Η ζωή που δεν έζησε...

Κανείς ακόμα δεν ρωτάει ή δεν αναρωτιέται πώς ένας πολιτικός που, κατά δήλωσή του, κοιτούσε 15 χρόνια τα ντουβάρια του σπιτιού του, κατάφερε να επανέλθει στην πολιτική, στο προσκήνιο, στο υπουργικό συμβούλιο. Και όχι μόνο αυτό αλλά και να κερδίσει την ηγεσία ενός κόμματος το οποίο, πριν από 16 χρόνια, έριξε από την εξουσία - όπως τον κατηγορεί το Μητσοτακέικο.
Ουδείς μέχρι σήμερα κατάφερε να αναλύσει σοβαρά και αξιόπιστα αυτό το κατόρθωμα, που είναι μάλλον ιδιαίτερα απλό. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη, ο Σαμαράς δεν ήταν ένας «προδότης», ένας «αποστάτης», ένας «αλήτης» που έριξε την κυβέρνησή του. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη ήταν «το παιδί» που σηκώθηκε και έφυγε για τις ιδέες του (στραβές ή σωστές, εθνικές ή μη, εθνικιστικές ή όχι, πάντως ιδέες του) από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, του σημαντικότερου δελφίνου του κόμματός του, αλλά και από τη Βουλή. 
Ήταν εκείνος που πάλεψε με το κόμμα που μετά δημιούργησε, που έκανε όσα πίστεψε κόντρα στα politically corect όλων των εποχών (πρόταση για Στεφανόπουλο στην Προεδρία), που δεν θέλησε να «παίξει» την... πολυκατοικία σαν τον Καρατζαφέρη, που ναι μεν είναι αλλού αλλά θέλει να το παίζει και εντός, που δεν πήγε στο ΠΑΣΟΚ όταν έκλεισε το κόμμα του, ούτε παρακάλεσε για να γυρίσει, ούτε συγνώμη ζήτησε, ούτε τον Μητσοτάκη άρχισε να γλείφει. Για την ψυχή του μέσου Νεοδημοκράτη, ο Σαμαράς είναι ο ΜΟΝΟΣ μεταπολιτευτικά που είπε το αυτονόητο: «Δεν ντρέπομαι που είμαι δεξιός και το δηλώνω». Σε μια κοινωνία που για 30 χρόνια το Δεξιός είναι συνώνυμο του δωσίλογου, του βασανιστή, του αντιδημοκράτη, του χουντικού, του, του, του, ο Σαμαράς ήταν ο πρώτος που βγήκε και μίλησε έτσι. Οι αμαρτίες γονέων δεν θα παιδεύουν πια τα παιδιά της Δεξιάς.
Όπως παλιότερα ήταν και ο πρώτος που είχε μιλήσει δημοσίως για τους «νταβατζήδες» των ΜΜΕ - και μετά τον έφαγε το μαύρο σκοτάδι. Και τελικά, δεν θυμάμαι και πολλούς, μην σας πω κανέναν, που αποφάσισαν να παραιτηθούν από τη θεσούλα τους στη Βουλή ή τη θεσάρα τους σε κάποιο υπουργείο, επειδή αλλιώς έπρεπε να πάνε κόντρα στα πιστεύω τους.
Τα 15 χρόνια στα ντουβάρια, για τον Σαμαρά έγιναν ο καθρέπτης από τον οποίο οι Νεοδημοκράτες - πλην των καρεκλοκένταυρων της κάθε εξουσίας που τσίνισαν επειδή το 1993 την έχασαν -, τον είδαν στην πραγματική του διάσταση.
Στο κάτω - κάτω της γραφής, κάποιος που έριξε τον Μητσοτάκη (και την κυβέρνηση του 1993 αν θυμάστε καλά), μάλλον ως... εθνικός ήρωας θα έπρεπε να χαρακτηριστεί.

Ποιος... την έχει πιο μεγάλη!

Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, κ. Γιάννης Προβόπουλος, πριν από είκοσι ημέρες είχε αποκαλύψει στην εφημερίδα «Καθημερινή» ότι προεκλογικά, για την ακρίβεια αμέσως μετά την προκήρυξη των εκλογών, είχε ενημερώσει τόσο τον τότε Πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, όσο και τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ και σημερινό Πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, για το μέγεθος του ελλείμματος που θα άγγιζε το 12%.

Τότε, η μεν Νέα Δημοκρατία μιλούσε με σκληρά λόγια για το οικονομικό μέλλον, επικαλούμενη βέβαια την παγκόσμια κρίση, αλλά αποκρύβοντας το πραγματικό μέγεθος του ελλείμματος, που το τοποθετούσε στο 6%, στο μεγαλύτερο ίσως ψέμα της μεταπολιτευτικής περιόδου. Το δε ΠΑΣΟΚ, παρότι σύμφωνα με τον Προβόπουλο, ήταν ενημερωμένο για το μέγεθος του ελλείμματος, έταζε, έταζε και σχεδίαζε περισσότερα απ' όσα άντεχε ο... (άντε, να μην το πούμε) η τσέπη μας.

Σήμερα, το έλλειμμα έχει υπερβεί το 12%, το «greek statistics» αποτελεί το πιο σύντομο αλλά και νέο ανέκδοτο στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΠΑΣΟΚ ως Κυβέρνηση αποδοκιμάζει μεν τον Προβόπουλο για χθεσινές δηλώσεις του στη Βουλή, όπου επανέλαβε τα όσα είχε πει στην «Καθημερινή», η δε Νέα Δημοκρατία ασχολείται με τις εσωκομματικές εκλογές της για την επιστροφή στην εξουσία και όχι με τα οικονομικά, ενώ ο τέως αρχηγός της, που προεκλογικά εμφανιζόταν ως «ειλικρινής» και καλούσε σε «απόφαση ευθύνης», παρά τα αποδεδειγμένα ψέμματα για το έλλειμμα, πηγαίνει σε αγώνες του Παναθηναϊκού, ταβέρνες της Ραφήνας ή στο «18» για μεσημεριανό ποτάκι.

Η πολιτική στην Ελλάδα είναι σίγουρα παράξενη έννοια και υπόθεση. Αλλά από αυτό το σημείο ως του να τσακώνονται δυο μεγάλα πολιτικά κόμματα και ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδας για το... ποιος την έχει πιο μεγάλη, την πρόβλεψη, υπάρχει μεγάλη απόσταση.

(Αν)ώριμα φρούτα

Η νέα Βουλή ορκίστηκε, η κυβέρνηση ήδη άρχισε τη δουλειά, η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ συνεδρίασε, το ίδιο και οι ομάδες των υπόλοιπων κομμάτων. Πώς είπατε; Η Νέα Δημοκρατία όχι μόνο συνεδρίαση δεν έκανε αλλά συνεχίζει το καθημερινό της show στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων όπου στελέχη της τσακώνονται για το πώς θα γίνει η διαδοχή και πιο σώμα θα εκλέξει τον νέο αρχηγό.

Στο 2009 αρκετοί πιστεύουμε ότι ορισμένα πράγματα είναι πλέον αυτονόητα. Οταν το ΠΑΣΟΚ δυο φορές προσέφυγε στη βάση, τη δεύτερη στα... σοβαρά, για την ανάδειξη του νέου αρχηγού του, όταν στον Σύριζα κάθε μικρό ή μεγαλύτερο θέμα συζητείται στα αρμόδια όργανα με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση, όταν ακόμα και στο ΛΑΟΣ έκαναν συνέδριο για να αναλύσουν την πορεία τους, στη μέχρι πρότινος Κυβέρνηση (και στο ΚΚΕ) κάθε τέτοια συζήτηση... σχεδόν απαγορεύεται.

Στη ΝΔ άργησαν και δεν φαίνεται να θέλουν να καταλάβουν το γιατί έχασαν με την ιστορική διαφορά του -10,5%. Για τους λόγους που σήμερα αναλώνονται: γιατί κυβέρνησαν μακριά από τον πολίτη, ακόμα και από τα χιλιάδες «γαλάζια παιδιά» που περίμεναν κάτι από αυτούς. Διότι κυβέρνησαν μόνο μεταξύ φίλων και κολλητών, με την αβάντα των περισσότερων ΜΜΕ να προστατεύουν τον (α)καταλληλότερο, να τον αναγάγουν σε «μέντορα» του οποίου περίμεναν τους χρησμούς: «ο Πρωθυπουργός είναι θυμωμένος / προβληματισμένος / οργισμένος / πεινασμένος» έλεγαν οι διαρροές από το Μαξίμου και η μοναδική πράξη του τέως ήταν να ικανοποιήσει μόνο το τελευταίο... επίθετο.

Εχασαν διότι κυβέρνησαν μόνο με την προοπτική των επόμενων εκλογών. Ποτέ άλλοτε στην πολιτική ιστορία της χώρας δεν υπήρξε κόμμα, ούτε καν επί Συγκυβέρνησης, που από την επόμενη μέρα της εκλογής του σκεφτόταν το πότε θα κάνει τις επόμενες εκλογές για να προλάβει διαλυμένο τον αντίπαλό του. Κυβέρνησαν, τέλος, με βάση μόνο τις δημοσκοπήσεις. Οι οποίες, όπως αποδείχθηκε, ήταν απλώς εργαλεία χειραγώγησης της κοινής γνώμης, γι' αυτό και οι πολίτες πλέον στα exit polls απαντούν αντίθετα με ό,τι έπραξαν, προκειμένου να τις εκδικηθούν.

Στη ΝΔ επιμένουν στο ίδιο μοτίβο: ενδιαφέρονται μόνο για τη βιτρίνα, τον επόμενο αρχηγό, καθόλου για την ουσία, την ανάλυση των λαθών των 5,5 ετών και την (όποια) ιδεολογία τους. Και θα περιμένουν, ξανά, να πέσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ως ώριμο φρούτο...

Η κόρη του η Σοσιαλίστρια...

Την ώρα που οι ανθυποψήφιοί της την περίμεναν στη Ρηγίλλης για να συζητήσουν με τον πρόεδρο της Επιτροπής Συνεδρίου τα διαδικαστικά της εκλογής και τις διαφωνίες τους, εκείνη δεν πήγε στο ραντεβού και ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της. Τόνισε μάλιστα ότι «θα επιδιώξω την εκλογή μου και από το Έκτακτο Συνέδριο της 7ης Νοεμβρίου, όπως προβλέπει το καταστατικό μας, και από τα μέλη του κόμματος, με οποιαδήποτε αδιάβλητη καταστατική διαδικασία».

Τι είπε η Ντόρα Μπακογιάννη δηλαδή; Ότι συμφωνεί με την απόφαση Καραμανλή για εκλογή νέου αρχηγού από το (αραχνιασμένο και στενό) σώμα του Συνεδρίου του 2007 και επιβεβαίωσή της μετά, προφανώς δίχως αντίπαλο, από τη βάση. Μάλιστα...

Οι (πάντα πρόθυμοι) δημοσιογράφοι στα παράθυρα, τόνισαν ότι η Ντόρα πήρε αυτή την πρωτοβουλία για να φύγει από το κάδρο της αντιπαράθεσης για τα διαδικαστικά της εκλογής. ΔΕΝ είπαν ότι τα «διαδικαστικά» είναι συνήθως τα πιο ουσιαστικά σε περιπτώσεις άμεσης δημοκρατίας και ψηφοφορίας. ΔΕΝ είπαν ότι το έκανε για να βγει από το κά

Είπε επίσης ότι η ιδεολογία της Νέας Δημοκρατίας είναι ξεκάθαρη: κοινωνικός φιλελευθερισμός, όσα δηλαδή έγραφαν οι κυριακάτικες εφημερίδες ότι αποτελούν τη στάση του Αντώνη Σαμαρά. Μάλιστα νούμερο 2...

Δεσμεύτηκε τέλος ότι θα «καταθέσει η Ν.Δ. συγκεκριμένες προτάσεις και να αποδεχθεί οποιαδήποτε θέση κατοχυρώνει τη διαφάνεια στην πολιτική μας ζωή και την ηθική ακεραιότητα στο κόμμα μας, αλλά και σε όλο το πολιτικό σύστημα». Μάλιστα νο 3...

Δυο επισημάνσεις: την ώρα που δυο εκ των υποψηφίων ζητούν εκλογή από τη βάση, με τη συμμετοχή χιλιάδων πολιτών - ψηφοφόρων, εκείνη επιμένει στην prive εκλογή ενός προδιαγεγραμμένου αποτελέσματος. Δεύτερη επισήμανση - ερώτηση: στις προτάσεις για τη διαφάνεια θα περιλαμβάνεται και πλήρης διαλεύκανση του σκανδάλου Siemens και του τρόπου διαφυγής των κ.κ. Καραβέλα και Χριστοφοράκου στο εξωτερικό???

Τελικά η Ντόρα Μπακογιάννη αποδεικνύει σε κάθε περίσταση ότι είναι πραγματικό τέκνο του Μητσοτάκουλα. 

υγ. Αυτό το κόμμα τελικά δεν κατάλαβε τίποτε από το ΠΑΣΟΚ και την περιπέτεια του Νοεμβρίου του 2007, που οδήγησε στην πρόσφατη νίκη με +10%. 

υγ2. Καλά έλεγαν οι παλαιότεροι: να φοβάσαι όσους φέρουν τρία επίθετα...

Dear diary, ημέρα 2η

Ξυπνήσαμε πρωϊ. Πήγαμε στο Προεδρικό Μέγαρο για την ορκωμοσία. Δεν ήταν σαν τον Μπάρακ, με τον Μπόνο να τραγουδά, αλλά εντάξει, εδώ είναι αλλιώς τα πράγματα. Ορκιστήκαμε μπροστά στον Jeronymo, που by the way τον συμπαθώ πολύ, μετά υπογράψαμε τα πρωτόκολλα. Νομίζω πάντως ότι οι περισσότεροι υπουργοί μου ήρθαν με καλοραμμένα κοστούμια. Πλην της Τίνας, που ήρθε με μπλου τζιν, αθλητικά και ένα σακίδιο στην πλάτη. She is crazy...

Μετά πήγαμε με τα πόδια στη Βουλή για το πρώτο υπουργικό Συμβούλιο.  Κάμερες και δημοσιογράφοι μπερδεύονταν μεταξύ μας. Κάποιοι είχαν αναψοκικκινήσει από το περπάτημα. Σκέφτομαι να τους κάνω δώρο μια συνδρομή στο Holmes. Ο Θόδωρος νομίζω ότι βαριανάσαινε. Μίλησα στους υπουργούς μου με τις κάμερες παρούσες, τους είπα να καταργήσουν τις επιτροπές των υπουργείων τους, κάποιοι, είμαι σίγουρος, δεν έμειναν ευχαριστημένοι. Ήρθε και ο Συνήγορος του Πολίτη και τους εξήγησε τι πρέπει να κάνουν. Είδα κάποια χαμόγελα, κρυφά, εύχομαι να ήταν κατανόησης και όχι ειρωνείας. Ανάμεσα σε εμένα και τον χοντρό, καθόταν, ευτυχώς, ο Ραγκούσης. Έχω την εντύπωση πως αν σηκωνόμουν ο Ευάγγελος θα ερχόταν να κάτσει στην καρέκλα μου.

Διάβασα τις εφημερίδες. Strange: μια εφημερίδα με μαύρο φόντο και μεγάλα άσπρα γράμματα με αποθέωνε. «Χθεσινή», «Αυριανή», δεν θυμάμαι πώς την έλεγαν. Όλα πήγαν καλά πάντως.

Αγαπημένο μου Ημερολόγιο... Ημέρα 1η

Πήγα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ορκίστηκα. Τα είπαμε με τον Κάρολο, μου είπε τα γνωστά και φημισμένα jokes του, θυμηθήκαμε τότε που τα έλεγε με τον πατέρα μου στο σπίτι στο Καστρί. Ορκίστηκα μόνος μου. Τα νέα υπουργεία που σκαρφίστηκα δεν ήταν έτοιμα από συνταγματικής πλευράς και ανέθεσα στον Χάρη να τα συντάξει. Ποιος είναι ο Χάρης; Ένας πολύ καλός friend of me, που ναι μεν περίμενε ότι θα τον έβαζα στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, αλλά τελικά του επιφύλασσα καλύτερη θέση. Υπουργός Επικρατείας παρά τω Πρωθυπουργώ, δηλαδή εμένα, και μάλιστα με γραφείο στο Μέγαρο Μαξίμου. Θα είναι ο Αγγέλου μου, αλλά ευελπιστώ να τα πάει καλύτερα. Είναι άλλωστε, νομίζω, καλύτερος από εκείνον, ειδικά στις μηχανορραφίες.

Ο Χάρης λοιπόν θα αναλάβει the dirty job του συντονισμού της κυβέρνησής μου. Θα είναι Αγγέλου και Ρουσσόπουλος μαζί, ελπίζω μόνο να μην έχει σχέση με παπάδες και μοναχούς. Είναι maniac δε με τα νομικά και θέλει να αλλάξει πολλά πράγματα στον δημόσιο τομέα. Όπως για παράδειγμα την πολυνομία. Να κωδικοποιήσει τους νόμους όλους. Ελπίζω μόνο μην μπερδευτεί και ξεχάσει τίποτε...

Το μεσημέρι τηλεφώνησα στη Βασιλάκου από τους Οικολόγους. Της πρότεινα να αναλάβει το νεοσύστατο υπουργείο Περιβάλλοντος. Εκείνη χάρηκε πολύ, ήταν στη Βιέννη όταν την πήρα και μου είπε ότι θα με καλέσει πίσω μόλις μιλήσει με εκείνον τον συμπαθητικό κυριούλη των Οικολόγων. Που έφερε το μπουκαλάκι από τον Ασωπό στο debate...

Λίγο μετά με πήρε πίσω και μου είπε ότι οι υπόλοιποι Οικολόγοι δεν δέχτηκαν. Too pitty. Έβαλα έτσι υφυπουργό ένα καλό παιδί με ωραία χωρίστρα, τον Θάνο. Υπουργό τοποθέτησα την Τίνα. Είναι πολύ καλή φίλη μου και συνεργάτις, αλλά έχει ένα κακό: φοράει αθλητικά και φθαρμένα τζιν, όπως διάβασα την επόμενη μέρα στις εφημερίδες.

Κάθισα με τον Χάρη, τον Παύλο και τον Νίκο (Αθανασάκη) και φτιάξαμε την κυβέρνηση. Μίλησα με τον Αντρίκο και τον Νίκο, δεν βρήκα τη mammy. Στον χοντρό έδωσα το Άμυνας. Ας κάνει ρουσφέτια να τον τρέχουν τα blogs. Ας κάνει καμιά mlkia ο Ερντογάν και θα του το χρεώσω. Τα εξοπλιστικά άλλωστε τα έχει ο Πάνος.

Έβαλα και τον Πάγκαλο αντιπρόεδρό μου. Like daddy. Θα βρίζει πού θα βρίζει, ας βρίζει τουλάχιστον όσους βρίζουν την κυβέρνηση αφού αυτός είναι μέσα. Ας δεν μπορείς να το αποφύγεις... Το βράδυ στο δελτίο, ο Yannis έκανε ότι δεν γνώριζε ορισμένους από τους υπουργούς. Γιατί το έκανε αυτό; Για αβάντα ή για να δείξει ότι έβαλα άγνωστους και όχι αυτούς που ήθελε; This guy drives me crazy.

Το βράδυ πήγα γυμναστήριο, μετά για dinner με την Αντα και μετά για ύπνο. Είχαμε νωρίς ξύπνημα...

Ordinary people (Ως πότε;)

Εμφανίστηκε στο Προεδρικό Μέγαρο με σακίδιο πλάτης και αθλητικά παπούτσια. Οι αντικομφορμιστές χαμογέλασαν με συμπάθεια. «Ενας κανονικός άνθρωπος πόσο χρόνο χρειάζεται για να τον αλλάξει η εξουσία;». Στην περίπτωση της Τίνας Μπιρμπίλη θα το δούμε στην πράξη. Ενσαρκώνει άλλωστε το ζιβάγκο της νέας εποχής σύμφωνα με το βιογραφικό της και λένε για την καθημερινή ζωή της.
Είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό στη μίζερη πολιτική ζωή μας; Θα φανεί στην πράξη. Νέα, άγνωστη στο ευρύ κοινό, με καλές σπουδές και lifestyle που ταιριάζει περισσότερο στην Ικαρία παρά στο Μέγαρο Μαξίμου. Μέχρι την ορκωμοσία της νέας Κυβέρνησης κυκλοφορούσε μόλις μια φωτογραφία της στις εφημερίδες. 
Μύθοι πολλοί για το πώς γνωρίστηκαν με τον Γιώργο: άλλοι λένε στο γυμναστήριο, άλλοι ότι στο περιβάλλον του την έφερε η φιλία της με τον αδελφό Ανδρίκο. 
Η μόνη αλήθεια είναι ότι ανέλαβε υπουργός στο νεοσύστατο υπουργείο Περιβάλλοντος. Και πως το βιογραφικό αλλά και τα δείγματα γραφής της... κανονικής ζωής της, συνηγορούν στην επιτυχία του νέου θεσμού. Ιδωμεν. Και άλλοι ξεκίνησαν άφραγκοι, μουσάτοι και με ζιβάγκο, αλλά σύντομα πνίγηκαν στο καλοραμμένο κοστούμι του Καρούζου και δερμάτινο κάθισμα της υπουργικής Μερσεντές - ούτε καν στο υβδρικό Lexus.

Υβριδικό ξεγύμνωμα...

Όταν ο νεοεκλεγείς Πρωθυπουργός που επαγγέλλεται την αλλαγή αλλά και την «πράσινη ανάπτυξη», σε καλεί να αναλάβεις το υπουργείο Περιβάλλοντος, αν λέγεσαι «Οικολόγος» - και μάλιστα πράσινος -, λες απλώς «ναι, τι ώρα ξεκινάμε;». Η πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου προς τον Νίκο Χρυσόγελο, να αναλάβει ο επικεφαλής των Οικολόγων Πράσινων το νεοσύστατο υπουργείο, προβλήθηκε πολύ λιγότερο απ' ότι της αξίζει. Και η αρνητική απάντηση κρίθηκε επίσης λιγότερο απ' ότι της αξίζει.

Μιλάμε για την πρώτη (πολύ μεγάλη) κίνηση της νέας κυβέρνησης, να ξεπεράσει διαχωρισμούς αλλά και την απουσία κάποιας «συγγένειας» ή προγραμματικής συμφωνίας και να προτείνει, δίχως όρους, την ανάληψη ενός κρίσιμου υπουργείου σε ένα κόμμα που έμεινε εκτός Βουλής. Τι απάντησαν οι... εμβρόντητοι Οικολόγοι Πράσινοι; «Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε».

Στο debate ο κ. Νίκος Χρυσόγελος «δασκάλευε» τα υπόλοιπα κόμματα τι θα πρέπει να κάνουν με τις φωτιές, τον Ασωπό και τα περιβαλλοντικά προβλήματα και όταν, εντελώς ξαφνικά, ο νέος Πρωθυπουργός του πρότεινε το αρμόδιο υπουργείο, δίχως όρους (διότι δεν βγήκε κάτι τέτοιο από καμία εκ των δυο πλευρών), εκείνος είπε... όχι.

Το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι κάποιοι επιμένουν στην ασφάλεια της διαμαρτυρίας. Στα ωραία λόγια δίχως εφαρμογή. Στις λεζάντες και όχι στην ουσία. Στην Αριστερά της διαμαρτυρίας και όχι της εξουσίας. Στην Οικολογία της καταγγελίας και όχι της πράξης. Αυτό είναι ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα από τον δικομματισμό. Ισως είναι και ο ακριβής λόγος ύπαρξής του και μακροχρόνιας διάσωσής του.

Εν κατακλείδι: το μόρφωμα που λέγεται κόμμα και ονομάζεται «Οικολόγοι Πράσινοι», τι είναι τελικά; Ωραία λογάκια, Οικολογία κατ' επάγγελμα με ΜΚΟ και χρηματοδοτήσεις και λεζάντες στα κανάλια με το ποδήλατο στο εκλογικό κέντρο; Οικολογία κατά το δοκούν, με προβολή τους από τα ΜΜΕ κατά περίπτωση, όταν επιδιώκουν τη μη αυτοδυναμία; Ή συμμετοχή, σύγκρουση εντός κυβέρνησης, συνεργασία, σύνθεση, πράξεις, έργα, πραγματική «πράσινη» αλλαγή; Σίγουρα δεν είναι το δεύτερο...

υγ. Και εκ του ασφαλούς να το έκανε ο Γιώργος, γνωρίζοντας ότι δεν θα πάρει θετική απάντηση, πέτυχε πάλι διάνα. Εκτεθειμένοι οι Οικολόγοι, μάγκας αυτός. Αν βέβαια υπήρχαν σοβαρά ΜΜΕ στη χώρα μας...

Η περίοδος χάριτος τελείωσε... χθες

Ένα παράδοξο συμβαίνει από τον περασμένο Ιούνιο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ο λαός έχει προεξοφλήσει τη νίκη του ΠΑΣΟΚ και την ήττα της Νέας Δημοκρατίας. Ελάχιστοι «αρνητές» και «ταλιμπάν» της ΝΔ επέμεναν ότι μπορεί να ανατραπεί αυτή η φυσική εξέλιξη. Δεν είχαν δίκιο.

Πού έχει οδηγήσει όμως αυτό το κλίμα; Στο να πιστεύει μια σημαντική πλειονότητα των Ελλήνων ότι ο Γιώργος Παπανδρέου... σχεδόν έχει ξεκινήσει να κυβερνά από τον περασμένο Ιούνιο. Με αποτέλεσμα, δύσκολα να μπορεί να του δώσει κανείς την απαραίτητη περίοδο χάριτος που αναλογεί σε κάθε νέα Κυβέρνηση.

Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ και νέος Πρωθυπουργός μοιάζει να έχει ήδη εξαντλήσει αυτή την περίοδο, λόγω των προσδοκιών του κόσμου, αλλά και της καχυποψίας που πάντα υπάρχει απέναντι στο κόμμα του, τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα: οι 100 πρώτες μέρες μοιάζουν οριστικά παρελθόν, τα προβλήματα δεν περιμένουν και η περίοδος χάριτος του Γιώργο τέλειωσε... χθες!

Το ήξεραν αλλά... για να έχει ενδιαφέρον!

 Από το www.enimerosi24.gr

Λίγο μετά τις 10.30 όταν πλέον και το Υπουργείο Εσωτερικών είχε δώσει επίσημα το αποτέλεσμα των 10 μονάδων άρχισαν οι παρουσιαστές των καναλιών ο ένας μετά τον άλλο να λένε ότι η εταιρία δημοσκοπήσεων με την οποία συνεργάζεται το κανάλι είχε προβλέψει από μέρες ότι η νίκη του ΠΑΣΟΚ θα ήταν σαρωτική και πάνω από 7-8 μονάδες αλλά μας το κράταγαν κρυφό για διαφορετικούς λόγους ο καθένας. Σε ορισμένα κανάλια μάλιστα (όπως στον ANT1) οι υπεύθυνοι των εταιριών κουνούσαν με νόημα το κεφάλι τους δείχνοντας να συμφωνούν με τους παρουσιαστές.
Στον Σκάι το προχώρησαν ακόμη περισσότερο. Είπαν ότι η Public Issue γνώριζε από μέρες ακριβώς το αποτέλεσμα και την διαφορά των 10 μονάδων αλλά οι υπεύθυνοι της εταιρίας και του σταθμού απλά δεν πίστευαν, λέει, στα μάτια τους και στα χαρτιά και τα νούμερα των μετρήσεων που έκαναν και αποφάσισαν να πούνε και αυτοί ό,τι και όλοι οι υπόλοιποι, δηλαδή να ψαλιδίσουν τα ποσοστά της διαφοράς κατά περίπου 50%!! Όπως και να έχει το πράγμα, είτε για δεύτερη συνεχόμενη φορά έχουμε πλήρη αποτυχία των μετρήσεων είτε αυτές ήταν σωστές αλλά οι εταιρίες μαγείρεψαν τα νούμερα κατά το δοκούν, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Οι εταιρίες δημοσκοπήσεων στο σύνολο τους απέτυχαν οικτρά και πρέπει πλέον ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του.

Τρεις γενιές Πρωθυπουργών...

Στην παγκόσμια Ιστορία δεν πρέπει να υπάρχει κάτι ανάλογο: η οικογένεια Παπανδρέου μετράει τρεις Πρωθυπουργούς. Παππούς, γιος και εγγονός. Γεώργιος, Ανδρέας, Γιώργος. Ναι, είναι αποτέλεσμα και της νεποκρατίας στην Ελλάδα. Ναι, για να γίνεις Πρωθυπουργός ή ακόμα και βουλευτής, πρέπει να κρατάς από κάποιο «τζάκι», πολιτικό ή μη. Ναι, ο Γιώργος θεωρεί ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το σπίτι του, «το κόμμα είναι δικό μας». Ολα δεκτά.

Μία αλήθεια ας μην ξεχνάμε: και τους τρεις Παπανδρέου, τους έστειλε στο Μαξίμου ο λαός. Εμείς. Τους δυο πρώτους σε ιδιαίτερα δύσκολες και κρίσιμες στιγμές της ελληνικής Δημοκρατίας. Τον τρίτο σε μια κρίσιμη εποχή και έπειτα από μεγάλο αγώνα, εντός και εκτός τειχών. 

Μπορεί κάποιος να κυβερνήσει σωστά μόνο και μόνο λόγω ονόματος; Το πρώτο παράδειγμα πέτυχε. Ο Ανδρέας κυβέρνησε σωστά, άλλαξε όντως την Ελλάδα και έμεινε δικαίως στην Ιστορία, με τα χρόνια να περνούν και να τον τοποθετούν ακόμα πιο ψηλά στο βιβλίο της. Το δεύτερο παράδειγμα κυβερνήτη λόγω ονόματος, απέτυχε παταγωδώς. Με το -10% στην πλάτη, ο Κώστας Καραμανλής έφυγε ηττημένος μετά συντριβής.

Το τρίτο παράδειγμα είναι πλέον μπροστά μας. Για τη χώρα και τη ζωή μας, ελπίζουμε να αποδειχθεί πετυχημένο...


υγ. Και η Μαργαρίτα Παπανδρέου, νύφη, σύζυγος και γυναίκα Πρωθυπουργού. Ελπίζουμε όχι και γιαγιά...

Μια παραίτηση που άργησε 5,5 χρόνια (ή και 12)

Ο απερχόμενος Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την παραίτησή του από την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας και την έναρξη των διαδικασιών αλλαγής φρουράς. Είναι σκληρή η ώρα για τον Κώστα Καραμανλή, που ο ελληνικός λαός του έδωσε δυο φορές την ευκαιρία (και παραλίγο τρεις, το 2000), να την οδηγήσει σε μια νέα εποχή. Είναι όμως και μια παραίτηση που άργησε 5,5 χρόνια - για κάποιους πολύ περισσότερο, από το 1997.

«Ανέβα ως εκεί που φτάνει το μπόι σου», λένε οι παππούδες. Ο Κώστας Καραμανλής ο νεότερος, μάλλον δεν το άκουσε ποτέ. Και παρότι το μπόι του δεν έφτανε για να κυβερνήσει μια χώρα, ο ελληνικός λαός του έδωσε αυτές τις ευκαιρίες - και το κάκιστο ΠΑΣΟΚ του Σημίτη επίσης. 

Οταν δεν μπορείς και το ξέρεις, καλύτερα να το αποφύγεις. Είναι κρίμα για το όνομά του, την υστεροφημία του (καθότι 5,5 χρόνια Πρωθυπουργός) αλλά και μια μεγάλη παράταξη, τη δεύτερη τη τάξει στη χώρα μας. Και το κρίμα δεν είναι ότι φεύγει, αλλά ότι για τόσο μεγάλο διάστημα το χειρότερο πολιτικό προσωπικό που γνώρισε μεταπολιτευτικά η χώρα, με χαρακτηριστική απουσία κάθε επιπέδου, έδωσε μόνο μεγάλες λαχτάρες, λύπες, κόντρες και προβλήματα στην Ελλάδα.

Είναι μικρός και δεν χωρά...

Η Ιστορία θα γράψει αυτή την Κυριακή, ότι η χειρότερη Κυβέρνηση και το κατώτατου επιπέδου πολιτικό προσωπικό της Μεταπολίτευσης, πήγε σπίτι της με μια συντριπτική ήττα έπειτα από 5,5 χρόνια παλινωδιών που έφεραν την Ελλάδα πολύ πίσω. Η Ελλάδα του 2004, με την τεράστια ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων και τα μεγάλα έργα υποδομής που δημιουργήθηκαν εξαιτίας τους, τα σχετικώς συμμαζεμένα οικονομικά και τη μια κάποια διεθνή αναγνώριση, έγινε κουρέλια μέσα σε 5,5 χρόνια - και λιγότερο, εάν το ΠΑΣΟΚ είχε ξυπνήσει από τα εσωκομματικά του λάθη και αν ο λαός το είχε συγχωρήσει νωρίτερα για τη λαίλαπα του Χρηματιστηρίου. 
Βρισκόμαστε πολύ πίσω από το 2004. Ισως στο 2000, στο 1998, στο 1993. Δεν ήταν θέμα πολιτικών που υιοθετήθηκαν. Ηταν θέμα διαχείρισης και μόνο της εικόνας. Η Κυβέρνηση Καραμανλή δεν ήρθε για να δημιουργήσει, αλλά για να καταστρέψει και στη θέση των ερειπίων, να πάρουν «τα δικά της παιδιά» τα μπάζα για πούλημα. 
Διαχειρίστηκε μόνο την εικόνα, την επικοινωνία και την εντύπωση και αυτή με όρους και μεθόδους αστείες (π.χ. κρατική ΕΡΤ, τηλεπαράθυρα). Ας όψεται ο θυμός του λαού προς το ΠΑΣΟΚ, μόνο για το Χρηματιστήριο, που κράτησε τη ΝΔ στην επιφάνεια για τόσο καιρό και κάποιοι... μαγικοί χειρισμοί του Ρουσσόπουλου με τα ΜΜΕ που επέτειναν για λίγο τη ζωή της κυβέρνησης.
Αναδεικνύοντας, ας πούμε, σε μέγα θέμα τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, που, σύμφωνα με τη ΝΔ «βάζει τη χώρα σε περιπέτειες με τα εθνικά μας θέματα» - λες και κερδίσαμε τίποτε με τη συμφωνία με τον Πούτιν (ο οποίος τώρα χαριεντίζεται με τον Ερντογάν), αντίθετα, χάσαμε από αμερικανικής πλευράς -, ή προσφάτως, το από πού πληρώνεται ο Νομάρχης Πειραιά, Γιάννης Μίχας, από τα Ναυπηγεία που δούλευε ή από τη Νομαρχία, στη Νέα Δημοκρατία (νομίζουν ότι) δίνουν ακόμα μάχη για την επανεκλογή τους.
Αδυνατούν ακόμη και σήμερα να καταλάβουν ότι ο λαός τους τιμωρεί χειρότερα και απ' ότι έπραξε με το ΠΑΣΟΚ. Και πως μόνο από τραγικά λάθη του Γιώργου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, θα επανέλθουν σύντομα(;) στην εξουσία. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός που συνεχίζει να δηλώνει «αναλάβαμε τις πολιτικές ευθύνες», λες και είναι η θέση του εκείνη του μάγειρα που απλώς έκαψε το φαγητό, ή που τονίζει ότι είναι περήφανος για τις μεταρρυθμίσεις (που δεν έκανε, παρά μόνο στην, αμφιλεγόμενη, πώληση της Ολυμπιακής), αποδεικνύει ότι ήταν απλώς κατώτερος όχι μόνο των περιστάσεων, αλλά ακόμα και των προσδοκιών του χειρότερου εχθρού του. Ηταν πολύ μικρός ο Κώστας ο νεότερος, για να χωρέσει τον αναστεναγμό ενός λαού που αποζητούσε επιτέλους «καθαρές εξηγήσεις», «διαφάνεια» και «εν πάσει περιπτώσει, Δικαιοσύνη». Ολα λόγια του Καραμανλή που θα φύγει ως χειρότερος κυβερνήτης Μεταπολιτευτικά, για να μην πούμε Μεταπολεμικά, σαν ένας άξιος διάδοχος του Πιπινέλη...

υγ. Η ιστορία του εξώφυλλου του περιοδικού «Μετεξέλιξη» δεν είναι διόλου τυχαία με τους «επικοινωνισμούς» της πρώην, πια, κυβέρνησης. Πάνω απ' όλα ο «πολιτικός πολιτισμός»: κι ας δηλώνει στο Mega ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ, Πέτρος Κουμουτσάκος, ότι «με τον κ. Παπανδρέου χαμηλώνει ο πήχης», κι ας τον κατηγορούν για «εντολοδόχο της Αμερικής» (Τραγάκης στο Extra), κι ας λένε «άκρο» το ΛΑΟΣ, την ώρα που ο Πρωθυπουργός δηλώνει ευθέως ότι πρέπει να καταργηθεί το άσυλο κτλ.

Θαρραλέα δήλωση - άστοχη... στοχοποίηση!

Διόρθωση: Η κυρία Κατσέλη διέψευσε ότι έκανε τη δήλωση που δημοσιεύτηκε στον δικτυακό της τόπο και αποτέλεσε τη βάση αυτής της ακόλουθης ανάρτησης και του σχολιασμού...

«Σχετικά με την υπόθεση της σύλληψης των φερόμενων ως μελών της οργάνωσης "Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς", θα ήθελα να τονίσω οτι όσο περνάει απο το χέρι μου δεν θα επιτρέψω σε κανένα δημοσιογράφο ή μή, για πολιτικές σκοπιμότητες να καταστρέψει το μέλλον εικοσάχρονων παιδιών. Είναι προφανές οτι πρόκειται για προεκλογικό τρικ της ΝΔ, πάνε να μετατρέψουν 20αχρονα παιδιά σε αδίστακτους τρομοκράτες!».

Με αυτή τη δήλωσή της που αναρτήθηκε στον δικτυακό της τόπο, η υποψήφια βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθηνών, κυρία Λούκα Κατσέλη, τοποθετήθηκε επί του ζητήματος των συλλήψεων νεαρών με την κατηγορία της συμμετοχής στην τρομοκρατική ομάδα «Συνωμοσία Πυρήνων της φωτιάς».

Τιμά σίγουρα την κυρία Κατσέλη η δημόσια τοποθέτησή της, σε προεκλογική μάλιστα περίοδο, για ένα πολύ φλέγον θέμα, που μάλιστα την άγγιξε και πολύ πρόσφατα καθώς η τελευταία επίθεση της συγκεκριμένης ομάδας έγινε στο σπίτι της. Η συμπαθής όμως κα Κατσέλη, κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος στην κατά τ' άλλα θαρραλέα δήλωσή της. Η φράση «δεν θα επιτρέψω σε κανένα δημοσιογράφο ή μή, για πολιτικές σκοπιμότητες να καταστρέψει το μέλλον εικοσάχρονων παιδιών» και η αναφορά της, κυρίως σε δημοσιογράφους, είναι τουλάχιστον ατυχής, λανθασμένη, απίστευτα άστοχη και εξαιρετικά μηδενιστική για το επίπεδο μιας καθηγήτριας Πανεπιστημίου.

Κι αυτό διότι, κυρία Κατσέλη, το μέλλον των 20χρονων παιδιών ΔΕΝ το καταστρέφει κάποιος «δημοσιογράφος»! Οι δημοσιογράφοι μεταφέρουν πληροφορίες από την Αστυνομία, η οποία, όπως σίγουρα γνωρίζετε, «έδεσε» τα 20χρονα και τα έστειλε στον εισαγγελέα με βαριές κατηγορίες για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση.

Καθήκοντα του δημοσιογράφου είναι τα εξής: α. να ενημερώσει για την απόφαση της Αστυνομίας. β. να ενημερώσει για τα στοιχεία που περιέχονται στη δικογραφία. γ. να ενημερώσει για την κρίση της Δικαιοσύνης επί των διώξεων. δ. να ενημερώσει για τις θέσεις των συλληφθέντων. ε. να διερευνήσει εάν ευσταθούν τα στοιχεία της δικογραφίας, όσο επιτρέπει η δημοσιογραφική παρέμβαση (διότι δεν είναι εισαγγελική ή ανακριτική ή δικαστική).

Η αναφορά και η πρόταξη πρώτα της λέξης «δημοσιογράφος», τη στιγμή που η ίδια η κυρία Κατσέλη συμπεραίνει (μετά γνώσεως;) ότι πρόκειται περί «μετατροπής 20χρονων παιδιών σε τρομοκράτες για προεκλογικούς λόγους», είναι ατυχής. Δεν βγήκαν οι δημοσιογράφοι να συλλάβουν και να στείλουν στον εισαγγελέα τα 20χρονα παιδιά. Αν λοιπόν έχει αμφιβολίες για τα ευρήματα ή την αξιοπιστία των στοιχείων που περιέχονται στη δικογραφία, ας το καταγγείλει δημοσίως, όπως κάνει, αλλά προς τους πραγματικούς υπεύθυνους. Κι επίσης, ας το καταγγείλει με στοιχεία. Διότι την κοινή λογική που αναφέρει ότι 20χρονα παιδιά ΔΕΝ γίνεται να αναστάτωναν με βόμβες - tefal την Αθήνα και τις Αρχές, δημοσιογράφοι πάλι την εξέφρασαν κυρία Κατσέλη.

Κάθε τι άλλο, μπορεί να θεωρηθεί ως απλό προεκλογικό παιχνίδι ΚΑΙ της κυρίας Κατσέλη, με στόχο τα ευαίσθητα ώτα γονιών αλλά και κατοίκων της Β' Αθηνών, απ' όπου και τα 20χρονα παιδιά.

υγ. Για την άποψη του συγκεκριμένου μπλογκ περί του θέματος, μπορείτε να διαβάσετε το αμέσως προηγούμενο άρθρο.

Αμετανόητος...

Στην περίφημη πια συνέντευξη του Κώστα Καραμανλή στο Mega και στον Γιάννη Πρετεντέρη, ο Πρωθυπουργός συνελήφθη αδιάβαστος. Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε πώς εξηγεί το γεγονός ότι επί ΠΑΣΟΚ κάποιος ιδιοκτήτης ακινήτου πλήρωνε περισσότερα απ' ότι με τον σχετικό νόμο της Νέας Δημοκρατίας και ο Καραμανλής απάντησε: «Δεν είναι έτσι, δεν έχετε βάλει το ΕΤΑΚ, εν πάσει περιπτώσει, δεν είναι έτσι τα νούμερα».
Οι εφημερίδες ανέδειξαν το θέμα, τα κανάλια επίσης - άπαντες μίλησαν για «λάθος» ή και «ψέμα» του Πρωθυπουργού. Και όμως, ούτε λάθος έκανε, ούτε ψέμα είπε. Απλώς, η συγκεκριμένη απάντησή του, ήταν η απόδειξη του τι συνέβαινε πέντε χρόνια και έξι μήνες στη χώρα μας.
Ενας Πρωθυπουργός που δεν γνώριζε τι νομοθετούσε η Κυβέρνησή του και κατ' επέκταση, τι λαμογιές ετοίμαζε ο κάθε ένας δίπλα του. Τεμπέλης ή αδιάφορος, μα σίγουρα επικίνδυνος, ο Κώστας Καραμανλής όντως δεν γνώριζε ή δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε γύρω του, στο Μαξίμου ή στα Υπουργεία. Το Βατοπαίδι, τα Ομόλογα, τις Υποκλοπές, ή ακόμα και πιο περίπλοκα θέματα, όπως οι φόροι στα ακίνητα.
Οταν άρχισε να καταλαβαίνει, ήταν ήδη αργά. Και αντί να αποφασίσει να πάει στα δίδυμα, αναγνωρίζοντας τις ευθύνες για την άγνοιά του, θέλει και ακόμα μια τετραετία... Τεμπέλης ή αδιάφορος, σίγουρα επικίνδυνος, αλλά και αμετανόητος...

Το prime time της Δημοκρατίας - και μια λαθροχειρία

Από μια κυβέρνηση που δεν δίστασε να κάνει λαθροχειρία σε ψηφοφορία της Βουλής, όλα τα περιμένει κανείς. 'Οπως το αποψινό... θαύμα: Να διαχειριστεί «επικοινωνιακά» (επίσης με Βατερλό) την κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας, τις εκλογές. Τι έκαναν απόψε; Διοχέτευαν στα κεντρικά της Singular, που ήταν συνδεδεμένα με τα κανάλια, πρώτα όλα τα υπόλοιπα τμήματα της Επικράτειας και μετά της Β' Αθηνών, που αποτελεί λόγω πληθυσμού και ψηφοφόρων, τον καθοριστικό παράγοντα κάθε εκλογής.
Ετσι, μετά την πρώτη ψυχρολουσία των Exit polls, στο... prime time, δηλαδή μεταξύ 20.00 και 23.00, οι τηλεοράσεις όλες έπαιζαν διαφορά ύψους 2 και 2,2% μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας. Αποτέλεσμα: η γνωστή αλαζονική έπαρση κυβερνητικών παραγόντων αλλά και ένας άνετος Πρωθυπουργός που έβγαλε τον λόγο του με μικρή, σχεδόν αναστρέψιμη διαφορά. 'Ολως τυχαίως, μετά το τέλος του μηνύματος του Καραμανλή, οι... μετρητές άλλαξαν και ενώ βρισκόμασταν ήδη στο 65% των καταμετρημένων τμημάτων της Επικράτειας, η διαφορά άρχισε να ανεβαίνει με ταχύτητα... αντλίας βενζίνης, ξεπερνώντας μετά το 85% των τμημάτων το 4%.
Σε όλες τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, από τη δεκαετία του 1980 και μετά, με πολύ λιγότερα μέσα, αποτέλεσμα εκλογών βγάζαμε με καταμετρημένο, από το υπουργείο Εσωτερικών, μόλις το 10% των τμημάτων της Επικράτειας. Στην Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας, έπρεπε να φτάσουμε στο 100% για να βγάλουμε το τελικό αποτέλεσμα της διαφοράς. Ποιος είπε ότι οι θεσμοί είναι όρθιοι ακόμα;

υγ. Είναι σχεδόν δεδομένο το ποιος φταίει για αυτή την εικόνα: η... κρατική μηχανή, «αυτός ο μεγάλος ασθενής», όπως είπε και ο Πρωθυπουργός μας σήμερα...

Παιδιά και αποπαίδια

Η ανεξάρτητη και αδέκαστη και αμόλυντη και αδιάφθορη Δικαιοσύνη, του κ. Σανιδά και της παρούσας κυβέρνησης, θα ήταν πολύ θεμιτό να απαντήσει στους Ελληνες πολίτες στο εξής ερώτημα: πώς και γιατί η σύζυγος και τα παιδιά του κ. Καραβέλα, φυγόδικου πρώην στελέχους της Siemens, τελούν υπό προφυλάκιση και περιοριστικούς όρους, τους απαγορεύεται να κατοικούν στο ίδιο σπίτι(!) και τους επιβλήθηκε υψηλότατη εγγύηση την ώρα που οι τραπεζικοί λογαριασμοί τους παραμένουν «παγωμένοι», ενώ την ίδια ώρα, η σύζυγος, τα παιδιά και οποιοσδήποτε άλλος συγγενής του κ. Χριστοφοράκου, επίσης πρώην στελέχους της Siemens και εξίσου φυγόδικου, βρίσκονται εκτός φυλακής, με μη «παγωμένους» τραπεζικούς λογαριασμούς και μπορούν να συνομιλούν το ένα μέλος της οικογένειας με το άλλο;
Επίσης, δίχως ιδιαίτερες νομικές γνώσεις καταννοεί κανείς το εξής παράδοξο: γιατί κατηγορούνται οι δυο φυγόδικοι αλλά και η οικογένεια Καραβέλα για «ξέπλυμα βρώμικου χρήματος»; Εξέτασε ο κ. ανακριτής Ζαγοριανός και, κυρίως, ο προϊστάμενός του, κ. Σανιδάς, τα πόθεν έσχες και τις φορολογικές δηλώσεις των κ.κ. Χριστοφοράκου και Καραβέλα;
Η ανεξάρτητη και αδέκαστη και αμόλυντη και αδιάφθορη Δικαιοσύνη, του κ. Σανιδά και της παρούσας κυβέρνησης, οφείλουν απαντήσεις. Διότι σε κάθε άλλη περίπτωση, η διαφορά αντιμετώπισης των δυο οικογενειών, θα εκτιμηθεί ως εξής από τον απλό, ακομμάτιστο και ελεύθερα σκεπτόμενο έλληνα πολίτη: μήπως επειδή ο κ. Καραβέλας «λάδωνε» μόνο επί ΠΑΣΟΚ, ενώ τα... λάδια του κ. Χριστοφοράκου έχουν πιάσει και τις κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας μετά το 2004;

Wind of change?

Ο καπιταλισμός πνέει τα λοίσθια, η Αμερική εκλέγει για πρώτη φορά στην ιστορία της μαύρο πρόεδρο, ο Ρουσσόπουλος έφυγε από την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ είναι ξανά πρώτο κόμμα και ο Παναθηναϊκός δεν έχει ακόμη διώξει τον προπονητή του. Είναι δυνατόν να μην μιλάμε όντως για άνεμο αλλαγών που άρχισε να πνέει?
Ολα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν, λέει ο Παπάζογλου, σε έμπνευση Ρασούλη, όμως, προτού ακόμα αρχίσουμε να βρίσκουμε ή να εφευρίσκουμε τις συνομωσίες πίσω από τον νέο σταρ που ψηφίστηκε χθες στις ΗΠΑ, ας χαρούμε τη στιγμή.
Ο χειρότερος, όχι απλώς αμερικανός πρόεδρος, αλλά ο πιο γελοίος τύπος που πέρασε ποτέ από τις ΗΠΑ (αυτό κι αν είναι... κατόρθωμα, να αναδεικνύεσαι στον γελοιοδέστερο των γελοίων) φεύγει και ως τις 20 Ιανουαρίου που αλλάζει χέρια (και χρώμα) ο Λευκός Οίκος δεν προλαβαίνει να κάνει άλλον πόλεμο. Αυτό είναι από μόνο του χαρμόσυνο.
Οταν βγήκε ο Μπους(της) τζούνιορ, το 2000, όπως βγήκε τέλος πάντων, πολλοί είχαν ελπίδες για αλλαγή μετά τον περίφημο γόη Κλίντον, ο οποίος μπορεί να ήταν ιδιαίτερα συμπαθής ως γκόμενος, σαξοφωνίστας και χιουμορίστας, αλλά και ως σύζυγος της Χίλαρι που αντέχει ακόμα, όμως είχε τηρήσει την παράδοση των προκατόχων του χτυπώντας στη δική μας γειτονιά, τα Βαλκάνια. Τώρα που ο Ομπάμα γίνεται ένοικος του Λευκού Οίκου για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο άνεμος της ελπίδας που κατέκλυσε τον κόσμο δεν είναι δύσκολο να χαθεί. Ενας ψηλός ουρανοξύστης και κάμποσοι παλαβωμένοι «μάρτυρες», αρκούν για να αλλάξει και η πιο ευγενική και ειρηνική πρόθεση κάθε προέδρου και μη.
Ας μην γελιόμαστε: το σκούρο αστέρι του νέου προέδρου, ανατέλλει ιδιαίτερα λαμπρό σε ολόκληρη τη Γη, αλλά όσο ρομαντικό κι αν φαντάζει, ποιος αλήθεια πιστεύει ότι αρκεί μονάχα ένας άνθρωπος για να αλλάξει τον κόσμο μας; Το γνωστό ρομαντικό ρητό που καλεί «να αλλάξει ο καθένας τον κόσμο (του)», για να αλλάξει και ο κόσμος, είναι πολύ καλό για να 'ναι αληθινό. Ομως, ώσπου να καταλαγιάσει η λάμψη και να αρχίσει η αλήθεια, ας ζήσουμε έστω και από απόσταση το αμερικανικό όνειρο. Ενα american dream, το οποίο και πάλι δικαιώνει τα master των ανά εποχή εμπνευστών του: ένας σταρ, άγγελος, Μεσσίας, που θα σώσει την Αμερική και τον κόσμο. Μακάρι. Αλλά φευ...