Ο τελευταίος εκδότης...

Εφυγε σήμερα το πρωϊ ο Χρήστος Λαμπράκης, ο τελευταίος παραδοσιακός μεγάλος εκδότης. Σε όσους έτυχε να τον γνωρίσουν, είτε στις εκδοτικές προσπάθειές του, είτε στο μεγάλο του όνειρο που έγινε πραγματικότητα, στο Μέγαρο Μουσικής, έχουν να μιλούν για έναν καλλιεργημένο άνθρωπο, υψηλού επιπέδου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι μιλούσε και στον τελευταίο άνθρωπο που συναντούσε στον πληθυντικό, ότι συμπεριφερόταν ως τζέντλεμαν δίνοντας τη σειρά του στον πιο ασήμαντο υπάλληλό του και πως είχε ένα μεγάλο πολύ χαρακτηριστικό γνώρισμα όσων πέτυχαν τελικά στη ζωή τους. Ήξερε να ακούει και άφηνε τους συνεργάτες του να μιλούν πριν εκείνος τελικά αποφασίσει.

Ο Χρήστος Λαμπράκης ήταν ο τελευταίος μεγάλος εκδότης, παραδοσιακός, δίχως δουλειές εκτός εκδόσεων, αλλά και με ισχυρή παρέμβαση στα πολιτικά και δημοσιογραφικά πράγματα της χώρας. Με αμφιλεγόμενες επιλογές, που σηκώνουν συζήτηση, το σίγουρο είναι ότι με τη διαδρομή της οικογένειάς του, από το 1922 μέχρι σήμερα, χάραξε, σχεδίασε και πρωτοπόρησε στα εκδοτικά πράγματα της Ελλάδας, σε καιρούς δύσκολους και διαφορετικούς. Το γεγονός ότι δεν αφήνει διάδοχο με το όνομά του, είναι ούτως ή άλλως χαρακτηριστικό της απώλειάς του, ανεξάρτητα από τη φυσική διαδοχή του ΔΟΛ. Λαμπράκης δεν θα υπάρξει την επόμενη μέρα και το τέλος μιας εκδοτικής ιστορίας 87 ετών, με καλά και άσχημα, σωστά και λάθη, ήρθε σήμερα, στις 21 Δεκεμβρίου 2009...

Μια παραίτηση που άργησε 5,5 χρόνια (ή και 12)

Ο απερχόμενος Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την παραίτησή του από την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας και την έναρξη των διαδικασιών αλλαγής φρουράς. Είναι σκληρή η ώρα για τον Κώστα Καραμανλή, που ο ελληνικός λαός του έδωσε δυο φορές την ευκαιρία (και παραλίγο τρεις, το 2000), να την οδηγήσει σε μια νέα εποχή. Είναι όμως και μια παραίτηση που άργησε 5,5 χρόνια - για κάποιους πολύ περισσότερο, από το 1997.

«Ανέβα ως εκεί που φτάνει το μπόι σου», λένε οι παππούδες. Ο Κώστας Καραμανλής ο νεότερος, μάλλον δεν το άκουσε ποτέ. Και παρότι το μπόι του δεν έφτανε για να κυβερνήσει μια χώρα, ο ελληνικός λαός του έδωσε αυτές τις ευκαιρίες - και το κάκιστο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη επίσης. 

Οταν δεν μπορείς και το ξέρεις, καλύτερα να το αποφύγεις. Είναι κρίμα για το όνομά του, την υστεροφημία του (καθότι 5,5 χρόνια Πρωθυπουργός) αλλά και μια μεγάλη παράταξη, τη δεύτερη τη τάξει στη χώρα μας. Και το κρίμα δεν είναι ότι φεύγει, αλλά ότι για τόσο μεγάλο διάστημα το χειρότερο πολιτικό προσωπικό που γνώρισε μεταπολιτευτικά η χώρα, με χαρακτηριστική απουσία κάθε επιπέδου, έδωσε μόνο μεγάλες λαχτάρες, λύπες, κόντρες και προβλήματα στην Ελλάδα.

Η οικογενειακή ευθύνη...

Σε οποιοδήποτε χωριό της Ρούμελης, κάθε ηλικιωμένος θα σου απαντήσει με τον ίδιο τρόπο: κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όταν οι αντάρτες του Άρη έπλητταν γερμανικούς στόχους, τα κατοχικά στρατεύματα τιμωρούσαν το χωριό απ' όπου εκτιμούσαν ότι προήλθε το χτύπημα. Με συνοπτικές διαδικασίες, άνδρες κάθε ηλικίας συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν στην πλατεία του χωριού προς παραδειγματισμό.
Εξήντα χρόνια μετά, στην Ελλάδα γινόμαστε μάρτυρες παρόμοιας πρακτικής από την ελληνική Δικαιοσύνη - του κυρίου Σανιδά, βεβαίως - βεβαίως, γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι. Ο μπαμπάς γίνεται φυγάς για να μη στηθεί στο... απόσπασμα την ώρα που εκείνοι τους οποίους λάδωσε έχουν ήδη βγει... λάδι, μετά παραγραφής και η «εκνευρισμένη» για την ξεφτίλα της Δικαιοσύνη (του Σανιδά) εκδικείται: συλλαμβάνει τα παιδιά και τη γυναίκα του για «συνέργεια σε ξέπλυμα βρώμικου χρήματος», επειδή ήταν συν-δικαιούχοι σε λογαριασμούς του φυγά κατηγορούμενου.
Η θεωρία της οικογενειακής ευθύνης, εξήντα χρόνια μετά την ήττα του Ναζισμού, επανέρχεται στη χώρα που (θρυλείται ότι) γέννησε τη Δημοκρατία. Ακόμα χειρότερα: Δικαιοσύνη που εκδικείται, δεν είναι Δικαιοσύνη.
Απομένει η εκτέλεση των συλληφθέντων στην πλατεία Συντάγματος...

Δέντρο... υψίστης ασφαλείας!

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα είναι πλέον ο πιο καλά φυλασόμενος στόχος των Αθηνών! Η Δημοκρατία μας δεν κινδυνεύει, η Ελλάδα μας θα κάνει Χριστούγεννα, ευτυχισμένα, πολιτισμένα, χαρούμενα και, κυρίως, καταναλωτικά. Με την απαραίτητη σημείωση ότι αυτά τα Χριστούγεννα έγιναν επί Δημαρχίας Νικήτα Κακλαμάνη (τού... δεν λέω τι είμαι και κρύβομαι γιατί φοβάμαι τους «νοικοκυραίους»), με χορηγό τη Lacta, την ION και άλλους σπόνσορες των εκδηλώσεων στο Σύνταγμα.
Η σημερινή Κυβέρνηση και κάθε παρακλάδι της, σαν τον Δήμαρχο της Αθήνας, αποδεικνύουν κάθε μέρα που περνάει ότι μπορεί να είναι ακόμα περισσότερο γελοίοι από χθες. Οταν το δέντρο του Συντάγματος έχει αναχθεί στον πλέον φυλασόμενο χώρο των Αθηνών, καταλαβαίνει κανείς με τι γελοία υποκείμενα έχουμε να κάνουμε. Και αν ήταν μόνο γελοία, θα γελούσαμε και θα περνούσε η ώρα. Το κακό είναι ότι αποτελούν και κίνδυνο: για τη δημόσια υγεία, ασφάλεια και λογική...

υγ. Οι φάτσες πάντως των μπάτσων τα λένε όλα. Τέτοιες διαταγές που να αυτο-ξεφτιλίζουν μια τραγική ούτως ή άλλως Αστυνομία, δεν έχουν ξαναδοθεί...

«Να αλλάξουμε το κλίμα»

Η Ελλάδα καίγεται, οι νέοι είναι στους δρόμους, η αγορά στενάζει από την κρίση, οικονομική και πολιτική, ένα νέο παιδί είναι στον τάφο, οι κινητοποιήσεις παίρνουν χαρακτήρα εξέγερσης, ένα νέο κίνημα γεννιέται - και μάλιστα «ακαπέλωτο». Και ο Πρωθυπουργάκος μας (υποκοριστικό και πολύ του είναι) ψάχνει τρόπους να αναστρέψει το κλίμα των δημοσκοπήσεων. Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν δεν πέρασε κυβέρνηση στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία (τρομάρα της) που να ασχολείται τόσο πολύ με την αλλαγή του κλίματος κάθε τόσο.
Τα παλικάρια δεν είναι μόνο ανίκανα και επικίνδυνα. Είναι ότι πασχίζουν να διατηρηθούν με κάθε τρόπο στην εξουσία. Τους φτύνουν και νομίζουν ότι βρέχει. Θεωρούν ότι μπορούν να αναστρέψουν το κλίμα, λες και για την πτώση τους φταίει το φαινόμενο του θερμοκηπίου και πως εάν περιορίσουν τη ρύπανση αυτό θα αλλάξει.

Και ποιον να... μαυρίσεις?

Έχουμε γίνει... αμερικανάκια. Οφείλουμε να το παραδεχτούμε. Σαν το θέμα με τον βιασμό: εάν δεν μπορείς να τον αποφύγεις, κάτσε και απόλαυσέ τον. Θέλω να δω όμως τα επόμενα χρόνια, εάν θα γίνουμε και στην πολιτικά αμερικανάκια. Δεν εννοώ μόνο ως επικοινωνία και ως image making των πολιτικών. Ξέρετε, εκείνες τις συμβουλές που αναφέρουν το πώς ο κάθε πολιτικός πρέπει να κουνάει τα χέρια του και καταλήγει ο Σημίτης να θυμίζει καθαριστή τζαμιών. Ή το ότι πρέπει πάντα να χαμογελάει και καταλήγει η Ντόρα ως διαφημίστρια της Colgate.

Εννοώ εάν αυτή η αλλαγή, έστω και προσωρινή, έστω και καχύποπτη, του αμερικανικού κοινού (ναι, έστω του 51%) που στήριξε Ομπάμα, έναν άνθρωπο που δεν έμοιαζε με τον μέσο Αμερικανό», θα έρθει και προς τα εδώ. Ορισμένα blogs το έπραξαν, η εφημερίδα «Ποντίκι» το σχολίασε χιουμοριστικά μέσα από το πρωτοσέλιδό της, βάφοντας... μαύρο τον Γιώργο Παπανδρέου.

Το βασικό θέμα είναι εάν θα βρεθεί σύντομα στη χώρα μας κάποιος πολιτικός που: θα πείθει, θα συγκινεί, θα είναι «ένας από εμάς» αλλά όχι και «σαν κι εμάς», θα προέρχεται δηλαδή από το πεζοδρόμιο και το μεροκάματο αλλά δεν θα συμπεριφέρεται το ίδιο τεμπέλικα και «λαμογιακά» με τον μέσο Ελληνα και, τελικά, θα καταφέρει να μας πείσει αν βρεθεί στον κατάλληλο τόπο και χρόνο.

Μοιάζει πολύ δύσκολο, αν όχι απίθανο. Οι δυο τελευταίοι πρωθυπουργοί της χώρας μας είχαν μεταξύ τους τις εντελώς αντίθετες ιδιότητες: ο μεν Κώστας Σημίτης ήταν ο άνθρωπος για να κάνει τη δουλειά, αλλά πολύ λίγος να αντισταθεί σε ό,τι τον πίεζε - και σίγουρα δεν ήταν «ένας από εμάς» αλλά ούτε σαν κι εμάς. Ο δε Κώστας Καραμανλής είναι «σαν κι εμάς» αλλά όχι και «ένας από εμάς», συν ότι εμφορείται από τα γνωστά μειονεκτήματα του μέσου Ελληνα, με κύριο χαρακτηριστικό την τεμπελιά και τις εξαρτήσεις - ο γνωστός, του γνωστού.

Αυτή είναι η θλίψη η ελληνική παρακολουθώντας το εγχώριο σκηνικό της πολιτικής. Εκτός εάν βάψουμε... μαύρο τον Αβραμόπουλο, για να αποκτήσουμε τουλάχιστον κάγκελα σε όλη την Ελλάδα και όχι μόνο στην Αθήνα...

«Συγχωριανός Ομπάμα - ΤΩΡΑ»

Ζω για τα αυριανά δελτία ειδήσεων. Τα δελτία της επόμενης μέρας από τη νίκη του Μπάρακ Ομπάμα. Να δω ρεπορτάζ ξένων δικτύων που βρέθηκαν στην Κένυα, στο χωριό όπου γεννήθηκε ο πατέρας του Ομπάμα, προκειμένου να κάνουν ρεπορτάζ για τη γιαγιά του που ζει ακόμα. Και να προσέξω με ιδιαίτερη επιμέλεια εάν θα υπάρξει ο τίτλος που θα έβαζε ο μέσος διευθυντής ειδήσεων ελληνικού σταθμού: «Συγχωριανός Ομπάμα - ΤΩΡΑ». Οπως το αλήστου μνήμης «Μάνα ρέιβερ» των παιδικών μας χρόνων.
Τις προηγούμενες μέρες είδα ρεπορτάζ του CNN και άλλων ξένων δικτύων, που βρέθηκαν στο χωριό του νέου προέδρου των ΗΠΑ. Δεν ξεπέρασαν τα όρια. Εδειξαν το χωριό, έδειξαν τους χορούς των Κενυατών, έδειξαν και τη χαμογελαστή γιαγιά του αμερικανού προέδρου. Μέχρι εκεί. Αλλά και οι ίδιοι οι Κενυάτες με εξέπληξαν. Ούτε ένας δεν πήρε την καραμπίνα του, σαν τον παππού της Κατερίνας Θάνου, να ρίξει στον αφρικανικό αέρα πανηγυρίζοντας για τη νίκη του... συγχωριανού του. Ούτε μια γιαγιά δεν άρχισε να κερνάει πίτες και ρακί τους δημοσιογράφους για τη νίκη του Μπαράκ. Θα μου πεις, εδώ δεν έχουν να φάνε οι ίδιοι, θα κερνούν πίτες τους δημοσιογράφους;
Μάλλον και οι ΗΠΑ, αλλά και η Κένυα, είναι πολύ πίσω στον τομέα των ΜΜΕ σε σχέση με την Ελλάδα μας. Μα πόσο βλάκες είναι...