή αδιάφορος, σίγουρα επικίνδυνος, αλλά και αμετανόητος...

Κούφια λόγια

Οποιοσδήποτε παρακολούθησε σήμερα κυβερνητικά στελέχη στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, είναι σχεδόν απίθανο να μην ανατρίχιασε. Όχι από περηφάνια αλλά από φόβο. Μεγαλοστομίες τυπικές και κλισέ του τύπου «η Δημοκρατία αντιστέκεται» και «ο φόβος δεν πρέπει να περάσει στην κοινωνία». Οι περισσότεροι δε τα έλεγαν με εμφανώς φοβισμένα μάτια, ενώ άλλοι με την τυπική απάθεια της καθημερινότητας. Business as usual.
Ανίκανοι να προσεγγίσουν την πραγματικότητα, έστω και κατά τύχη, να αναλύσουν κάπως, έστω στοιχειωδώς σοβαρά, τα φαινόμενα που ξεπηδούν, είτε πρόκειται για τη λαθρομετανάστευση είτε για την τρομοκρατία, όταν δεν μπορούν να τα ρίξουν στους προηγούμενους το ρίχνουν στα ευχολόγια.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι στην κυβέρνηση βρίσκεται το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το μόρφωμα δεν είναι καν κυβέρνηση. Απουσία πολιτικής σκέψης, ανάλυσης, παραστάσεων και πολιτικού λόγου σοβαρού και προβληματισμένου. Αντίθετα, παρουσία εξουσίας, γάντζωμα στην καρέκλα και προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης και μόνο των γεγονότων, επιπέδου αποφοίτων τρίτης Δημοτικού.
Όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε όλοι την επικινδυνότητά τους και τη φτώχεια φαιάς ουσίας και πολιτικής σκέψης, τόσο περισσότερα μπορούν να διασωθούν. Όχι επειδή οι άλλοι είναι καλύτεροι, αλλά επειδή δεν είναι τόσο ανίκανοι και επικίνδυνοι...

Το prime time της Δημοκρατίας - και μια λαθροχειρία

Από μια κυβέρνηση που δεν δίστασε να κάνει λαθροχειρία σε ψηφοφορία της Βουλής, όλα τα περιμένει κανείς. 'Οπως το αποψινό... θαύμα: Να διαχειριστεί «επικοινωνιακά» (επίσης με Βατερλό) την κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας, τις εκλογές. Τι έκαναν απόψε; Διοχέτευαν στα κεντρικά της Singular, που ήταν συνδεδεμένα με τα κανάλια, πρώτα όλα τα υπόλοιπα τμήματα της Επικράτειας και μετά της Β' Αθηνών, που αποτελεί λόγω πληθυσμού και ψηφοφόρων, τον καθοριστικό παράγοντα κάθε εκλογής.
Ετσι, μετά την πρώτη ψυχρολουσία των Exit polls, στο... prime time, δηλαδή μεταξύ 20.00 και 23.00, οι τηλεοράσεις όλες έπαιζαν διαφορά ύψους 2 και 2,2% μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. Αποτέλεσμα: η γνωστή αλαζονική έπαρση κυβερνητικών παραγόντων αλλά και ένας άνετος Πρωθυπουργός που έβγαλε τον λόγο του με μικρή, σχεδόν αναστρέψιμη διαφορά. 'Ολως τυχαίως, μετά το τέλος του μηνύματος του Καραμανλή, οι... μετρητές άλλαξαν και ενώ βρισκόμασταν ήδη στο 65% των καταμετρημένων τμημάτων της Επικράτειας, η διαφορά άρχισε να ανεβαίνει με ταχύτητα... αντλίας βενζίνης, ξεπερνώντας μετά το 85% των τμημάτων το 4%.
Σε όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, από τη δεκαετία του 1980 και μετά, με πολύ λιγότερα μέσα, αποτέλεσμα εκλογών βγάζαμε με καταμετρημένο, από το υπουργείο Εσωτερικών, μόλις το 10% των τμημάτων της Επικράτειας. Στην Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας, έπρεπε να φτάσουμε στο 100% για να βγάλουμε το τελικό αποτέλεσμα της διαφοράς. Ποιος είπε ότι οι θεσμοί είναι όρθιοι ακόμα;

υγ. Είναι σχεδόν δεδομένο το ποιος φταίει για αυτή την εικόνα: η... κρατική μηχανή, «αυτός ο μεγάλος ασθενής», όπως είπε και ο Πρωθυπουργός μας σήμερα...

Παιδιά και αποπαίδια

Η ανεξάρτητη και αδέκαστη και αμόλυντη και αδιάφθορη Δικαιοσύνη, του κ. Σανιδά και της παρούσας κυβέρνησης, θα ήταν πολύ θεμιτό να απαντήσει στους Ελληνες πολίτες στο εξής ερώτημα: πώς και γιατί η σύζυγος και τα παιδιά του κ. Καραβέλα, φυγόδικου πρώην στελέχους της Siemens, τελούν υπό προφυλάκιση και περιοριστικούς όρους, τους απαγορεύεται να κατοικούν στο ίδιο σπίτι(!) και τους επιβλήθηκε υψηλότατη εγγύηση την ώρα που οι τραπεζικοί λογαριασμοί τους παραμένουν «παγωμένοι», ενώ την ίδια ώρα, η σύζυγος, τα παιδιά και οποιοσδήποτε άλλος συγγενής του κ. Χριστοφοράκου, επίσης πρώην στελέχους της Siemens και εξίσου φυγόδικου, βρίσκονται εκτός φυλακής, με μη «παγωμένους» τραπεζικούς λογαριασμούς και μπορούν να συνομιλούν το ένα μέλος της οικογένειας με το άλλο;
Επίσης, δίχως ιδιαίτερες νομικές γνώσεις καταννοεί κανείς το εξής παράδοξο: γιατί κατηγορούνται οι δυο φυγόδικοι αλλά και η οικογένεια Καραβέλα για «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος»; Εξέτασε ο κ. ανακριτής Ζαγοριανός και, κυρίως, ο προϊστάμενός του, κ. Σανιδάς, τα πόθεν έσχες και τις φορολογικές δηλώσεις των κ.κ. Χριστοφοράκου και Καραβέλα;
Η ανεξάρτητη και αδέκαστη και αμόλυντη και αδιάφθορη Δικαιοσύνη, του κ. Σανιδά και της παρούσας κυβέρνησης, οφείλουν απαντήσεις. Διότι σε κάθε άλλη περίπτωση, η διαφορά αντιμετώπισης των δυο οικογενειών, θα εκτιμηθεί ως εξής από τον απλό, ακομμάτιστο και ελεύθερα σκεπτόμενο έλληνα πολίτη: μήπως επειδή ο κ. Καραβέλας «λάδωνε» μόνο επί ΠΑΣΟΚ, ενώ τα... λάδια του κ. Χριστοφοράκου έχουν πιάσει και τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας μετά το 2004;